เส้นกั้นที่พังทลาย

เอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานราคาแพงถูกกวาดลงพื้นด้วยหลังมือของคิริน เสียงกระดาษหนาปึกกระทบพื้นดังสนั่นสะท้อนก้องห้องทำงานส่วนตัวในเพนต์เฮาส์หรู แต่เสียงนั้นยังดังไม่เท่าเสียงหัวใจของจินที่เต้นรัวระรัวจนแทบจะกระกระสนทะลุกรอบอกออกมา เธอถอยหลังกรูจนสะโพกชนเข้ากับชั้นวางหนังสือกระจกนิรภัย ด้านหลังไม่มีทางหนี ด้านหน้ามีผู้ชายที่ดวงตากำลังลุกโชนด้วยเพลิงโทสะและความเจ็บปวดผสมปนเปกันจนน่ากลัว "พูดใหม่อีกทีซิครับ... เมื่อกี้คุณว่ายังไงนะ?" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันของคิรินเย็นเยียบจนน่าขนลุก เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด กลิ่นกายหรูหราปนกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส จินเชิดหน้าขึ้นแม้ขาทั้งสองข้างจะสั่นเทาเล็กน้อย เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แต่ริมฝีปากบางเฉียบก็ยังคงรั้นที่จะเอ่ยคำพูดที่บาดคมหัวใจคนฟัง "ฉันบอกว่า... เราควรจบกันแค่นี้ค่ะ... เอ่อ... แค่นี้แหละค่ะคุณคิริน" จินเกือบหลุดคำพูดตามความคุ้นเคยเดิม แต่รีบเปลี่ยนสรรพนามเมื่อเห็นแววตาของอีกฝ่ายวาวโรจน์ขึ้นกว่าเดิม "ฉันหมายถึง... เรื่องของเรา ระหว่างคุณกับฉัน มันควรจะพอได้แล้ว ต่างคนต่างอยู่ ทางใครทางมันเถอะค่ะ" "ทางใครทางมัน?" คิรินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความดุดัน "คุณคิดว่าความสัมพันธ์ของเรามันเป็นของเล่นเด็กหรือไงครับ จิน? นึกจะเข้ามาก็เดินเข้ามาตามอำเภอใจ พอน่าเบื่อเข้าหน่อยก็ปัดทิ้งแล้วบอกว่า 'ทางใครทางมัน' อย่างนั้นเหรอ? คุณเห็นผมเป็นตัวอะไร!" "แล้วคุณเห็นฉันเป็นอะไรล่ะคะ!" จินหมดความอดทน เผลอตะคอกใส่หน้าเขาบ้าง ดวงตากลมโตคลหน่วยน้ำตาแต่เธอพยายามกะพริบไล่มันกลับเข้าไป "เป็นที่ระบายอารมณ์เหรอ? เป็นผู้หญิงแก้ขัดเวลาที่คุณเบื่อจากรินรดาหรือไง! วันนี้คุณควงเธอออกงาน สื่อลงข่าวกันโครมคราม แล้วคุณยังจะมีหน้ามาถามฉันอีกเหรอว่าทำไมฉันถึงอยากไป!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันทีเมื่อชื่อของ 'รินรดา' หลุดออกมาจากปากของจิน คิรินชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย ความตึงเครียดแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนแทบจะจับต้องได้ อดีตคู่หมั้นที่ทางผู้ใหญ่หมายมั่นปั้นมือ แม้เขาจะปฏิเสธชัดเจนมาโดยตลอดและไม่เคยชายตาแล แต่เธอก็ยังใช้บารมีครอบครัวเข้ามาวุ่นวายในชีวิตเขาไม่เว้นแต่ละวัน และวันนี้... เธอก็จงใจสร้างภาพให้สื่อเข้าใจผิดจนจินต้องมานั่งช้ำใจอยู่ตรงนี้ "เรื่องรินรดา... มันไม่มีอะไรทั้งสิ้น" คิรินเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน "ผมบอกคุณเป็นรอบที่ร้อยแล้วว่าผมกับเธอเราจบกันตั้งแต่ก่อนที่คุณจะก้าวเข้ามาในชีวิตผมเสียอีก ทำไมคุณถึงไม่เคยเชื่อใจผมเลยล่ะจิน!" "แล้วทำไมฉันต้องเชื่อคุณด้วยล่ะคะ!" จินสวนกลับทันควัน น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อล้นคลอหน่วย "ในเมื่อทุกครั้งที่คุณพูด มันมักจะมีเรื่องของเธอโผล่มาให้ฉันเจ็บปวดอยู่เรื่อยๆ! ฉันเหนื่อยแล้วคิริน ฉันไม่อยากเป็นตัวตลกในชีวิตของคุณอีกแล้ว ปล่อยฉันไปเถอะ..." ประโยคสุดท้ายแผ่วเบาลงราวกับเสียงกระซิบ แต่มันกลับดังก้องในโสตประสาทของคิรินราวกับเสียงอสุนียบาต คำว่า 'ปล่อยฉันไป' วิ่งวนซ้ำไปซ้ำมาในหัวของเขา ความหวาดกลัวลึกๆ ที่ไม่เคยแสดงให้ใครเห็นกำลังกัดกินหัวใจผู้ชายที่ใครๆ ต่างก็นึกว่าไร้หัวใจ ทายาทธุรกิจอสังหาฯ และเจ้าคาสิโนผู้กุมอำนาจเหนือใคร กลับรู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไป โดยที่ทำอะไรไม่ได้เลย ไม่ได้... เขาจะไม่ยอมให้เธอบอกเลิกเขาเด็ดขาด! "ผมไม่ปล่อย" คิรินพูดเสียงกร้าว "คุณไม่มีสิทธิ์มาบังคับ..." จินยังพูดไม่ทันจบประโยค คิรินก็พุ่งมือหนาเข้าล็อกท้ายทอยของเธอไว้ด้วยความเร็วที่เธอไม่ทันตั้งตัว นิ้วเรียวยาวกดตรึงเส้นผมและท้ายทอยไม่ให้เธอขยับหนีไปไหน ก่อนที่ร่างสูงจะโน้มใบหน้าลงมาประกบปิดเรียวปากอิ่มที่เอาแต่พูดจาทำลายหัวใจเขาอย่างไร้ความปรานี! "อื้อ!" ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่อสัมผัสอุ่นร้อนรุกล้ำเข้ามาอย่างอุกอาจ จินพยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วงและผลักไส แต่มืออีกข้างของคิรินกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปเหนือหัวด้วยมือเดียวได้อย่างง่ายดาย แรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานนับแรมเดือนถูกถ่ายทอดผ่านรสจูบที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และแฝงไปด้วยความเวทนาปนตัดพ้อ คิรินขบเม้มริมฝีปากนุ่มของเธอเบาๆ เพื่อลงโทษที่เธอกล้าเอ่ยปากไล่เขา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความอ่อนหวานและโหยหาอย่างลึกซึ้ง ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหวานจากโพรงปากอุ่นจนจินรู้สึกพร่าเลือน สมองที่เคยประมวลผลข้อโต้แย้งต่างๆ มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความซาบซ่านที่วิ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กายจนเข่าแทบทรุด รสจูบที่ยาวนานและเต็มไปด้วยความคลั่งรักทำให้จินหมดแรงต่อต้าน มือที่เคยทุบตีค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันในความเงียบ เสียงหัวใจที่เต้นรัวสะท้อนก้องอยู่ในความรู้สึกของคนทั้งคู่ เนิ่นนานกว่าคิรินจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างอาลัยอาวรณ์ เขายังคงคลอเคลียอยู่ใกล้ริมฝีปากบวมเจ่อของเธอ หน้าผากแนบชิดกับหน้าผากของหญิงสาว ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินรดกันและกัน ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ตอนนี้เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและร่องรอยของความพ่ายแพ้ "ถ้าพูดเรื่องอยากแยกทางออกจากปากคุณอีก..." คิรินกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความจริงจังที่สั่นสะท้อนในอก "ผมจะจูบคุณจนกว่าคุณจะหมดแรงพูด... และเราจะได้รู้กันว่าปากคุณกับปากผม อันไหนมันจะทนกว่ากัน" จินหอบหายใจตัวโยน ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอายปนความโกรธที่ยังหลงเหลืออยู่ เธอเม้มปากแน่นอย่างขัดใจ พยายามจะอ้าปากเถียงกลับไปว่า *'คุณมันคนเผด็จการที่สุด!'* แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียงสักแอะ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อนในห้องทำงานลงทันที "คุณคิรินคะ! แย่แล้วค่ะ!" เสียงหวีดร้องของเลขานุการหน้าห้องดังทะลุบานประตูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "คุณรินรดาบุกเข้ามาในบริษัทแล้วค่ะ เธอกำลังตรงมาที่ห้องทำงานของคุณตอนนี้เลยค่ะ!" คิรินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดระคนรำคาญใจอย่างที่สุด เขาสบถออกมาเบาๆ ในลำคอ หันไปมองที่ประตูห้องสลับกับใบตื่นตระหนกของจินที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกใจยิ่งกว่าเดิม ทว่า... ก่อนที่คิรินจะทันได้ก้าวไปขวางประตู กลอนประตูกลับถูกบิดเปิดออกอย่างแรงจากด้านนอก พร้อมกับร่างเพรียวของรินรดาที่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าบึ้งตึงและดวงตาวาวโรจน์ แต่สิ่งที่ทำให้เลือดในกายของคิรินและจินเย็นเฉียบลงพร้อมกัน ไม่ใช่การมาเยือนอย่างไร้มารยาทของอดีตคู่หมั้น... แต่เป็นเอกสารในมือของรินรดา ที่ชูขึ้นให้คนทั้งคู่เห็นชัดๆ พร้อมกับรอยยิ้มเยдяที่มุมปาก "บังเอิญจังนะคะที่เห็นพวกคุณอยู่ด้วยกันพอดี" รินรดาหัวسแผ่วเบาในลำคอ สายตากวาดมองสภาพเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่และริมฝีปากบวมเจ่อของจินด้วยความดูแคลน ก่อนจะโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้าคิริน "หวังว่าคุณจะชอบ 'ข่าวดี' ที่ฉันเพิ่งส่งให้สำนักข่าวทุกสำนักเมื่อห้านาทีก่อนนะ... คิริน" --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์อันร้อนแรงและน่ารักของคู่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ