การพบกันอีกครั้ง

กลิ่นกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลตัดกับกลิ่นอายฝนยามค่ำคืนของย่านเพลินจิตได้อย่างลงตัว ร้านหนังสืออิสระขนาดกะทัดรัดซ่อนตัวอยู่หลังตึกแถวเก่าแก่ที่ถูกรีโนเวตให้กลายเป็นพื้นที่สงบเงียบ คือสถานที่ที่คิรินไม่เคยคิดแม้แต่จะชายตาแล หากย้อนกลับไปเมื่อสัปดาห์ก่อน ทายาทอสังหาฯ และเจ้าของคาสิโนชื่อดังในชุดสูทสั่งตัดพิเศษเนื้อดีที่ดูขัดกับบรรยากาศร้านหนังสืออินดี้อย่างสิ้นเชิง กำลังยืนกอดอกพิงชั้นไม้สักเก่าคร่ำครึ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจดจ้องแผ่นหลังบางของคนที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์คิดเงินอย่างไม่วางตา จินในชุดเสื้อเชิ้ตโอเวอร์사이즈สีขาวกับกางเกงสแล็คสีดำเรียบง่าย กำลังก้มหน้าก้มตาจัดหมวดหมู่หนังสือสืบสวนสอบสวนด้วยความตั้งใจ เส้นผมสีดำสนิทที่รวบไว้ลวกๆ มีปอยหลุดลุ่ยลงมาคลอเคลียกรอบหน้าขาวเนียน ภาพนั้นเรียบง่าย... แต่กลับดึงดูดสายตาคนใจร้อนอย่างเขาให้หยุดนิ่งได้อย่างน่าประหลาด หลังจากคืนแห่งสงครามประสาทที่ต่างฝ่ายต่างขว้างคำพูดเชือดเฉือนใส่กันจนเกือบจะเผาทำลายสะพานเชื่อมความรู้สึกทั้งหมดทิ้ง จินก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เธอลาออกจากงานเดิม ตัดขาดช่องทางการติดต่อทุกรูปแบบ ราวกับตั้งใจจะลบตัวตนออกไปจากสารบบชีวิตของคิรินโดยสมบูรณ์ แต่เธอลืมไป... ว่าคนอย่างคิริน โครโนสทริกเกอร์ อยากได้อะไรย่อมต้องได้ แม้กระทั่งเงาของเธอ เขาก็จะพลิกแผ่นดินตามหาจนเจอ กริ๊ง... เสียงกระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูร้านดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้าไปยืนประชิดหน้าเคาน์เตอร์โดยไม่มีการลังเล จินที่กำลังหยิบหนังสือเข้าชั้นชะงักมือทัน3ที เมื่อสัมผัสได้ถึงเงาทอดทับและกลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูก—กลิ่นไม้จันทน์หอมผสมความเย็นยะเยือกของแอมเบอร์ที่เธอจำได้แม่นยำตั้งแต่ครั้งแรกที่ตกหลุมพรางของเขา "ถ้าจะมาซื้อหนังสือ... เชิญเลือกดูตามหมวดหมู่ได้เลยครับ แต่ถ้าจะมาหาเรื่อง... กรุณาออกไป เพราะร้านนี้ไม่มีพื้นที่ให้คนพาล" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นทันทีโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง น้ำเสียงนั้นเรียบนิ่งและเย็นชาจนน่าใจหาย ราวกับต้องการสร้างกำแพงน้ำแข็งกั้นระหว่างเธอกับเขาล้านโยชน์ คิรินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาไม่ตอบคำถามแต่กลับเอื้อมมือหนาไปคว้าหนังสือในมือเธอมาถือไว้เสียเอง ปลายคางได้รูปเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มฉายแววคุกรุ่นทั้งโกรธ ทั้งห่วง และ... คลั่งรักจนแทบจะระเบิด "เก่งนักนะ... หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย คิดว่าหนีพ้นหรือไงจิน" คิรินกดเสียงต่ำลอดไรฟัน ความอดทนที่สะสมมาตลอดเจ็ดวันที่ต้องพลิกแผ่นดินหากำลังจะหมดลง "บล็อกเบอร์ฉัน ลบไลน์ ทิ้งแม้กระทั่งอพาร์ตเมนต์เก่า เพื่อมาขลุกอยู่ในที่ซ่อมซ่อแบบนี้เนี่ยนะ? เธอใช้สมองส่วนไหนคิด?" จินสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาคู่สวยไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความแข็งกร้าว เธอไม่ได้ถอยหนีแม้ใบหน้าของเขาจะอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ "ใช่! ฉันใช้สมองส่วนที่เหลืออยู่คิดนี่แหละ ถึงได้รู้ว่าการอยู่ไกลจากผู้ชายปากร้ายอย่างคุณ มันทำให้สุขภาพจิตฉันดีขึ้นเป็นกอง" จินสวนกลับทันควัน นัยน์ตาดื้อรั้นฉายแววท้าทาย "แล้วนี่คุณตามมาถึงนี่ทำไม? ว่าว่างมากนักหรือไง ถึงได้เอาเวลาบริหารธุรกิจหมื่นล้านมาเดินตามราวีผู้หญิงต๊อกต้อยแบบฉัน?" "ต๊อกต้อยเหรอ?" คิรินทวนคำ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเข้มดุ มือหนาละจากหนังสือแล้วเอื้อมไปบีบปลายคางมนของเธอเบาๆ แต่แน่นหนาบังคับให้เธอเงยหน้ารับสายตาดุดันของเขา "ถ้าเธอต๊อกต้อย... ผู้ชายที่ยอมทิ้งประชุมสำคัญ ขับรถวนหาเธอครึ่งค่อนกรุงเทพฯ จนเกือบพลิกแผ่นดินอย่างฉัน คงเป็นคนบ้าเต็มขั้นแล้วล่ะจิน!" คำพูดนั้นทำเอาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ จินนิ่งงันไปชั่ววินาทีเมื่อเห็นรอยคล้ำใต้ดวงตาของคนตรงหน้า ร่องรอยความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดสูทเนี๊ยบและท่าทีเย่อหยิ่ง มันฟ้องชัดเจนว่าหลายวันที่ผ่านมา เขาเองก็ไม่ได้นอนหลับอย่างเป็นสุขเช่นกัน แต่ทิฐิที่มีมันค้ำคอ... เธอจะยอมแพ้ให้เขาง่ายๆ ไม่ได้เด็ดขาด "ใครใช้ให้คุณบ้าตามหาล่ะคะ?" จินแค่นยิ้มหยัน พยายามปัดมือเขาออกจากคางอย่างไม่ใยดี "เราเคลียร์กันชัดเจนแล้วในคืนนั้น คุณอยากได้คนเพอร์เฟกต์ที่คู่ควรกับตระกูลใหญ่โตของคุณ ก็เชิญไปหารินรดาโน่น! จะมาตามตื๊อผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างฉันทำไม หรือว่า... กลัวเสียฟอร์มที่โดนฉันเขี่ยทิ้งก่อน?" เปรี้ยง! ประโยคแทงใจดำนั้นทำเอาฟิวส์ในหัวของคิรินขาดผึ่ง ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะผสมความน้อยใจอย่างรุนแรง ชายหนุ่มไม่พูดพร่ำทำเพลง มือหนาคว้าข้อมือเล็กแล้วดึงร่างบางให้เข้ามาประชิดตัวในรerพริบตาเดียว แรงปะทะทำให้จินต้องเอามือยناแผงอกกว้างตามสัญชาตญาณ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนสัมผัสได้ถึงความรuเร่าที่คุกรุ่นอยู่ในอก "คิดว่าฉันทำทั้งหมดนี่... เพราะแค่เสียฟอร์มงั้นเหรอ?" คิรินโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน น้ำเสียงของเขาแหบพร่า สั่นระรัวด้วยอารมณ์ที่อัดแน่นจนทะลัก "เธอมันใจร้ายที่สุดจิน... ปากบอกว่าเกลียดฉัน แต่ไม่รู้เลยหรือไงว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันแทบจะบ้าตายอยู่แล้วที่เห็นเธอดื้อดึงจะเดินหนีไป" จินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวระทึกจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความใกล้ชิดนี้ ความร้อนผ่าวจากฝ่ามือที่โอบเอวเธอไว้แน่น และแววตาที่สั่นไหวด้วยความรักความเจ็บปวดของคนตรงหน้า... มันรุนแรงเกินกว่าที่กำแพงน้ำแข็งของเธอจะต้านทานไหว "คุณ... พูดบ้าอะไร..." เสียงเธอกล่าวแผ่วเบา ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความสั่นไหวที่ปิดไม่มิด "ฉันรักเธอ..." คิรินเอ่ยออกมาในที่สุด คำพูดที่ถูกกักGัฟไว้ใต้ความเย่อหยิ่งมานานนับแรมเดือน หลุดออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจังและเว้าวอนจนคนฟังแทบหยุดหายใจ "ฟังให้ชัดนะจิน... ฉันรักเธอ ยัยตัวแสบ ปากดี และดื้อด้านคนนี้คนเดียว ไม่เคยมีรินรดา หรือใครหน้าไหนทั้งนั้น... กลับไปกับฉันเนะ" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เสียงฝนที่ตกกระหน่ำภายนอกเสมือนเป็นฉากหลังของโลกใบเล็กที่มีเพียงเขากandเธอ จินเม้มริมฝีปากแน่น ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ความรู้สึกมากมายตีรวนอยู่ในอก ทั้งรัก ทั้งโกรธ ทั้งโล่งใจ จนแยกไม่ออกว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา เม้มปากก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเป็นครั้งแรก "ถ้าคุณโกหกฉันอีก... ฉันจะหายไปแบบหาไม่เจอชั่วชีวิตแน่" คิรินยกยิ้มมุมปาก ความโล่งใจฉายชัดในแววตา เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น หมายจะกดจูบลงบนเรียวปากที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงเขามาตลอดเพื่อเป็นการประทับตราจอง ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่ถึงเซนติเมตร เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ผลักประตูเข้ามาอย่างไร้มารยาท "ว오... ขอโทษทีค่ะ ขัดจังหวะความหวานหรือเปล่าคะคุณคิริน?" เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยเอ่ยทักขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ปรากฏบนใบหน้าโฉบเฉี่ยวของ **รินรดา** ที่ก้าวเข้ามาในร้านพร้อมกับช่างภาพสำนักข่าวซุบซิบชื่อดังกลุ่มใหญ่ที่กรูตามเข้ามาแฟลชวับวาบสาดส่องตรงมาที่พวกเขาทั้งสองคนทันที! [ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "โครโนสทริกเกอร์" เสมอมานะครับ]