ย้ายเข้ากรงทอง

"ถ้าคุณคิดว่าการเดินลากกระเป๋าเข้ามาในบ้านหลังนี้ จะทำให้ผมมองคุณด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจล่ะก็... เลิกฝันกลางวันแล้วเก็บสมองอันน้อยนิดนั้นไปคิดเรื่องอื่นเสียเถอะครับ คุณจิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเยียบเย็นดังขึ้นทันทีที่บานประตูบานใหญ่ปิดสนิทลง คิรินยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องรับแขก แววตาคมกริบมองร่างบางที่กำลังยืนถือกระเป๋าเดินทางใบย่อมด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหงุดหงิดที่ต้องมารับภาระผูกพันตามพินัยกรรม และ... ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามปัดตกไปตั้งแต่แรกเห็น จินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่พุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ หญิงสาววางกระเป๋าลงกับพื้นเสียงดังสนั่นเพื่อประกาศจุดยืน เธอเชิดหน้าขึ้นสบตากับทายาทหนุ่มผู้เย่อหยิ่งอย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย "ฉันไม่ได้ขอร้องให้คุณมาสงสารหรอกนะคะ... เอ๊ย! ขอโทษทีค่ะ ฉันหมายถึง ฉันไม่ได้ขอร้องให้คุณมาสงสาร ฉันมาที่นี่เพราะทำตามสัญญาของท่านประธานต่างหากล่ะคะ" จินเกือบหลุดปากใช้สรรพนามผิด แต่ก็แก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้าได้อย่างรวดเร็ว แม้จะเห็นประกายความสงสัยวูบผ่านนัยน์ตาของคิรินก็ตาม คิรินหรี่ตามองผู้หญิงตรงหน้าอย่างพิจารณา รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาผละตัวออกจากกรอบประตูแล้วก้าวเข้าหาช้าๆ ทว่ามั่นคง แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้จินเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว แต่ทิฐิก็นำพาให้เธอยืนหยัดตรึงร่างไว้กับที่ "สัญญาอะไรกันล่ะครับ... หรือว่าคุณกำลังหมายถึง 'ตั๋วจำ당' ที่คุณใช้แลกกับการเข้ามาอาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกับผมกันแน่?" คิรินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จางๆ จากตัวเธอ กลิ่นที่ชวนให้ประสาทสัมผัสของเขาปั่นป่วนอย่างประหลาด "ปากจัดไม่เปลี่ยนเลยนะคะคุณคิริน" จินกัดฟันกรอด พยายามเบือนหน้าหนีลมหายใจอุ่นที่เป่ารดข้างแก้ม "ถ้าเกลียดฉันนัก ทำไมไม่ปล่อยฉันไปตามทางของฉันล่ะคะ จะลากฉันมาขังไว้ในกรงทองนี่ทำไม" "กรงทองงั้นเหรอ?" คิรินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันแต่กลับแฝงความร้อนรุ่มบางอย่าง "อย่าประเมินตัวเองสูงเกินไปเลยครับคุณจิน คุณไม่ใช่เจ้าหญิงที่จะมาอยู่ในกรงทองหรูหราอะไรนี่หรอก... สำหรับผมแล้ว คุณมันก็แค่ 'นักโทษ' ที่ผมมีสิทธิ์จะลงทัณฑ์เมื่อไหร่ก็ได้ต่างหากล่ะ" คำพูดเชือดเฉือนนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก แต่จินเลือกที่จะตอบโต้ด้วยการยกยิ้มมุมปากอย่างไร้ความเกรงกลัว เธอยื่นมือออกไปดันอกแกร่งของเขาให้ออกห่าง แม้สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแน่นตึงใต้ร่มผ้า แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอยอมจำนน "งั้นก็เชิญลงทัณฑ์ฉันให้เต็มที่เลยสิคะ... แต่ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะค่ะ นักโทษคนนี้อาจจะแหกคุกแล้วเผาบ้านคุณจนราบคาบเข้าสักวัน" คิรินนิ่งอึ้งไปชั่วขณะกับความกล้าหาญที่พุ่งชนอย่างไร้ขีดจำกัดของเธอ นัยน์ตาคมกริบเป็นประกายวับวายด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา หัวใจในอกข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างไม่รักดีกับท่าทีอวดดีแต่มีเสน่ห์เหลือร้ายนั่น ให้ตายเถอะ... ผู้หญิงคนนี้มีอิทธิพลต่อความนิ่งสงบของเขามากกว่าที่คิด บรรยากาศรอบตัวเริ่มอัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าแห่งความตึงเครียด ทั้งสองยืนประจันหน้ากันในระยะประชิด ปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รอมร่อ คิรินมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยสายตาที่เปลี่ยนความหมายไปทีละน้อย จากความโกรธขึงเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาอันตรายที่ยากจะควบคุม "ปากดีแบบนี้... ผมควรจะสั่งสอนคุณด้วยวิธีไหนก่อนดีนะ ถึงจะทำให้คุณจำไปจนวันตายว่าใครคือเจ้าของที่นี่จริงๆ" น้ำเสียงของคิรินเปลี่ยนเป็นพร่าต่ำลงอย่างน่าใจหาย นัยน์ตาคู่คมจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตของหญิงสาวราวกับจะกลืนกิน จินรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เธอรู้ตัวดีว่ากำลังเล่นกับไฟ แต่ศักดิ์ศรีและทิฐิมันค้ำคอจนไม่ยอมถอยหลังให้เป็นฝ่ายพ่ายแพ้เด็ดขาด "เชิญค่ะ... ถ้าคิดว่าคุณแน่พอ" เธอท้าทายด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างปกปิดไม่มิด คิรินยกยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า มือหนาเอื้อมไปหมายจะคว้าเอวบางเข้าหาตัวเพื่อปิดปากอวดดีนั่นเสียให้หายหมั่นไส้ ทว่า... *กริ๊กลั่น!* เสียงปลดล็อกประตูหน้าบ้านดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวของทั้งคู่ ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าคุ้นเคยที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงใสๆ ที่เอמהทักทายอย่างคุ้นเคย "พี่คิรินคะ รินเอาเอกสารโครงการใหม่มาให้— อุ๊ย!" รินรดา อดีตคู่หมั้นสาวสวยที่ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามา ชะงักกึกทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ภาพที่คิรินกำลังโน้มตัวครอบครองพื้นที่ของหญิงสาวแปลกหน้าในบ้านหลังนี้อย่างแนบชิด ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของโครโนสทริกเกอร์เสมอนะครับ