จมอยู่กับความเสียดาย

“ถ้าคิดว่าการหนีไปให้พ้นหน้าผม คือวิธีแก้ปัญหาที่ฉลาดที่สุด จิน… คุณคิดผิดมหันต์” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของคิรินก้องกังวานไปทั่วโถงโรงแรมหรูที่จัดงานการกุศลประจำปี แขกเหรื่อหลายร้อยชีวิตที่เคยส่งเสียงจอแจต่างพากันเงียบกริบ สายตาของเหล่าเซเลบริตี้ระดับแนวหน้าของเมืองไทยจับจ้องมาที่ชายหนุ่มผู้เป็นดั่งเจ้าชายน้ำแข็งแห่งวงการอสังหาฯ ที่ในยามนี้เขากำลังยืนเผชิญหน้ากับจินท่ามกลางสปอตไลท์ที่สาดส่องลงมา จินในชุดเดรสสีมิดไนท์บลูเม้มปากแน่น ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความโกรธปนน้อยใจ เธอพยายามจะเบี่ยงตัวหนี แต่ทว่ามือหนาของคิรินกลับคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะก้าวพ้นรัศมีของเขา “ปล่อยเถอะครับคุณคิริน เกมนี้มันจบแล้ว… เหมือนที่รินรดาเขาบอกนั่นแหละ การเล่นละครฉากใหญ่แบบนี้มันเสียเวลาชีวิตผม” จินเค้นเสียงพูดพยายามรักษาท่าทีให้แข็งกร้าว แม้ในใจจะเต้นรำด้วยความเจ็บปวด “ละครเหรอ?” คิรินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่แฝงไปด้วยความร้าวราน “ถ้าเป็นละคร ผมคงไม่มายืนลดศักดิ์ศรีตัวเองต่อหน้าคนทั้งงาน เพื่อตามง้อผู้หญิงปากดีอย่างคุณหรอกนะ” คำว่า ‘ง้อ’ ของเขาเหมือนระเบิดเวลาที่ทำลายกำแพงความเงียบในงาน รินรดาที่ยืนอยู่ไม่ไกลกำหมัดแน่น ใบหน้าสวยจัดนั้นบิดเบี้ยวด้วยความริษยา เธอพยายามจะเดินเข้ามาขัดจังหวะ แต่สายตาคมกริบของคิรินที่ตวัดไปมองเพียงชั่วครู่ ก็ทำให้เธอต้องชะงักฝีเท้าเหมือนโดนแช่แข็ง คิรินไม่ได้สนใจใครอีก เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งต่อหน้าจิน ท่ามกลางเสียงฮือฮาที่ดังขึ้นราวกับคลื่นทะเล กระโปรงชุดที่ยาวลากพื้นของจินขยับไหวตามแรงดึงจากมือของเขา เธอเบิกตากว้าง ความเย็นชาที่สร้างไว้พังทลายลงในพริบตา “คุณทำบ้าอะไร… ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้!” จินกระซิบเสียงสั่น “ไม่ลุก” คิรินตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง แววตาที่มักจะเย็นชาบัดนี้ฉายชัดถึงความเสียดายและคำขอโทษที่ไม่ได้เอ่ยออกมา “ผมจมอยู่กับความเสียดายมาสามวันเต็มๆ นับตั้งแต่วันที่คุณเดินออกจากคอนโดผม ความภูมิใจบ้าบอของผมมันไม่เคยมีค่าพอที่จะเอามาแลกกับความรู้สึกของคุณได้เลย… จิน ฟังผมนะ” “หยุดเถอะครับ” จินพยายามดึงมือออก แต่คิรินกลับกุมมันไว้แน่นกว่าเดิม “ไม่หยุดจนกว่าคุณจะหายโกรธ” คิรินมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “ผมปากเสีย ผมเผด็จการ ผมงี่เง่า… แต่ความจริงอย่างเดียวที่ผมไม่ได้โกหก คือผมรักคุณ จนไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหนแล้ว” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงอีกครั้ง คราวนี้เป็นความเงียบที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยอารมณ์ จินมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาของชายผู้ที่เธอเคยเกลียดและรักในเวลาเดียวกัน หัวใจที่เคยตั้งป้อมปกป้องตัวเองถูกพังทลายลงด้วยคำสารภาพที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้ยินจากปากของคนอย่างคิริน “ถ้าคุณคิดว่าการคุกเข่าของผมมันยังไม่พอ ผมพร้อมจะสละทุกอย่างที่มีเพื่อให้คุณหันมามองผมแค่คนเดียว… จิน ได้โปรด” จินกั้นหายใจ ความรู้สึกที่ถูกกดทับไว้พรั่งพรูออกมา เธอไม่ได้ต้องการให้เขาคุกเข่า เธอแค่ต้องการความชัดเจน แต่สิ่งที่คิรินมอบให้มันกลับเหนือกว่านั้นมาก ทว่า ในจังหวะที่จินกำลังจะเอื้อมมือไปแตะใบหน้าของเขา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายชุดดำจำนวนหนึ่งก็เดินแหวกฝูงชนเข้ามาพร้อมกับความตึงเครียดที่อบอวลไปทั่วบริเวณ ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาเข้มคนหนึ่งเดินนำหน้ามาหยุดยืนตรงหน้าคิรินด้วยใบหน้าเรียบเฉย “ขออภัยที่ต้องขัดจังหวะช่วงเวลาหวานชื่นนะครับคุณคิริน” ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็น ก่อนจะหันไปทางจิน “แต่คงต้องรบกวนให้คุณจินเดินทางไปกับเราหน่อย เพราะหลักฐานชิ้นสำคัญที่คุณพยายามปิดบังไว้น่ะ… ตอนนี้มันอยู่ในมือของผมแล้ว” คิรินผุดลุกขึ้นทันที ใบหน้าของเขากลับมาเรียบเฉยและดุดันดุจราชสีห์ที่พร้อมจะขย้ำศัตรู เขาขยับมายืนบังจินไว้ข้างหลังอย่างปกป้อง “คุณไม่มีสิทธิ์แตะต้องเธอ” “ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?” ชายคนนั้นแสยะยิ้มพลางชูซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้น “ลองดูนี่ก่อนไหมครับ แล้วคุณจะรู้ว่าผู้หญิงที่คุณกำลังคุกเข่าให้… ซ่อนตัวตนอะไรไว้ใต้หน้ากากนั่นกันแน่” จินหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เธอมองซองเอกสารนั้นด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะค่อยๆ ถอยหลังกรูดไปจนชนเข้ากับแผงอกของคิริน เขาไม่ได้ถอยหนี แต่กลับรวบตัวเธอไว้แน่น “ถ้าคิดจะเปิดโปงเธอ คุณก็ต้องผ่านศพผมไปก่อน” คิรินกระซิบข้างหูจินด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง พร้อมกับที่มืออีกข้างหนึ่งของเขาหยิบปืนพกกระบอกเล็กออกมาจากสายคาดเอวใต้สูทอย่างรวดเร็ว ค่ำคืนที่ควรจะเป็นการง้อขอคืนดี กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามครั้งใหม่ที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะจบลงอย่างไร ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับทุกความรู้สึกของตัวละครนะครับ - โครโนสทริกเกอร์ครับ