ความไว้ใจที่ติดลบ

เสียงกรีดร้องของรินรดายังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แต่สิ่งที่บาดลึกยิ่งกว่าเสียงแหลมสูงนั้น คือความเงียบงันที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ของคิริน ชายหนุ่มยืนนิ่งค้างอยู่ที่กึ่งกลางระหว่างความตกใจและแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววระแวดระวัง เปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าชั่วขณะ ก่อนที่มันจะแปรเปลี่ยนเป็นประกายไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่ง "จิน... เธอทำบ้าอะไรลงรู้ตัวบ้างไหม!" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของคิรินไม่ได้ตะโกน แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลดลงจนติดลบ ร่างของรินรดาทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น แสร้งทำเป็นตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวพลางเอามือกุมแขนข้างที่มีรอยแดงจากการยื้อยุด "ฮื่อ... พี่คิรินคะ รินไม่ได้ทำอะไรเลย รินแค่อยامมาอธิบายความจริง แต่จินเขา... เขาผลักรินจนเกือบตกบันไดค่ะ!" คำกล่าวหาที่หลุดออกมาจากริมฝีปากสั่นระริกของหญิงสาว เปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง จินที่ยืนกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ รู้สึกได้ถึงรสคาวเลือดที่เอ่อล้นขึ้นมาในปาก เธอไม่ได้เจ็บใจที่รินรดาสรรหาคำโกหกคำโตมาสาดโคลนใส่ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอร้าวรานจนแทบแตกสลาย คือสายตาของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่างหาก สายตาที่มองมาด้วยความผิดหวัง... และความไม่ไว้วางใจอย่างสิ้นเชิง "เธอโกหก..." จินเค้นเสียงลอดไรฟันออกมา แม้ลำคอจะตีบตันจนแทบเปล่งเสียงไม่ไหว ดวงตากลมโตจ้องตรงไปยังคิรินราวกับต้องการค้นหาเศษเสี้ยวความเชื่อใจที่เคยมีให้กัน "คุณคิริน... คุณเชื่อผู้หญิงคนนี้มากกว่าฉันอย่างนั้นเหรอคะ?" คิรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและหยาดหยันที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวทีละก้าว แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่แผ่ซ่านจนจินต้องถอยหลังกรูดไปชนกับราวบันได "เชื่อเหรอ? แล้วมีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องไม่เชื่อรินรดาล่ะ จิน" คิรินย้อนถาม เสียงของเขาเย็นเยียบราดรดลงบนหัวใจที่กำลังเต้นระรัว "หลักฐานคาตา รอยแผลบนแขนรินก็ฟ้องอยู่ชัดเจน หรือเธอจะบอกว่ารินมันก섬หาเรื่องเจ็บตัวเพื่อให้เธอสะใจเล่น?" "ฉันไม่ได้ทำ! ฉันแค่อยู่ในที่ของฉันเฉยๆ แต่ผู้หญิงคนนี้ต่างหากที่เดินเข้ามาหาเรื่องฉันก่อน!" จินสวนกลับทันควัน ความดื้อรั้นในตัวพุ่งพล่านขึ้นมากลบความเสียใจ เธอเชิดหน้าขึ้นสู้สายตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ขอบตาจะร้อนผ่าวด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นไว้สุดชีวิต "ถ้าคุณหูเบาและไร้เหตุผลขนาดนี้ ก็ตามใจคุณเถอะค่ะ อยากจะเชื่อใครก็เชิญ!" "ปากดี..." คิรินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ความโกรธที่สุมอยู่ในอกทำให้เขาสะกดอารมณ์ไว้ไม่อยู่ ร่างสูงคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของจินโดยไม่ทันยั้งแรง "นิสัยสันดานเดิมๆ ของเธอมันแก้ไม่หายจริงๆ สินะ คิดจะทำร้ายใครลับหลังพ้นสายตาฉันตลอดเวลาสินะ จิน!" เพียะ! เสียงฝ่ามือกระทบเข้ากับผิวแก้วเนียนดังสนั่นหวั่นไหว ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในบริเวณนั้น รินรดาลอบยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะเมื่อเห็นสถานการณ์เป็นใจ ขณะที่คิรินถึงกับชะงักนิ่ง ใบหน้าคมคายหันไปตามแรงตบ รอยนิ้วมือสีแดงจางๆ ปรากฏขึ้นบนแก้วสากของชายหนุ่มอย่างชัดเจน จินมองมือของตัวเองที่สั่นเทา เธอไม่ได้ตั้งใจจะตบเขาด้วยซ้ำ แต่สัญชาตญาณและการป้องกันตัวมันสั่งให้ทำลงไป ทว่าสิ่งที่เจ็บยิ่งกว่ารอยมือบนแก้วของเขาก็คือ แววตาของคิรินที่หันกลับมามองเธอนั่นเอง มันเป็นแววตาที่ว่างเปล่า... และตัดขาดจากเยื่อใยทุกอย่างที่มีต่อกัน "ดี..." คิรินพึมพำออกมาเบาๆ น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งจนน่ากลัว มันคือนิ่งสงบก่อนพายุใหญ่จะโหมกระหน่ำ "ในเมื่อเธอเลือกที่จะใช้ความรุนแรงและปฏิเสธความจริงแบบนี้ ก็ไม่ต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป" "คุณหมายความว่ายังไง..." จินใจหายวาบ "เก็บกระเป๋าแล้วไสหัวออกไปจากบ้านของฉันซะ!" คิรินตวาดกร้าว ลั่นวาจาประกาศิตที่เฉือนเนื้อเถือหนังคนฟังจนแทบแหลกสลาย "อย่าให้ฉันต้องเห็นหน้าเธออีก จิน! เพราะความไว้ใจที่ฉันเคยมีให้เธอ... ตอนนี้มันติดลบจนหมดเกลี้ยงแล้ว!" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงกลางใจ จินยืนนิ่งงันราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความหยิ่งทะนงที่มีทั้งหมดถูกทำลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี เธอมองหน้าชายหนุ่มที่เธอแอบมีใจให้มาตลอด ค้นหาความลังเลในดวงตานั้น แต่มันว่างเปล่า... มีเพียงความเย็นชาและรังเกียจ "ค่ะ... ฉันจะไปให้พ้นจากชีวิตคุณเดี๋ยวนี้แหละ" จินเค้นเสียงพูดออกไปอย่างยากลำบาก น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้หยดเผาะลงบนหลังมือ ร่างบางสะบัดข้อมือให้หลุดจากการพันธนาการของเขา ก่อนจะวิ่งหนีขึ้นบันไดไปยังห้องพักของตัวเองด้วยความช้ำใจ รินรดายืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความสะใจลึกๆ หล่อนแสร้งทำเป็นลูบแขนตัวเองเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงหวานหยด "พี่คิรินคะ รินว่า... ปล่อยเขาไปเถอะค่ะ คนแบบนี้ไม่มีทางสำนึกหรอกค่ะ รินเป็นห่วงพี่คิรินนะคะ" คิรินไม่ตอบ เขายืนนิ่งมองรอยเท้าที่ลับตาไปบนบันได ความรู้สึกเจ็บแปลบที่อกด้านซ้ายทำให้เขาต้องยกมือขึ้นกุมมันไว้โดยไม่รู้ตัว มันไม่ใช่ความสะใจที่ได้ขับไล่คนที่เกลียดออกไป แต่มันคือความว่างเปล่าที่กัดกินหัวใจจนทรมานอย่างบอกไม่ถูก ปัง! เสียงปิดประตูห้องนอนของจินดังสะท้อนก้องไปทั่วคฤหาสน์ บ่งบอกถึงการตัดขาดและความเจ็บปวดที่ไม่มีวันประสานกลับคืนได้เหมือนเดิม คิรินหลับตาลงช้าๆ พยายามข่มความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังตีรวนอยู่ในอก โดยไม่รู้เลยว่า... สิ่งที่เขากำลังทำลงไปในวินาทีนี้ จะกลายเป็นตราบาปที่ทำให้เขาต้องตามง้อไปตลอดชีวิต เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ คิรินเดินขึ้นมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องพักของจิน บานประตูไม้ปิดสนิท ไม่มีแม้แต่เสียงฝีเท้าหรือเสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมา ความเงียบงันภายในห้องทำให้เขารู้สึกกระวนกระวายใจอย่างประหลาด มือหนาเอื้อมไปหมุนลูกบิดประตูด้วยความลืมตัว แกร็ก... ประตูไม่ได้ถูกล็อก มันเปิดกว้างออกอย่างง่ายดายราวกับเชื้อเชิญให้เขาเดินเข้าไป ทว่า... ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของคิรินสะดุดกึก ราวกับถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง ห้องนอนว่างเปล่า... ข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของจินหายไปจนหมดเกลี้ยง เหลือเพียงกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่วางทับไว้บนโต๊ะทำงานหัวเตียง พร้อมกับแหวนวงเล็กที่เขาเคยบังคับให้เธอสวมไว้... ถูกถอดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น คือหน้าต่างห้องที่เปิดโล่งรับลมยามค่ำคืน ผ้าม่านสีครีมปลิวไสวตามแรงลม พร้อมกับรอยเลือดหยดเล็กๆ ที่หยดเป็นทางยาวจากโต๊ะทำงานทอดยาวออกไปตรงขอบหน้าต่าง... คิรินพุ่งตัวเข้าไปคว้ากระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นข้อความลายมือหวัดๆ ที่เขียนไว้ด้วยหมึกสีดำ... *‘ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง... และลาก่อน หวังว่าจะไม่ต้องพบกันอีก’* หัวใจของคิรินกระตุกวูบ ความเย็นเยือกแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง เมื่อสายตาคมกริบกวาดไปเห็นสิ่งของอีกชิ้นหนึ่งที่ตกอยู่ใกล้ขอบหน้าต่าง... มันคือจี้สร้อยคอรูปนาฬิกาพกโบราณที่จินมักจะพกติดตัวไว้ตลอดเวลา และมักจะกุมมันไว้ทุกครั้งเวลาที่เธอเครียดหรือหวาดกลัว แต่ตอนนี้... มันแปดเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีแดงสด แล้วก่อนที่คิรินจะทันได้ตั้งตัว ทันใดนั้นเอง... เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของเขาก็แผดเสียงกรีดร้องแหลมสูงขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องที่ว่างเปล่า ชายหนุ่มหยิบมันขึ้นมาด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจอย่างรุนแรง หน้าจอปรากฏชื่อของ "สารวัตรกรณฑ์" เพื่อนสนิทของเขาที่รับหน้าที่สืบประวัติลับของจิน คิรินกดรับสายทันทีโดยไม่ต้องรอให้เสียงริงโทนดังเป็นครั้งที่สอง น้ำเสียงหอบเหนื่อยและร้อนรนของปลายสายดังลอดออกมาทันทีที่เชื่อมต่อ *"ไอ้คิริน! มึงรีบฟังฉันให้ดีนะ... ผู้หญิงที่ชื่อจินที่มึงเลี้ยงไว้ในบ้าน ตอนนี้เธอกำลังตกเป็นเป้าหมายของ ‘กลุ่มคนร้าย’ ที่ตามล่าตัวพยานปากสำคัญในคดีใหญ่เมื่อห้าปีก่อน... และตอนนี้พวกมันกำลังตามล่าตัวเธอเพื่อฆ่าปิดปาก!"* โลกทั้งใบราวกับพังทลายลงตรงหน้า คิรินยืนนิ่งค้าง สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก ร่างสูงรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางแสกหน้า เมื่อตระหนักได้ว่า... สิ่งที่เขาเพิ่งทำลงไปเมื่อครู่ คือการผลักผู้หญิงที่เขารักที่สุด ให้เดินตรงไปสู่ปากเหวแห่งความตายด้วยมือของตัวเอง! --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ คลั่งรักของคิรินและจินในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!