กับดักของอดีต

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมวานิลลาที่ลอยอวลอยู่ในห้องรับรอง VIP ของคาสิโน ไม่ได้ทำให้คิรินรู้สึกผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันน่ารำคาญเสียจนเขาอยากจะปัดแจกันดอกไม้ราคาแพงระยับนั่นทิ้งออกไปให้พ้นหูพ้นตา "คิรินคะ... เรื่องที่เราคุยกันเมื่อวาน คุณคิดว่าอย่างไรหรอคะ" เสียงหวานหยดย้อยของรินรดาเอ่ยขึ้น พร้อมกับเรียวแขนเนียนที่เอื้อมมาแตะลงบนท่อนแขนแกร่งภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำสนิท หญิงสาวในชุดเดรสเข้ารูปสีแดงเพลิงกำลังส่งสายตาเว้าวอนและพยายามขยับเข้ามาใกล้จนแทบจะเกย คิรินตวัดสายตาคมกริบมองมือคู่นั้นด้วยแววตานิ่งสนิท ปราศจากความอบอุ่นใดๆ ร่างสูงใหญ่ขยับตัวถอยห่างออกเล็กน้อยอย่างจงใจ ความเย็นชาแผ่ซ่านออกจากตัวเขาจนอุณหภูมิรอบกายลดต่ำลงหลายองศา "ผมคิดว่าผมพูดชัดเจนแล้วนะ รินรดา" คิรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีด "อดีตก็คืออดีต และผมไม่มีนิสัยชอบเก็บของเก่ามาเล่าใหม่ หรือต่อให้พูดภาษาชาวบ้านให้คุณเข้าใจง่ายขึ้น... ผมไม่ได้พิศวาสอะไรคุณมานานแล้ว กรุณาเอามือของคุณออกไปจากแขนผมด้วยครับ" รินรดาชะงัก สีหน้าของเธอเผือดสีลงชั่วขณะด้วยความอับอาย ปากเรียวเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง แต่ทว่าแววตาของเธอกลับฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมาวูบหนึ่ง เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยที่กำลังก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องที่เปิดแง้มไว้ จังหวะนั้นเอง... รินรดาแกล้งทำทีเป็นเสียหลัก ร่างระหงพุ่งเข้าหาอกแกร่งของคิรินอย่างกะทันหัน พร้อมกับส่งเสียงอุทานเบาๆ อย่างจงใจ "อุ๊ย!" "ทำบ้าอะไรของคุณ!" คิรินสบถกรุ่นในลำคอด้วยความหงุดหงิด เขากำลังจะผลักร่างของอดีตคู่หมั้นออกไปให้พ้นทาง ทว่าเสียงเปิดประตูกระแทกเบาๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หยุดชะงักอย่างกะทันหัน ก็ทำให้ทุกการเคลื่อนไหวของเขาต้องแข็งค้าง *แกร๊ก...* คิรินหันขวับไปมองที่ประตูทันที และภาพที่เห็นก็ทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม จินยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ดวงตากลมโตคู่สวยที่มักจะฉายแววพยศและท้าทายเสมอ บัดนี้กลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เธอกำลังมองภาพที่เขากำลังโอบกอดอยู่กับรินรดาในระยะประชิด มือบางที่ถือแฟ้มเอกสารรายงานบัญชีถึงกับสั่นระริก เอกสารบางแผ่นเลื่อนหลุดจากปลายนิ้วร่วงลงสู่พื้นพรมหนานุ่มเสียงดังเบาๆ "จิน..." คิรินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความร้อนรนพุ่งพล่านขึ้นมาในอกจนเขาเผลอก้าวเท้าไปข้างหน้าเพื่อจะคว้าตัวเธอไว้ "ฟังผมก่อน..." "ขอโทษครับที่เข้ามาขัดจังหวะ... พอดีฉันเอาเอกสารงบดุลไตรมาสนี้มาส่งค่ะ" น้ำเสียงของจินราบเรียบ ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ มันเย็นชาจนน่ากลัว รอยยิ้มหยันที่มุมปากของเธอนั้นกรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนมองยิ่งกว่าคำด่าทอใดๆ เธอก้มลงเก็บแฟ้มเอกสารที่ร่วงลงพื้นอย่างใจเย็น ช้าๆ ราวกับต้องการถ่วงเวลาไม่ให้ใครเห็นมือที่กำลังสั่นเทาของตัวเอง "จิน! หยุดรอก่อน! มันไม่ใช่แบบที่คุณคิด!" คิรินรีบผลักร่างของรินรดาออกเต็มแรงจนหญิงสาวเซถอยหลังไปหลายก้าว เขาสาวเท้ายาวๆ ตรงไปที่ประตูเพื่อจะคว้าข้อมือเล็กนั้นไว้ แต่ช้าไป... จินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาคู่สวยนั้นวาวโรจน์ด้วยหยาดน้ำตาที่เธอพยายามกลั้นเอาไว้ไม่ให้ไหลร่วงลงมาให้เขาได้เห็นความอ่อนแอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอิ่ม "ไม่ใช่แบบที่ฉันคิดเหรอคะคุณคิริน? แล้วภาพที่ตาฉันเห็นเมื่อกี้... มันคือการประชุมธุรกิจระดับชาติหรือไงคะ ถึงต้องแนบชิดกันขนาดนั้น" "จิน อย่าประชด" คิรินขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความรู้สึกหงุดหงิดผสมปนเปกับความร้อนรนจนแทบคลั่ง "คุณก็เห็นว่าผู้หญิงคนนั้นเข้ามาหาผมเอง ผมไม่ได้เต็มใจ!" "อ๋อเหรอคะ? งั้นก็แสดงว่าเสน่ห์ของคุณมันแรงเกินห้ามใจสินะคะ ถึงได้ดึงดูดอดีตคู่หมั้นให้เข้ามาซบได้ตลอดเวลาแบบนี้" จินแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยแต่มันถูกกลบไว้ด้วยความแข็งกระด้างที่เธอสร้างขึ้นมาป้องกันตัว "เชิญตามสบายเลยค่ะ ฉันแค่เอาเอกสารมาส่ง... และคิดว่าคงไม่ต้องรบกวนเวลาอันมีค่าของคุณกับ *คนที่คุณคุ้นเคย* อีกแล้วล่ะค่ะ" พูดจบ จินก็สะบัดหน้าหนีอย่างไม่ใยดี เธอหมุนตัวหันหลังและก้าวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว "จิน! กลับมาคุยกันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้!" คิรินตะโกนไล่หลังด้วยความโมโหและร้อนใจ เขากำลังจะวิ่งตามร่างบางนั้นไป แต่เสียงหวานแหลมของตัวปัญหาตัวเดิมก็รั้งขาเขาไว้เสียก่อน "คิรินคะ อย่าไปสนใจเลยค่ะ ยัยเด็กนั่นก็แค่พนักงานธรรมดา..." **"หุบปากของคุณไปซะ! รินรดา!"** คิรินหันกลับมาคำรามใส่เสียงกร้าว ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวจนน่ากลัว รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจนรินรดาหน้าซีดเผือด ถอยกรูดชิดผนังห้องด้วยความหวาดกลัว "ถ้าคุณยังไม่อยากหายไปจากเมืองนี้อย่างไร้ร่องรอย ก็ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ!" คิรินไม่รอให้เธอได้แก้ตัว ร่างสูงใหญ่พุ่งพรวดออกจากห้องพักรับรองเพื่อตามล่าตัวการที่ทำให้เขาแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว แต่เมื่อเขาออกมาถึงโถงทางเดินด้านนอก... กลับว่างเปล่า ไม่มีเงาของจินอยู่อีกต่อไปแล้ว ลิฟต์ตัวริมสุดกำลังเคลื่อนที่ลงไปยังชั้นล่าง ตัวเลขดิจิทัลสีแดงกระพริบเตือนว่ามันกำลังนำพาหัวใจของเขากลardy ออกไปไกลเรื่อยๆ "โถเว้ย!" คิรินสบถลั่นทางเดิน พร้อมกับกำหมัดแน่นชกเข้ากับผนังปูนฉาบอย่างแรงเพื่อระบายความอัดอั้น ในขณะเดียวกัน ที่ล็อบบี้ชั้นล่าง จินก้าวเท้าเร็วๆ ออกมาถึงประตูทางออกของคาสิโน หยาดน้ำตาที่เธอพยายามอดกลั้นไว้ตลอดทางไหลร่วงลงมาอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ความน้อยใจและความโกรธตีรวนอยู่ในอกจนแน่นหายใจไม่ออก "คิดว่าฉันเป็นตัวอะไร... อยากจะเรียกก็เรียก อยากจะผลักไสก็ผลักไส แถมยังมีผู้หญิงคนอื่นมาคลอเคลียไม่เว้นแต่ละวัน นายมันก็แค่ไอ้คนนิสัยเสีย เจ้าชู้ ปากจัด!" จินยกหลังมือขึ้นเช็ดน้ำตาลวกๆ พรางสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ แต่ก่อนที่เธอจะได้ก้าวขาพ้นประตูคาสิโน เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยที่ดังขึ้นจากด้านหลัง ก็ทำให้เธอต้องชะงักฝีเท้าและเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ร้องไห้เพราะหึงผมขนาดนั้นเลยเหรอครับ... คนสวย?" จินสะดุ้งเฮือก เธอหันขวับกลับไปมองตามเสียงนั้น และพบกับร่างสูงของคนที่เธอคิดว่ายังติดอยู่ชั้นบน แต่ตอนนี้เขากลับมายืนขวางทางออกของเธอไว้เสียแล้ว ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่เธอด้วยประกายตาวับวาวที่อ่านไม่ออก เต็มไปด้วยความดุดันและ... ความคลั่งรักที่ล้นทะลักจนน่ากลัว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์อันร้อนแรงและน่ารักของคู่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ