ความใจดีที่ซ่อนอยู่

"ถ้าเธอคิดจะตายคาห้องชุดของฉันเพื่อประชดชีวิต กรุณาไปทำที่อื่น เพราะฉันไม่อยากเสียเวลาเคลียร์คดีคนตายในพื้นที่ของตัวเอง" เสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดตวัดดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องนอนเพนต์เฮาส์หรูที่มืดสลัว คิรินยืนกอดอกมองร่างที่นอนขดอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ด้วยสีหน้าบึ้งตึง ใบหน้าคมคายฉายแววรำคาญใจอย่างเห็นได้ชัด ทว่าแววตาสีเข้มคู่นั้นกลับกวาดมองหยดเหงื่อที่ซึมตามกรอบหน้าของคนป่วยอย่างไม่วางตา จินพยายามปรือเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก พิษไข้เล่นงานเสียจนร่างกายร้อนรุ่มราวกับถูกสุมด้วยกองเพลิง แม้สมองจะตื้อตันจนแทบคิดอะไรไม่ออก แต่ฝีปากกล้าๆ ของเธอก็ยังทำงานได้ดีเยี่ยมเมื่อเจอหน้าผู้ชายปากเสียคนนี้ "ใคร... ใครอยากตายในห้องคุณกันล่ะคะคุณคิริน..." เสียงหวานแหบแห้งและสั่นเทาเอ่ยตอบโต้แทบไม่เป็นคำ "ถ้าฉันรู้ล่วงหน้าว่าคุณจะปากจัดใส่คนป่วย... ฉันยอมนอนตายข้างถนนยังจะดีซะกว่า..." "ปากดีให้มันตลอดเถอะยัยตัวแสบ" คิรินแค่นหัวเราะในลำคอ แต่ฝ่าเท้าหนากลับก้าวเข้าไปประชิดเตียงนอนอย่างรวดเร็ว เขาโยนผ้าชุบน้ำอุ่นลงบนโต๊ะข้างเตียงเสียงดังโครม ก่อนจะเอื้อมมือหนาไปแตะหน้าผากเนียนที่ตอนนี้ร้อนจัดราวกับเตาไฟ สัมผัสที่เย็นเฉียบจากปลายนิ้วของเขาทำให้จินสะดุ้งเล็กน้อย เธอเบือนหน้าหนีสัญชาตญาณการป้องกันตัว แต่คิรินกลับใช้อีกมือตรึงคางเธอไว้เบาๆ ไม่ให้ขยับหนี สายตาคมกริบที่มักจะใช้มองคู่แข่งทางธุรกิจหรือลูกน้องในคาสิโน ตอนนี้กลับฉายแววความกังวลที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชาอย่างแนบเนียน "ตัวร้อนจี๋ขนาดนี้ ยังมีแรงมาเถียงฉันอีกเหรอ" คิรินขมวดคิ้วมุ่น "ดื้อด้านเป็นที่สุด บอกให้กลับไปพักผ่อนที่ห้องดีๆ ตั้งแต่เมื่อวาน ก็ดึงดันจะตรวจบัญชีโปรเจกต์ให้เสร็จ... สมน้ำหน้า อยากเก่งนักไม่ใช่หรือไง" "คุณ... คุณมันใจร้าย..." จินน้ำตาคลอเบ้าด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ทั้งพิษไข้ทั้งคำพูดเชือดเฉือนมันผสมปนเปกันจนเธออยากจะร้องไห้ "ถ้าจะมาซ้ำเติม... ก็ออกไปจากห้องฉัน... เอ๊ย ห้องคุณ... ออกไปเลยนะ!" "ฉันไม่ได้มาซ้ำเติม ฉันมาคุมความประพฤติ" คิรินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาถึงจะแข็งกร้าว แต่การกระทำกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง เขาหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้นมาบิดหมาดด้วยความคล่องแคล่ว ก่อนจะบรรจงเช็ดตามกรอบหน้า ลำคอระหง และซอกไหล่บางอย่างเบามือที่สุดเท่าที่ผู้ชายปากร้ายคนนี้จะทำได้ สัมผัสที่อ่อนโยนผิดกับวาจาทำให้จินนิ่งงันไป เธอมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้แค่คืบ แววตาของคิรินยามที่ไม่มีรอยยิ้มเยาะหยัน กลับเต็มไปด้วยความลึกล้ำบางอย่างที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ "มองอะไร หน้าฉันมีรอยเปื้อนหรือไง" คิรินถามเสียงห้วนเมื่อรู้ตัวว่าถูกจ้องนานเกินไป "เปล่า... แค่แปลกใจ..." จินกระซิบเสียงแผ่ว พยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอ "คนใจร้ายอย่างคุณ... ทำไมถึงต้องมาคอยเช็ดตัวให้ฉันด้วย ปล่อยให้ฉันเพ้อตายไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ จะได้ไม่ต้องมาทนฟังเสียงบ่นของคุณอีก" คิรินชะงักมือที่กำลังเช็ดแขนเรียวเล็กให้เธอนิดหนึ่ง เขาก้มลงมองใบหน้าซีดเซียวที่รั้นจนหยดสุดท้าย ดวงตาคู่คมไหววับชั่วขณะก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยตามเดิม "อย่าสำคัญตัวผิดน่าจิน" คิรินยิ้มมุมปากอย่างเย่อหยิ่งตามสไตล์ "ที่ฉันต้องมานั่งเช็ดตัวให้เธอตอนดึกดื่นแบบนี้ ไม่ได้แปลว่าฉันพิศวาสอะไรเธอหรอกนะ... แต่ถ้าเธอตายคาห้องฉันจริงๆ คนที่จะซวยและโดนตำรวจสอบปากคำจนไม่ได้นอนก็คือฉันต่างหาก ฉันทำเพื่อความบริสุทธิ์ใจของตัวเองล้วนๆ" คำแก้ตัวน้ำขุ่นๆ นั้นไม่ได้ทำให้จินเชื่อถือเลยแม้แต่น้อย ทว่าเธอก็ไม่มีแรงจะเถียงต่อแล้ว พิษไข้เล่นงานจนเปลือกตาหนักอึ้ง ลมหายใจเข้าออกเริ่มติดขัด ร่างกายที่เคยเกร็งขดค่อยๆ ผ่อนคลายลงเนื่องจากความเย็นจากผ้าชุบน้ำช่วยลดอุณหภูมิความร้อนในร่างกาย คิรินมองคนที่เริ่มเคลิ้มหลับไปเพราะความอ่อนเพลีย แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด มือหนายื่นไปปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากแก้มเนียนอย่างเบามือที่สุด กลัวเหลือเกินว่ารบกวนการพักผ่อนของคนดื้อรั้นบนเตียง "ปากเก่งนักนะ... พอป่วยแล้วทำไมถึงได้หงิมขนาดนี้ล่ะ" คิรินพึมพำกับตัวเองเบาๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความคลั่งรักที่เจ้าตัวมักจะปฏิเสธหัวชนฝามาตลอด เขาวางผ้าลงในกะละมัง ดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมถึงอกให้เรียบร้อย คิรินทิ้งตัวลงนั่งนิ่งข้างเตียง กวาดสายตามองใบหน้ายามหลับใหลของคนที่เข้ามาปั่นป่วนหัวใจเขาโดยไม่ทันตั้งตัว ความรู้สึกเป็นห่วงเป็นใยที่ตีตื้นขึ้นมาในอกมันชัดเจนเสียจนเขาเองก็เกลียดตัวเองที่ไม่สามารถควบคุมมันได้ ติ๊ด! เสียงข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานขัดบรรยากาศเงียบงัน คิรินขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความรำคาญ เขาลุกขึ้นเดินไปหยิบมันขึ้นมาดูด้วยท่าทีเฉยเมย ทว่าทันทีที่ก้มมองหน้าจอ ประกายตาคมกริบก็เปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบขึ้นมาทันที ข้อความจากเบอร์แปลกส่งรูปถ่ายใบหนึ่งมา พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่อ่านแล้วชวนให้เลือดในกายเดือดพล่าน *[ภาพถ่ายจินกำลังยืนคุยกับชายแปลกหน้าหน้าบริษัทคู่แข่งเมื่อสัปดาห์ก่อน]* *[ข้อความ: "ผู้หญิงของคุณ... ดูเหมือนจะมีความลับที่ยังไม่ได้บอกสินะครับคุณคิริน ระวังจะโดนหักหลังไม่รู้ตัว"]* คิรินกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว บรรยากาศรอบตัวแผ่รังสีความน่ากลัวออกมาอย่างปิดไม่มิด ความไว้เนื้อเชื่อใจที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในใจถูกความระแวงกัดกินชั่วพริบตา แกร็ก! ทันใดนั้น เสียงปลดล็อกกลอนประตูด้านนอกก็ดังขึ้นเบาๆ ตามมาด้วยฝีเท้าแผ่วเบาที่กำลังย่างกรายเข้ามาในเขตเพนต์เฮาส์ส่วนตัวของเขาอย่างไร้ซึ่งมารยาท คิรินหันขวับไปมองยังประตูห้องนอนที่เปิดแง้มไว้ ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นด้วยความกรุ่นโกรธ ในยามวิกาลแบบนี้... ใครกล้าบุกรุกเข้ามาในห้องของเขาอย่างไร้เสียงเตือน?