คำพูดเชือดเฉือน

“คุณคิดว่าตัวเองเป็นใครครับจิน? ถึงได้กล้าตัดสินว่าความรู้สึกของผมมันเป็นแค่... เรื่องไร้สาระ” เสียงทุ้มต่ำของคิรินดังก้องอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบเชียบ แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวทำให้จินต้องถอยกรูดจนแผ่นหลังปะทะเข้ากับขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊คเนื้อดี กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดของเขาที่เจือด้วยกลิ่นบุหรี่จางๆ กำลังโอบล้อมเธอไว้ราวกับกรงขังที่มองไม่เห็น จินไม่ได้หวั่นไหว แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมาจากอก เธอยืดอกขึ้น สบตาดุจดั่งพยัคฆ์ร้ายของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่ลดละ “ฉันก็แค่คนเดินดินที่บังเอิญโชคร้าย ต้องมาติดอยู่ในเกมของคุณไงครับคุณคิริน” จินยิ้มเหยียดที่มุมปาก แววตาซ่อนความร้าวรานไว้ภายใต้ความแข็งกร้าว “ถ้าคุณคิดว่าสิ่งที่ทำอยู่มันคือความรัก ผมก็คงต้องบอกว่ารสนิยมของคุณมันแย่พอๆ กับนิสัยนั่นแหละ” คิรินชะงักไป ดวงตาคู่คมวูบไหวราวกับเปลวไฟที่ถูกสาดด้วยน้ำมัน เขาพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่กักขังไว้อย่างจงใจให้เธอหนีไปไหนไม่ได้ “นิสัยผมแย่เหรอ?” เขาแค่นหัวเราะ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะดูเหนือกว่าเสมอ “แล้วผู้หญิงที่ยอมรับข้อเสนอแลกเปลี่ยนทุกอย่างเพื่อเงินอย่างคุณล่ะ เรียกว่าอะไร? คนดีมีศีลธรรมงั้นหรือ?” จินแค่นหัวเราะตอบพลางเชิดหน้าขึ้น “ใช่... ฉันมันก็แค่ผู้หญิงเห็นแก่เงิน ในเมื่อคุณเลือกที่จะซื้อทุกอย่างด้วยเงิน ทำไมถึงมาโกรธล่ะครับตอนที่มีคนยอมขายให้จริงๆ หรือว่าคุณคาดหวังจะเห็นฉันร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจอมปลอมจากคนอย่างคุณ?” คำพูดนั้นเปรียบเสมือนดาบสองคมที่กรีดลงบนความรู้สึกของคิริน เขาไม่ได้ต้องการแค่ร่างกายหรือการทำสัญญาบ้าบอคอแตกนั่น แต่มันคือความทิฐิที่เขามีต่อเธอ... ผู้หญิงที่ทำให้เขาสติหลุดได้เพียงแค่ปรายตา “ปากดีนักนะ” คิรินโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะใบหน้าของจิน “งั้นก็ลองดูว่า ถ้าผมเลิกซื้อด้วยเงิน แต่ใช้ ‘วิธีอื่น’ แทน คุณจะยังปากเก่งได้แบบนี้ไหม” “วิธีอื่นของคุณคืออะไรครับ? ข่มขู่? หรือว่าใช้ลูกไม้อ่อนๆ แบบที่รินรดาชอบทำ?” จินสวนกลับทันควันโดยไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ตั้งตัว “อ้อ ลืมไป... คุณคงชอบแบบนั้นสินะ เพราะเธอเป็น ‘อดีต’ ที่ดูเหมาะสมกับคนอย่างคุณมากกว่าผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าแบบฉัน” สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศภายในห้องก็เปลี่ยนไปทันที ความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวคิรินทำให้จินรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก แววตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความมืดมิดที่ยากจะหยั่งถึง เขากระชากตัวเธอเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงความร้อนจากกายแกร่ง “อย่าได้เอาผู้หญิงคนนั้นมาเปรียบเทียบกับคุณ... เพราะคุณมันร้ายกาจยิ่งกว่าเธอหลายเท่าจิน” เสียงของเขาแหบพร่า “คุณทำให้ผมอยากจะทำลายทุกอย่างเพียงเพื่อให้คุณหยุดพูด แล้วหันมาสนใจอย่างอื่นแทนปากร้ายๆ ของคุณนี่ซะที” “งั้นก็ทำสิครับ!” จินตะโกนใส่หน้าเขาด้วยความเหลืออด “ถ้าคุณเก่งนัก ทำไมไม่ทำลายฉันให้จบๆ ไปเลยล่ะ? จะมารั้งฉันไว้ทำไมถ้าในใจคุณมันไม่มีที่ว่างให้ใครนอกจากความแค้น!” คิรินนิ่งไป แววตาของเขาฉายความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ออกมาเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะหายไป เขาค่อยๆ ปล่อยมือจากข้อมือเธอ แต่ก่อนที่เขาจะถอยห่าง ประตูปากทางเข้าห้องทำงานกลับถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน “คิรินคะ! ฉันมีเรื่องจะ... โอ๊ะ...” รินรดายืนค้างอยู่หน้าประตู แววตาของเธอกวาดมองสภาพที่ดูล่อแหลมของทั้งคู่ด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ริมฝีปากจะคลี่ยิ้มเยาะที่ดูน่าสะอิดสะเอียน “ดูเหมือนว่าฉันจะเข้ามาขัดจังหวะอะไรที่สำคัญ ‘มาก’ เข้าให้แล้วสินะคะ... แต่พอดีว่าฉันเพิ่งจะรู้เรื่อง ‘ความลับ’ บางอย่างที่เธอเพิ่งทำไปเมื่อเช้า จิน... บางทีคุณคิรินอาจจะสนใจอยากรู้เรื่องนี้มากกว่าเรื่องส่วนตัวก็ได้นะ” จินหน้าซีดเผือดลงทันที เมื่อเห็นรินรดาชูซองเอกสารในมือขึ้นมา ในขณะที่คิรินหันขวับมามองจินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม... สายตาที่ตั้งคำถามว่าความลับของเธอนั้น คือสิ่งที่เขาจะยอมรับได้ หรือจะเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาพังทลายลงไปตลอดกาล ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์อันร้อนแรงและน่ารักของคู่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ