กลิ่นอายของกาแฟคั่วเข้มผสมผสานกับความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นบนสุดของตึกระฟ้าไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มเย็นชาที่มุมปากของคิรินกำลังแผ่รังสีความกดดันออกมาอย่างชัดเจน ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองรอยฟกช้ำจางๆ บนข้อมือเรียวของจินอย่างไม่วางตา ราวกับว่าผิวเนื้อบอบบางตรงนั้นคืองานศิลปะราคาแพงที่ถูกใครบางคนทำลายลงอย่างไร้ความปรานี
"ใครทำ"
น้ำเสียงทุ้มต่ำหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึก มันไม่ได้ดัง แต่มันเต็มไปด้วยแรงกดดันชนิดที่ทำให้คนฟังรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง
จินชักแขนกลับอย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ เธอยกมือขึ้นกอดอกเพื่อสร้างเกราะป้องกันตัวเองจากสายตาคุกคามที่จ้องจะกินเลือดกินเนื้อของชายหนุ่มตรงหน้า "เรื่องของฉัน คุณเป็นใครถึงต้องมาจุ้นจ้านกับรอยแผลบนตัวฉันด้วยล่ะคุณคิริน"
"ผมเป็นเจ้าหนี้ของคุณ..." คิรินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวอย่างรวดเร็วจนเธอต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน "และในฐานะเจ้าหนี้... ผมไม่อนุญาตให้สินค้าในความดูแลของผมมีรอยขีดข่วนโดยไม่ได้รับอนุญาต โดยเฉพาะรอยที่ไอ้สารเลวหน้าไหนก็ไม่รู้มาฝากไว้"
จินเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างเขากับเธอมันใกล้จนเกินไป ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางที่คุ้นเคย ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของเขาที่แผ่ซ่านเข้ามาปะทะผิว
"ฉันไม่ใช่สินค้าของคุณนะ!" เธอเถียงเสียงแข็ง เชิดหน้าขึ้นสู้สายตา แม้ว่าขาข้างหนึ่งจะเริ่มสั่นระริกด้วยความประหม่า "อีกอย่าง มันก็แค่รอยอุบัติเหตุตอนทำงาน คุณจะเวอร์ไปถึงไหน"
"อุบัติเหตุ?" คิรินแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือของเธออีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้บีบบังคับ แต่นิ้วโป้งอุ่นจัดกลับลูบไล้เบาๆ บนรอยช้ำสีจางนั้นอย่างทะนุถนอม ทว่าคำพูดที่หลุดออกมากลับสวนทางกับการกระทำอย่างสิ้นเชิง "ถ้าผมรู้ว่าไอ้คนที่มันกล้าแตะต้องคุณคือใคร ป่านนี้มันคงไม่ได้ยืนหายใจอยู่บนโลกใบนี้แล้วล่ะครับ... จิน"
น้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนกะทันหันทำเธอนิ่งงัดไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นประกายความหึงหวงและห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดันนั้น คิรินกำลังแสดงความเป็นเจ้าของ... เขาแสดงมันออกมาอย่างโต้งๆ โดยไม่คิดจะปิดบังมันอีกต่อไปแล้ว
"คุณ... บ้าไปแล้วหรือไง" จินพยายามกลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอลงไป เธอยอมรับว่าใจเเผ่วลงทุกครั้งที่ผู้ชายคนนี้แสดงมุมที่เกินกว่าคำว่า 'เจ้านายกับลูกน้อง' ออกมา "เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย ทำไมต้องทำตัวเหมือน..."
"เหมือนผัวหึงเมียเหรอครับ?" คิรินต่อประโยคให้หน้าตาเฉย แถมยังโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มแดงก่ำของเธอ "ถ้าอยากให้คำว่า 'ไม่ได้เป็นอะไรกัน' มันเปลี่ยนไป คุณก็แค่พูดคำว่า 'เป็น' ออกมาสิครับ... จิน"
"คุณคิริน! ฉันไม่ใช่..."
คำพูดท้วงติงถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับลงมาปิดกั้นเสียงโต้แย้งทั้งหมดอย่างรวดเร็วและเอาแต่ใจ มันไม่ใช่จูบที่รุนแรง แต่เป็นการบด
เบียดที่เต็มไปด้วยความเรียกร้องและโหยหา ราวกับเขาต้องการลบร่องรอยความบอบช้ำทั้งหมดด้วยรอยสัมผัสของตัวเอง จินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเล็กกำเสื้อสูทของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว แรงต้านทานที่มีทั้งหมดละลายหายไปกับความวาบหวามที่เขาจงใจปรนเปรอให้
เนิ่นนานกว่าที่คิรินจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ดวงตาคมกริบทอดมองใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากที่บวมเจ่อของหญิงสาวด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง
"ทีนี้... หวังว่าจะจำได้นะครับว่าผิวเนื้อตรงนี้ เป็นสิทธิ์ขาดของใครคนเดียวเท่านั้น"
จินหอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับจะระเบิด เธอยกมือขึ้นเตรียมจะฟาดลงบนอกแกร่งเพื่อระบายความเขินอายและโมโหในความเอาแต่ใจของเขา แต่ทว่า...
*ก๊อกๆๆ!*
เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานปนความระอุภายในห้อง ก่อนที่บานประตูไม้เนื้อดีจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้มาใหม่ที่ไม่มีการรอให้เจ้าของห้องอนุญาต
"คิรินคะ รินเอาเอกสาร..."
เสียงหวานใสที่คุ้นเคยชะงักกึกทันที รินรดาในชุดเดรสเข้ารูปหรูหราก้าวเข้ามาหยุดยืนกลางห้อง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นภาพทัศนียภาพอันแนบชิดระหว่างคิรินและจินที่ยืนอยู่ใกล้กันจนแทบจะรวมร่าง
รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าของอดีตคู่หมั้นสาวแข็งค้างทันที ดวงตาคู่คมกริบกวาดตามองสภาพกระเซอะกระเซิงและใบหน้าแดงก่ำของจินด้วยความเกลียดชังที่พุ่งทะยานขึ้นมาถึงขีดสุด
คิรินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ความรื่นรมย์เมื่อครู่วันมลายหายไปในพริบตา เขายังคงโอบเอวบางของจินไว้หลวมๆ ไม่ยอมปล่อย พร้อมกับหันไปตวัดสายตาคมกริบใส่ผู้บุกรุกด้วยความเย็นชา
"ใครอนุญาตให้คุณเข้ามาห้องผม... รินรดา"
ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์อันร้อนแรงของคู่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ
พันธสัญญาป่วนหัวใจนายตัวร้าย•ตอนที่ 18
ร่องรอยของความห่วง
ผลงานโดย โครโนสทริกเกอร์
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (โครโนสทริกเกอร์)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง พันธสัญญาป่วนหัวใจนายตัวร้าย นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!