ยอมทิ้งศักดิ์ศรี

"แชะ! แชะ! แชะ!" เสียงชัตเตอร์รัวกระหน่ำราวกับห่าฝน แสงแฟลชวับวาบสาดส่องเข้ามาในร้านจนทุกอย่างกลายเป็นสีขาวโพลนในความรู้สึกของจิน เธอเบิกตากว้างมองกลุ่มคนนับสิบที่กรูเข้ามาเหมือนฝูงอีแร้งที่พบเหยื่ออันโอชะ และคนที่ยืนอยู่หน้าสุดด้วยท่าทีเหนือกว่าคือรินรดา "โอ๊ะ... ขอโทษทีนะคะที่มารบกวนเวลาส่วนตัวของคนมีความรัก" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงดัดจริต มือเรียวสวยยกขึ้นป้องปากทำทีเป็นตกใจ "แต่ข่าวคาวของคุณคิรินมันน่าสนใจเกินกว่าจะปล่อยให้เป็นความลับนะคะ จริงไหม?" คิรินไม่ได้สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ของเขาขยับตัวก้าวออกมาบังร่างของจินไว้อย่างมิดชิด ความเย็นชาที่เคยใช้จัดการศัตรูทางธุรกิจฉายชัดบนใบหน้าคมสัน เขาจ้องมองอดีตคู่หมั้นด้วยแววตาที่เปรียบเสมือนใบมีด "ออกไปจากที่นี่ ก่อนที่ฉันจะสั่งให้บอดี้การ์ดโยนพวกเธอออกไปทีละคน" น้ำเสียงของคิรินราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนช่างภาพกลุ่มนั้นชะงัก "อุ๊ย... ใจร้ายจังค่ะ" รินรดาหัวเราะร่า หันไปหาพวกนักข่าว "ทุกคนเห็นไหมคะ? ท่านประธานใหญ่กำลังพยายามปกป้อง... เด็กเสิร์ฟที่ไหนก็ไม่รู้" จินกำหมัดแน่น ความโกรธแล่นพล่านอยู่ในอก แต่เมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างของคิรินที่ยืนหยัดเพื่อเธอ มันกลับทำให้ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามกดไว้เริ่มสั่นคลอน เธอไม่ใช่คนอ่อนแอ และเธอจะไม่ยอมให้เขาต้องเสียชื่อเสียงเพียงเพราะเธอ จินก้าวออกมาจากหลังร่างสูง สบตารินรดาอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าคุณว่างมากขนาดมาแอบถ่ายคนอื่น ก็ควรเอาเวลาไปหาจุดยืนใหม่ในชีวิตบ้างนะรินรดา เพราะตรงนี้ไม่มีพื้นที่ให้คนขี้แพ้แบบคุณหรอก" "แก!" รินรดากัดฟันกรอด ใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างดีบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "พวกคุณถ่ายให้หมด! ถ่ายให้เห็นชัดๆ ว่าผู้หญิงคนนี้หน้าไม่อายแค่ไหน!" คิรินหันกลับมามองจิน สายตาของเขามีความห่วงใยเจืออยู่เพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะคว้าข้อมือเธอไว้แน่น เขาไม่ได้มองที่นักข่าวอีกต่อไป เขามองแค่เธอ "จิน... ฟังนะ" เขากระซิบ น้ำเสียงของเขาอ่อนลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ถ้าเรื่องนี้จะทำลายชื่อเสียงฉัน ฉันไม่สน แต่ถ้ามันจะทำให้เธอต้องเจ็บ... ฉันยอมแลกทุกอย่าง" จินนิ่งไป ดวงตาของเธอสั่นไหว เขาเพิ่งพูดว่าอะไรนะ? ยอมแลกทุกอย่างงั้นหรือ? ในโลกธุรกิจที่เขาถือศักดิ์ศรีดั่งชีวิต เขากำลังบอกว่าจะทิ้งมันเพื่อเธอเนี่ยนะ? "คุณคิริน!" รินรดาแผดเสียงเรียก "จะทำอะไร! อย่าบอกนะว่าจะคุกเข่าอ้อนวอนขอโอกาสจากนังนี่น่ะ?" คิรินแค่นยิ้มเยาะให้กับความโง่เขลาของรินรดา ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับกล้องและทุกคนในร้าน เขาไม่ได้คุกเข่า แต่ออร่าความกดดันของเขานั้นยิ่งกว่าการกราบกราน มันคือความเด็ดเดี่ยวที่ทำให้นักข่าวที่กำลังจะกดชัตเตอร์ชะงักมือ "ผมไม่ได้จะขอโอกาสจากคนอื่น" คิรินหันกลับมามองจิน สายตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะถ่ายทอดทุกความรู้สึกที่เคยซ่อนไว้ภายใต้ความปากจัด "ผมแค่จะบอกเธอว่า... ที่ผ่านมาฉันอาจจะปากแข็งไปบ้าง แต่นั่นก็เพื่อปกป้องหัวใจตัวเองจากผู้หญิงที่เข้ามาปั่นหัวผมจนอยู่ไม่สุข" เขาสูดหายใจลึก ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมร้าน "จิน... ฉันไม่อยากเล่นเกมแล้ว ถ้าการต้องทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มีเพื่อให้เธอมองเห็นความจริงใจของฉันเป็นเรื่องที่ต้องทำ... ฉันก็พร้อมจะทำมันตั้งแต่วินาทีนี้" รินรดาหน้าถอดสี มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริก ทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผนที่วางไว้! "คุณจะทำอะไร..." จินถามเสียงสั่น หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองรบ คิรินขยับเข้าไปใกล้เธอจนลมหายใจอุ่นๆ รินรดรดที่ใบหน้า เธอสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อยในมือของเขา เขาไม่ได้เย็นชาเหมือนที่ผ่านมา แต่นี่คือคิรินที่ยอมเผยความอ่อนแอให้เธอเห็นเพียงคนเดียว "ฉันจะพิสูจน์ให้โลกเห็นว่า ผู้หญิงคนเดียวที่ฉันจะยอมก้มหัวให้... คือเธอคนเดียว" เขากำลังจะโน้มหน้าลงมา แต่ทว่า... เสียงประตูร้านถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างหนักแน่นและรวดเร็ว "หยุดเดี๋ยวนี้! คิริน!" ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดดำที่ล้อมรอบร้านไว้มิดชิด บรรยากาศในร้านเปลี่ยนจากความวุ่นวายของนักข่าวกลายเป็นความกดดันที่บีบคั้นถึงขีดสุด คิรินชะงักไปเล็กน้อยแต่ยังไม่ละสายตาจากจิน "พ่อ..." คิรินเอ่ยชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ชายคนนั้นมองมาที่จินด้วยแววตาเหยียดหยาม ก่อนจะหันไปพูดกับคิรินด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "ถ้าแกกล้าทำเรื่องขายหน้ามากกว่านี้ พ่อจะจัดการให้ผู้หญิงคนนี้หายไปจากชีวิตแกตลอดกาล... เดี๋ยวนี้!" หัวใจของจินหล่นวูบ เธอรู้ดีว่าคำขู่ของคนตรงหน้าไม่ใช่เรื่องล้อเล่น และวินาทีนี้เองที่เธอมองเห็นความเจ็บปวดในแววตาของคิรินที่พยายามปกป้องเธอจนสุดความสามารถ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 28 ด้วยกันนะครับ โครโนสทริกเกอร์สัญญาว่าจะมอบบทสรุปที่คุ้มค่าที่สุดในตอนถัดไปครับ