เดตแรกที่ไม่ตั้งใจ

"ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ผมจะถือว่าคุณมีเจตนาบุกรุกยามวิกาล และผมคงต้องใช้วิธีจัดการกับ 'แมวขโมย' แบบตาต่อตาฟันต่อฟันนะครับ" เสียงทุ้มต่ำเจือความเย็นชาดังขึ้นในความมืด พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคิรินที่ขยับตัวออกจากมุมเงาของเสาไฟ สัญชาตญาณดิบของทายาทอสังหาฯ และเจ้าของคาสิโนทำให้เขาตื่นตัวเต็มที่ตั้งแต่สัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวไร้เสียง แต่กลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูกที่ลอยปะปนมากับสายลมยามค่ำคืน กลับทำให้หมัดที่เงื้อมขึ้นเตรียมซัดต้องชะงักค้างกลางอากาศ จินยืนหอบหายใจเล็กน้อย ไหล่บางลู่ลงด้วยความเหนื่อยอ่อน ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองเขาเขม็งแม้จะอยู่ในความสลัว มือเรียวข้างหนึ่งยังคงกุมสายกระเป๋าเป้แน่นราวกับเป็นเกราะป้องกันตัว "ถ้าฉันไม่บุกรุกเข้ามาแบบนี้... นายก็คงปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับกองเอกสารบ้าๆ จนช็อกตายคาห้องทำงานไปแล้วล่ะมั้ง คุณคิริน" จินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงแม้จะเจือความเหนื่อยล้า แต่ความดื้อรั้นและฝีปากกล้าไม่เคยลดลงเลยแม้แต่น้อย คิรินหรี่ตามองผู้หญิงที่กล้าอาจหาญบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขาตอนตีสอง ความโกรธขึงที่ถูกปลุกขึ้นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดลึกในอก... ความห่วงใยที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากเย็นชา กำลังถูกเธอกะเทาะเปลือกออกทีละน้อยอย่างง่ายดาย นี่คือจุดเชื่อมโยงจากเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อคืนก่อน และในค่ำคืนนี้ สถานการณ์บังคับใหม่กำลังจะลากพวกเขาทั้งคู่เข้าสู่เกมการเมืองในสังคมชั้นสูงที่ไม่มีใครยอมใคร *** แสงไฟนีออนระยิบระยับจากห้องแต่งตัว V.I.P. ของโรงแรมหรูระดับห้าดาวสะท้อนลงบนกระจกเงาบานใหญ่ คิรินยืนกอดอกพิงผนังด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมกริบมองร่างบางในชุดราตรีสั้นสีดำสนิทที่ขับเน้นผิวขาวผ่องและส่วนโค้งเว้าได้รูปอย่างไม่วางตา ชุดที่เขาเป็นคน 'บังคับ' ให้เธอสวมใส่ด้วยเหตุผลที่ว่า *'ถ้าคุณแต่งตัวเหมือนเด็กกะโปโลไปงานการกุศลคืนนี้ ผมจะไล่คุณออกจากการเป็นคู่ควงของผมซะ'* "มองอะไรนักหนาคะ... อ้ะ! ผมหมายถึง... มองอะไรเล่า!" จินเผลอหลุดปากพูดจานอบน้อมแบบที่ใช้ในที่ทำงาน ก่อนจะรีบเปลี่ยนสรรพนามเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความเจ้าเล่ห์ของร่างสูง "เปล่าครับ... แค่กำลังคิดว่า ชุดนี้มันเปิดเผยสัดส่วนเกินกว่าที่ผมจะยอมให้ใครต่อใครในงานมองคุณด้วยสายตาแทะโลมนะสิ" คิรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แววตากลับลุกโชนด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนอย่างแนบเนียน จินหันขวับมาจ้องหน้าเขา ดวงตาคู่สวยฉายแววไม่พอใจ "นี่! ชุดนี้ก็คุณไม่ใช่เหรอที่เป็นคนเลือกให้ฉัน แล้วจะมาบ่นอะไรตอนนี้ยะ อีกอย่าง... นี่มันเป็นแค่ 'เดตแรกที่ไม่ตั้งใจ' ตามคำสั่งของประธานบริษัทคุณต่างหาก อย่าลืมสิว่าเราแค่แกล้งมาออกงานด้วยกันเพื่อตบตาพวกนักข่าวและยัยรินรดาแค่นั้น!" คำว่า 'รินรดา' หลุดออกมาจากปากของจินพร้อมกับบรรยากาศในห้องที่อุณหภูมิลดฮวบลงทันที คิรินขยับตัวเข้าประชิดร่างบางอย่างรวดเร็ว จนจินต้องถอยหลังไปชนกับกระจกเงาโดยมีแขนแกร่งของเขากักตัวเธอไว้ในวงแขน ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่ได้ยินเสียงลมหายใจ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความเร่าร้อนที่เป็นเอกลักษณ์ของคิรินทำเอาสติของจินกระเจิงไปชั่วขณะ "หึงเหรอครับ?" เสียงทุ้มกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือพวงแก้มแดงระเรื่อ "ใคร... ใครหึงนายกัน อย่ามาหลงตัวเองนะคิริน!" จินเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวรากับกลองเพล เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาไว้ แต่คิรินกลับไม่มีทีท่าว่าจะถอยหลัง มีแต่จะโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนจินต้องหลบสายตาคมกริบคู่นั้นด้วยความเขินอาย "ถ้าไม่ได้หึง... ทำไมต้องเสียงสั่นด้วยล่ะครับ หืม?" น้ำเสียงของเขาทิ้งจังหวะหยอกเย้า แฝงความคลั่งรักที่ล้นปรี่จนคนฟังแทบละลาย แต่ทว่าปากก็ยังคงซึนเดระไม่ยอมบอกรักตรงๆ ก่อนที่สถานการณ์จะเตลิดไปไกลมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยดี "คิรินคะ อยู่ข้างในหรือเปล่า? รินรดาเองนะ..." ร่างของจินสะดุ้งสุดตัว เธอเงยหน้าขึ้นมองคิรินด้วยสายตาตื่นตระหนก ทว่าชายหนุ่มกลับไม่มีทีท่าลนลานเลยแม้แต่น้อย เขายังคงจ้องมองเธอด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเธอเบาๆ "เตรียมตัวรับมือกับศึกนอกให้ดีนะครับ... เพราะหลังจากจบงานคืนนี้ ผมจะเคลียร์บัญชีรักของเราต่อสองต่อแน่" คิรินผละตัวออกอย่างอ้อยอิ่ง ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยเย็นชาดังเดิม ก่อนจะเดินไปเปิดประตูต้อนรับอดีตคู่หมั้นที่ยืนรออยู่ด้านนอก โดยไม่รู้เลยว่า... รอยยิ้มของรินรดาที่ก้าวเข้ามาในห้องแต่งตัวเวลานี้ ซ่อนแผนการร้ายบางอย่างที่พร้อมจะพลิกเกมทุกอย่างในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์อันร้อนแรงและน่ารักของคู่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ