ความรู้สึกที่ยอมรับไม่ได้

"คุณจะยืนขวางประตูอีกนานไหมครับ หรือว่าสมองเริ่มประมวลผลไม่ทันแล้วว่านี่มันห้องทำงานผม" เสียงห้วนจัดที่เจือกระแสความหงุดหงิดระคนไม่สบอารมณ์ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราระดับเพนต์เฮาส์ของคาสิโนใหญ่ คิรินยืนกอดอกแน่น แผ่นหลังกว้างแนบชิดกับบานประตูไม้สักทอง ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีจ้องมองร่างบางที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงหน้าอย่างคาดคั้น จินชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวออกไป เธอหันขวับกลับมาพร้อมริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ดวงตากลมโตฉายแววเอาเรื่องไม่แพ้กัน เธอยกมือขึ้นกอดอกเลียนแบบท่าทางของอีกฝ่ายอย่างกวนประสาท "แล้วคุณเป็นอะไรล่ะคะ... อ๊ะ ขอโทษที พอดีลืมไปว่าคุณคือ *'ท่านประธานผู้สูงส่ง'* ที่คงไม่เคยชินกับการมีคนเถียงฉอดๆ ใส่หน้า" จินจงใจเน้นเสียงประชดประชัน "ฉันแค่จะกลับห้องพักของฉัน ทำไมคะ? หรือว่ากลัวว่าถ้าไม่มีฉันอยู่แถวนี้แล้ว คุณจะเหงาจนต้องวิ่งไปร้องไห้กอดรินรดาแทน?" ประโยคหลังถูกพ่นออกมาด้วยน้ำเสียงประชดประชัน แต่มันกลับทำให้กรามของคิรินขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอกตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อครู่ที่ล็อบบี้กลับมาปั่นป่วนในท้องอีกครั้ง ภาพที่จินยืนเถียงฉะฉานใส่รินรดา—อดีตคู่หมั้นที่เขาเกลียดแสนเกลียด—ด้วยท่าทางไม่เกรงกลัวใคร ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด ไม่ใช่เพราะกลัวรินรดาจะทำอะไรจิน... แต่เป็นเพราะ *'ไอ้ผู้ชายแปลกหน้าคนนั้น'* ต่างหาก! ไอ้คนที่กล้าส่งยิ้มหวานหยดพร้อมกับเอื้อมมือจะแตะไหล่บางของจินหน้าตาเฉย! ภาพรอยยิ้มและการกระทำนั้นฉายชัดขึ้นมาในหัวจนคิรินต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มอารมณ์เดือดดาลที่พุ่งพล่านอย่างไร้เหตุผล เขาเกลียดความรู้สึกนี้ เกลียดความกระวนกระวายใจที่ควบคุมไม่ได้ เกลียดที่สายตาของตัวเองดันไปโฟกัสทุกย่างก้าวของยัยตัวแสบคนนี้จนแทบเสียศูนย์ "พูดจาเหลาะแหละ" คิรินแค่นAเสียงลอดไรฟัน ก้าวเท้ายาวๆ เข้าประชิดตัวหญิงสาวอย่างรวดเร็ว จนจินต้องผถะถอยหลังโดยอัตโนมัติจนแผ่นหลังชนเข้ากับประตูห้อง "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้าไปยืนทำหน้าเป็นแม่พระให้ไอ้หน้าอ่อนนั่นมาแตะเนื้อต้องตัวฮึ?" จินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจที่จู่ๆ เขาก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสจนเธอต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แต่ด้วยศักดิ์ศรีและสัญชาตญาณการเอาตัวรอด เธอย่อมไม่ยอมถอยให้เสียฟอร์ม "แล้วมันเรื่องอะไรของคุณล่ะคะ!" จินเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาวาวโรจน์ "เขาจะเป็นใคร จะมาทำอะไร จะแตะต้องฉัน... มันก็สิทธิของฉัน ไม่ทราบว่าท่านประธานเดือดร้อนอะไรด้วยคะ หรือว่าอิจฉาที่ฉันมีคนมาจีบมากกว่าคนของคุณ?" คำพูดประชดประชันนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิง คิรินนัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ขึ้นมาทันที มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่นด้วยแรงที่ไม่มากไม่น้อยจนเกินไป แต่พอที่จะตรึงไม่ให้เธอขยับหนีไปไหนได้ ร่างสูงก้มตัวลงมาจนใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอแค่คืบ ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มเนียน "หึงเหรอคะ... หรือว่ากลัวฉันจะไปรักคนอื่นมากกว่าคุณ?" จินสวนกลับทันควันด้วยหัวใจที่เต้นโครมคราม แม้ปากจะพูดจายียวน แต่ใบหน้าหวานกลับเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไป "ใช่... ผมกำลังประสาทกินอยู่เพราะคุณ!" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนปากแข็งทำเอาห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ คิรินชะงักไปเองเมื่อรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจในความจริงที่พรั่งพรูออกมาจากปากตัวเอง ส่วนจินถึงกับอึ้งค้าง สมองขาวโพลน คำพูดที่เตรียมจะเถียงกลับจุกอยู่ที่ลำคอ คิรินขบกรามแน่น ดวงตาคู่คมกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ความรู้สึกหวงแหนที่อัดแน่นอยู่ในอกตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมาระเบิดออกจนเขาไม่อาจเก็บซ่อนมันไว้ได้อีกต่อไป ทำไมเขาจะต้องทนฟอร์มจัดทำเป็นไม่สนใจ ในเมื่อหัวใจมันประท้วงเสียงดังรบกวนสมาธิเขามานานเกินไปแล้ว "คุณมันน่ารำคาญ..." คิรินพึมพำเสียงพร่า มือที่กักข้อมือเธอเปลี่ยนเป็นเลื่อนขึ้นมากุมท้ายทอยบาง นิ้วเรียวยาวสอดเข้ากับเส้นผมสลวย บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสจากเขาให้ถนัด "ปากเก่งแบบนี้... ต้องโดนทำโทษให้เข็ด" จินหัวใจกระหน่ำเต้นราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอพยายามจะอ้าปากเถียง "ฉันไม่ใช่เด็กนะ—อื้อ!" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับลงมาอย่างไร้การปรานี คิรินไม่ได้รุกล้ำด้วยความรุนแรงในคราแรก แต่มันคือจุมพิตที่เปี่ยมไปด้วยความอัดอั้น ความหึงหวง และความต้องการที่จะประกาศความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน รสสัมผัสทั้งหวานล้ำและดุดันทำให้จินแทบละลายคาอ้อมแขน เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้นหากไม่มีมือหนาโอบกระชับเอวบางไว้แน่นเพื่อดึงเข้าแนบชิด สมองของจินขาวโพลน มือเล็กที่เคยพยายามผลักไกรร่างแกร่งออกในตอนแรก ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว เปลือกตาสองข้างปิดลงยอมรับสัมผัสวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย เคมีที่ดึงดูดกันและกันอย่างรุนแรงทำให้ทิฐิที่มีมลายหายไปในพริบตา นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ทั้งคู่อุقอังอยู่ในห้วงเวลาแห่งความลึกซึ้งนั้น จนกระทั่งคิรินค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้น หน้าผากแนบชิดกันในความเงียบที่เต็มไปด้วยความหมายใหม่ที่เพิ่งถูกเปิดเผย คิรินจ้องมองดวงตาคู่สวยที่ฉายแววสั่นไหวและเย้ายวนใจในคราวเดียวกัน เขากำลังจะเอื้อนเอ่ยคำพูดบางอย่างที่รarกุมหัวใจออกไป *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานซึ้งอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงหวานแหลมคุ้นเคยที่ดังทะลุเข้ามาทันทีโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "คิรินคะ รินลืมกระเป๋าเอกสารไว้—อุ๊ย!" ประโยคของรินรดาขาดห่วงไปทันที เมื่อบานประตูเปิดผางออก และภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือประธานหนุ่มผู้เย็นชา กำลังโอบกอดและยืนชิดใกล้กับหญิงสาวสามัญชนคนเดิมในท่าทางที่ชัดเจนเสียยิ่งกว่าชัดเจนว่ากำลังทำอะไรกันอยู่ คิรินผละออกจากจินช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลากลับคืนสู่ความเย็นชาและไร้อารมณ์ในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบหันไปตวัดมองผู้บุกรุกด้วยแววตาดุดันทอประกายอันตรายที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมอินไปกับความสัมพันธ์อันร้อนแรงของคู่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ