สายตาของคนนอก

แก้วค็อกเทลทรงสูงถูกกระแทกลงบนพื้นโต๊ะหินอ่อนเสียงดังสนั่น จนน้ำสีอำพันกระฉ่อนเปื้อนขอบแก้ว คิรินปรายตามองผู้บุกรุกด้วยแววตาที่คมกริบราวกับใบมีด ริมฝีปากหยักลึกเหยียดยิ้มเย็นชา ขณะที่ขากรรไกรของเขากบเกร็งด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างปิดไม่มิด "คุณดูจะว่างมากนะครับ ถึงได้ขยันเดินมาป้วนเปี้ยนในที่ที่เขาไม่ต้อนรับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยรังสีความน่ากลัวที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล คิรินเอนหลังพิงพนักโซฟาหนังแท้ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออกอย่างลวกๆ เพื่อระบายความหงุดหงิดที่กำลังพลุ่งพล่านในอก รินรดาหัวعเราะในลำคอเบาๆ หล่อนก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะวีไอพีด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง ชุดเดรสเข้ารูปสีแดงเพลิงขับเน้นให้รูปร่างดูโดดเด่นสะดุดตา แต่สำหรับคิรินแล้ว ภาพตรงหน้าไม่ได้สร้างความน่าหลงใหลแม้แต่น้อย มีแต่จะทำให้เขารู้สึกเหมือนมีแมลงน่ารำคาญบินวนอยู่ใกล้ใบหู "ความจริงฉันก็ไม่ได้ว่างขนาดนั้นหรอคค่ะ... อ๊ะ ขอโทษทีติดปากไปหน่อย" รินรดาจงใจเว้นวรรคและยิ้มเยาะ "ฉันหมายถึง ฉันแค่บังเอิญผ่านมา แล้วก็เห็นคุณนั่งหน้าบูดเป็นตูดแมวอยู่คนเดียว... เอ๊ะ หรือว่ากำลังรอเด็กเสิร์ฟคนนั้นอยู่กันแน่นะ" คำพูดพาดพิงถึงจินทำให้คิรินหรี่ตาลงอันตราย รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจนบรรยากาศรอบโต๊ะลดฮวบลงหลายองศา เขากำแก้วในมือแน่นขึ้นจนข้อนิ้วขาวซีด "ระวังปากของคุณหน่อยรินรดา" คิรินกดเสียงต่ำลอดไรฟัน "โลกนี้มีตั้งหลายเรื่องให้ทำ ทำไมคุณถึงเลือกเอาเวลาชีวิตอันมีค่าไปเสือกเรื่องของคนอื่นล่ะครับ" "อุ๊ย แรงจังเลยนะคะคุณคิริน" รินรดายกมือขึ้นทาบอกแสร้งทำเป็นตกใจ แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยความสะใจ "ฉันก็แค่หวังดีในฐานะ... คนเคยๆ เท่านั้นเอง ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้คู่ควรกับคุณเลยสักนิด เธอก็แค่เด็กจบใหม่ไร้หัวนอนปลายเท้า ที่เข้ามาเกาะคุณเพื่อหวังผลประโยชน์ คุณก็รู้ดีแก่ใจไม่ใช่เหรอคะว่าสถานะของเราสองคนมันเหมาะสมกันแค่ไหน" คำว่า 'เหมาะสม' ทำให้คิรินแค่นหัวเราะออกมาเสียงดัง มันเป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง "เหมาะสม? ในพจนานุกรมของคุณ คงหมายถึงการจอมปลอมใส่กันเพื่อผลทางธุรกิจสินะครับ" คิรินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปหารินรดาช้าๆ จนหญิงสาวต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติเมื่อเผชิญหน้ากับแรงกดดันมหาศาลจากชายหนุ่ม "จำใส่สมองอันน้อยนิดของคุณเอาไว้เลยนะรินรดา ต่อให้ทั้งโลกนี้จะเหลือผู้หญิงแค่คุณคนเดียว ผมก็ไม่มีวันชายตามองผู้หญิงที่จิตใจสกปรกอย่างคุณหรอก" ใบหน้าของรินรดาเผือดสีลงเล็กน้อยด้วยความอับอาย แต่ทิฐิก็ทำให้เธอยังคงเชิดหน้าสู้ สายตาคมกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย "ปากดีจังนะคะ... แต่ฉันสงสัยจังว่า ถ้าเด็กคนนั้นรู้ความจริงเรื่องที่คุณจงใจปิดบังเอาไว้ เธอยังจะกล้ามายืนทำหน้าซื่อตาใสอยู่ข้างๆ คุณแบบนี้อีกไหม" คิรินชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบวูบไหวด้วยความตกใจที่ถูกจับจุดได้ แต่เขาก็เก็บอาการได้อย่างรวดเร็ว ร่างสูงพุ่งเข้าไปประชิดตัวรินรดา มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวของหล่อนบีบแน่นจนรินรดาต้องนิหน้าด้วยความเจ็บ "คุณรู้อะไรมา..." เสียงของคิรินเยียบเย็นจนน่ากลัว สัญชาตญาณนักธุรกิจและเจ้าของคาสิโนสั่งให้เขาต้องตัดไฟตั้งแต่ต้นลม "โอ๊ย! เจ็บนะคิริน ปล่อยฉัน!" รินรดาพยายามสะบัดแขนออกแต่ไม่เป็นผล เธอยิ้มเยาะทั้งที่ใบบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด "อยากรู้เหรอคะ? งั้นก็ลองปล่อยให้ฉันเดินไปบอกเธอเองสิ เผื่อว่าความจริงเรื่องนั้น... จะทำให้คุณสองคนเลิกรากันไปได้เร็วกว่าเดิม!" ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด ประตูห้องวีไอพีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคาะ เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดัง *ก๊อก แกร๊ก* ดึงความสนใจของทั้งคู่ให้หันขวับไปมองพร้อมกัน ร่างบางของจินยืนนิ่งอยู่ตรงกรอบประตู มือถือแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนปลายนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตคู่สวยจดจ้องภาพตรงหน้าที่คิรินกำลังประชิดตัวอยู่กับรินรดาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา—มันว่างเปล่า เย็นชา และเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่ยังไม่ได้รับคำตอบ คิรินเบิกตากว้างเล็กน้อย รีบปล่อยมือจากรินรดาทันทีราวกับโดนของร้อน ร่างสูงก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อจะเข้าไปหาหญิงสาว "จิน... คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่?" จินไม่ตอบ เธอยกมุมปากยิ้มบางๆ ให้กับเขา รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคิรินกระตุกวูบอย่างรุนแรงยิ่งกว่าตอนที่โดนขู่ฆ่าเสียอีก "ฉันก็เพิ่งมา... และคิดว่าคงมาขัดจังหวะสำคัญของคุณกับ 'คู่หมั้น' เข้าพอดีสินะคะ" จินเอ่ยเสียงเรียบ สายตาคมกริบกวาดมองรินรดาที่ยืนลูบแขนป้อยๆ สลับกับใบหน้าตื่นตระหนกของคิริน "งั้นเอกสารนี่ ฉันวางไว้บนโต๊ะก็แล้วกัน... เชิญพวกคุณเคลียร์กันให้เรียบร้อยก่อนเถอะค่ะ" พูดจบเธอก็โยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะใกล้ที่สุด หมุนตัวกลับอย่างไร้เยื่อใย และก้าวเดินออกไปจากห้องทันทีโดยไม่รอฟังคำอธิบายใดๆ ทั้งสิ้น "จิน! เดี๋ยวสิ!" คิรินสบถออกมาอย่างหัวเสีย เขาก้าวขาจะวิ่งตามออกไป แต่รินรดากลับเอื้อมมือมาคว้าชายเสื้อสูทของเขาเอาไว้ "ปล่อยผม!" คิรินตวัดเสียงใส่รินรดาอย่างหมดความอดทน สะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุมแล้วพุ่งพรวดออกไปที่ประตู ทว่า... เมื่อเขาเปิดประตูออกไปสู่โถงทางเดินด้านนอก ความว่างเปล่าคือสิ่งเดียวที่ต้อนรับเขา ลิฟต์ตัวริมสุดกำลังปิดลง และตัวเลขแสดงชั้นกำลังร่วงหล่นลงไปอย่างรวดเร็ว คิรินกำหมัดแน่นทุบลงกับผนังปูนเสียงดัง *ปัง!* ใบหน้าคมคายเครียดขมึงด้วยความโกรธและร้อนรน เขารู้ดีว่าความเงียบของจินในเมื่อครู่ไม่ใช่ความอ่อนแอ... แต่มันคือลางบอกเหตุของพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะซัดถล่มใส่หัวเขาในไม่ช้านี้ และที่เลวร้ายที่สุดคือ รินรดากุมความลับที่อาจจะทำลายความสัมพันธ์ที่เขากำลังก่อร่างสร้างขึ้นมากับมือให้พังทลายลงในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์อันร้อนแรงและน่ารักของคู่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ