บุคคลที่สามเข้ามาแทรก

"ใครอนุญาตให้คุณเข้ามาห้องผม... รินรดา" น้ำเสียงของคิรินเยียบเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกราบกวาดมองร่างระหงของอดีตคู่หมั้นที่ยืนถือวิสาสะอยู่กลางห้องชุดส่วนตัวด้วยแววตารังเกียจอย่างไม่คิดจะปิดบัง แต่ทว่า... รินรดากลับไม่ได้แสดงท่าทีสะดุ้งสะเทือน เธอกลับยกยิ้มมุมปาก ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ชายหนุ่มด้วยท่าทีที่คำนวณมาอย่างดีแล้ว "ถ้าฉันไม่เข้ามา... ฉันคงไม่มีวันได้เห็นภาพบาดตาบาดใจแบบนี้สินะคะคิริน" รินรดาจงใจลากเสียงยาว ปรายตามองไปยังจินที่ยืนอยู่มุมห้องด้วยสายตาเหยียดหยามอย่างเปิดเผย "ผู้หญิงคนนี้... ใช้มารยาอะไรถึงทำให้คุณยอมพามาเหยียบถึงห้องส่วนตัว แถมยังมีสภาพ... เอ่อ... เสื้อผ้าหน้าผมยุ่งเหยิงขนาดนี้" จินที่กำลังยืนพิงผนังเพื่อตั้งหลักจากเหตุการณ์ระทึกเมื่อครู่ ถึงกับคิ้วกระตุกวูบ เธอไม่ได้สะท้านกับคำดูถูกนั้น แต่ความรู้สึกหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาจนต้องรีบจัดเสื้อเชิ้ตโอเวอร์사이즈ที่สวมอยู่ให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เชือดเฉือนไม่แพ้กัน "ถ้าสมองของคุณรินรดาจะว่างมากพอจนเอาเวลามาจินตนาการเรื่องต่ำๆ แบบนี้ แนะนำให้เอาไปใช้บริหารเซลล์สมองส่วนที่เหลือให้ทันคนอื่นเขาจะดีกว่านะครับ... อ๊ะ ขอโทษที ลืมไปว่าคนบางจำพวกต่อให้พยายามแค่ไหน ก็คิดได้แค่วิธีสกปรกๆ" จินลอยหน้าลอยตาพูด ยักไหล่ใส่แบบไม่เกรงกลัว "เธอ! นังเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า กล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้!" รินรดาหน้าเสีย เผลอเสียงดังด้วยความโกรธ "พอได้แล้ว!" คิรินตวาดกร้าว แววตาดุดันจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงไปถึงจุดเยือกแข็ง เขาก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างผู้หญิงทั้งสองคน ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยความรำคาญใจขั้นสุด "คุณไม่มีสิทธิ์มาล้ำเส้นในพื้นที่ของผม รินรดา ออกไปจากห้องนี้ซะ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนแล้วเรียก รปภ. มาโยนคุณออกไปจริงๆ" รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความริษยาแล่นริ้วขึ้นมาจนดวงตาร้อนผ่าว แต่แทนที่จะถอยทัพ เธอกลับซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้ใต้ใบหน้าอันบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น เธอรู้ดีว่าการจะเอาชนะคิรินด้วยการปะทะตรงๆ นั้นเป็นไปไม่ได้ มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้น... วิธีที่จะทำให้ผู้ชายคนนี้เกลียดและสะบัดผู้หญิงสำเพ็งคนนี้ทิ้งอย่างไร้เยื่อใย "ไล่ฉันเหรอคะคิริน? ทั้งๆ ที่ผู้หญิงคนนี้กำลังหลอกลวงคุณอยู่เนี่ยนะ?" รินรดาแกล้งทำเป็นเสียงสั่นเครือ บีบน้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร จินหรี่ตามองการแสดงระดับออสการ์นั้นด้วยความเวทนา เธอกอดอกแล้วแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ "อุ๊ย เล่นใหญ่รัชดาลัยมากค่ะคุณพี่ เจ็บคอไหมคะนั่น ให้ซื้อน้ำเกลือแร่จิบรึเปล่า?" "เงียบปากไปเลยนะ!" รินรดาหันมาแว้ดใส่จินทันควัน ก่อนจะหันกลับไปหาคิรินแล้วควักโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าแบรนด์เนม "ฉันไม่ได้พูดลอยๆ นะคะคิริน นี่ค่ะ... ภาพหลักฐานที่ฉันบังเอิญไปเห็นมาเมื่อกี้ตอนกำลังจะขึ้นมาหาคุณ ผู้หญิงคนนี้แอบไปรับเงินก้อนโตจากผู้ชายแปลกหน้า แถมยังทำลับๆ ล่อๆ เหมือนกำลังส่งข่าวความลับของบริษัทคุณให้อีกฝ่ายด้วยซ้ำ!" หน้าจอโทรศัพท์มือถือชูขึ้นตรงหน้า คิรินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองภาพถ่ายบนหน้าจอ... เป็นภาพของจินที่กำลังยืนรับซองเอกสารสีน้ำตาลจากผู้ชายคนหนึ่งที่มุมตึกด้านล่างตึกจริงๆ แม้จะมองไม่เห็นหน้าผู้ชายคนนั้นชัดเจน แต่ท่าทีของจินในภาพช่างดูสนิทสนมและมีพิรุธอย่างเห็นได้ชัด ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ จินหุบยิ้มทันที หัวใจกระตุกวูบไปชั่ววินาทีเมื่อเห็นภาพนั้น... *ภาพนั้นมันเกิดข้ามวันมาแล้ว และเธอกำลังจัดการเรื่องส่วนตัวอยู่แท้ๆ ทำไมมันถึงมาโผล่อยู่ในมือของรินรดาได้!* คิรินค่อยๆ หันกลับมามองจิน ช้าๆ... แววตาที่เคยมีความรู้สึกซับซ้อนซ่อนอยู่ บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและว่างเปล่าจนน่ากลัว ความหวาดระแวงที่ฝังรากลึกในฐานะทายาทนักธุรกิจตระกูลใหญ่ตื่นตัวขึ้นมาทันที "จิน..." น้ำเสียงของคิรินทุ้มต่ำและกดดันจนน่าอึดอัด "รูปนี้... มันคืออะไร" จินเม้มริมฝีปากแน่น สมองหมุนเร็วจี๋เพื่อประเมินสถานการณ์ เธออยากจะอธิบายความจริง แต่มันมีเหตุผลบางอย่างที่เธอยังไม่สามารถพูดออกไปได้ในตอนนี้... ความลับที่เธอต้องแลกมาด้วยความปลอดภัยของคนรอบตัว "ถ้าฉันบอกว่า... มันไม่ใช่แบบที่คุณคิดล่ะ คุณจะเชื่อฉันไหม" จินเงยหน้าขึ้นสบตากริบกับเขา น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความสั่นไหวเล็กน้อยที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ คิรินแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง "เชื่อเหรอ? ในสถานการณ์ที่มีหลักฐานคาตาแบบนี้เนี่ยนะจิน? หรือว่า... ที่ผ่านมาทั้งหมดที่คุณเข้ามาใกล้ชิดผม เข้ามาปั่นป่วนชีวิตผม ก็เพราะคำสั่งของ 'ไอ้คนพวกนั้น' ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว!" คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของจินจนเธอรู้สึกชาไปทั้งตัว ความไว้เนื้อเชื่อใจที่เพิ่งก่อตัวขึ้นเพียงน้อยนิดพังทลายลงในพริบตา รินรดายืนลอบยิ้มด้วยความสะใจที่แผนการสำเร็จรุดหน้าไปกว่าครึ่ง "ถ้าคุณเลือกที่จะเชื่อภาพถ่ายบ้าๆ กับคำพูดของผู้หญิงคนนี้ มากกว่าความรู้สึกที่เราเพิ่งผ่านมาด้วยกัน... งั้นก็ตามใจคุณเถอะค่ะ" จินเชิดหน้าขึ้น หยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้นมาสะพายไหล่ด้วยความถือดี แม้ขอบตาจะร้อนผ่าวด้วยความคับแค้นใจ แต่เธอก็ไม่มีวันหลั่งน้ำตาให้คนพวกนี้เห็นเด็ดขาด เธอหันหลังเดินไปที่ประตูอย่างเด็ดเดี่ยว แต่ทว่า... ก่อนมือเรียวจะเอื้อมไปบิดลูกบิดประตู เสียงทุ้มต่ำอันทรงพลังก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน "หยุดอยู่ตรงนั้น... ใครอนุญาตให้คุณเดินออกไปจากชีวิตผมตามอำเภอใจ" คิรินก้าวเท้าเข้าประชิดร่างบางอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของจินแล้วกระชากให้หันกลับมาปะทะกับแผงอกแกร่งอย่างแรง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิดจนสัมผัสได้ถึงความโกรธเกรี้ยวและไฟหึงหวงที่แผดเผาอยู่ในนัยน์ตาคมกริบของเขา "ปล่อยนะคิริน! ในเมื่อคุณคิดว่าฉันเป็นสายลับ เป็นผู้หญิงหน้าเงินที่ถูกส่งมาหลอกคุณ แล้วคุณจะรั้งฉันไว้ทำไมอีก!" จินพยายามสะบัดข้อมือออกด้วยความโกรธ น้ำตาคลอเบ้าแต่ถูกกักเก็บไว้อย่างดื้อรั้น "เพราะต่อให้เธอจะเป็นสายลับจริง... หรือต่อให้เธอจะทรยศผมจริงๆ..." คิรินโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม น้ำเสียงพร่าสั่นด้วยแรงอารมณ์ที่ควบคุมแทบไม่อยู่ "เธอก็ไม่มีสิทธิ์หนีไปไหนทั้งนั้นจนกว่าผมจะเป็นคนเขี่ยเธอทิ้งด้วยตัวเอง!" จินเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับความเผด็จการและคำพูดที่ไร้เหตุผลของเขา แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้อ้าปากด่าทออะไรกลับไป เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งติดกัน พร้อมกับร่างของบอดี้สืบคนสนิทที่ผลักประตูพรวดพราเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนซีดเผือด "นายครับ! แย่แล้วครับ... ทางฝั่งคาสิโนใหญ่เพิ่งโดนบุกถล่ม ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักล่มทั้งหมด และคนร้าย... ทิ้งข้อความสลักชื่อไว้ว่าต้องการตัว 'คุณจิน' ครับ!" คิรินชะงักกึก ดวงตาคมกริบหันขวับกลับมามองหน้าจินที่ซีดเผือกราวกับกระดาษในทันที ขณะที่รินรดากรีดร้องออกมาด้วยความตกใจสุดขีด ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปด้วยกันเสมอนะครับ