ความเงียบคืออาวุธ

แก้วกาแฟเซรามิกสีดำสนิทถูกวางกระแทกกระทั้นลงบนโต๊ะกระจก เสียงก้องกังวานของมันทำลายความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราระดับเพนต์เฮาส์จนแทบแหลกสลาย แต่เจ้าของห้องกลับไม่แม้แต่จะชายตามองเครื่องดื่มร้อนกรุ่นแก้วนั้น สายตาคมกริบของคิรินยังคงจดจ้องอยู่บนหน้าจอแท็บเล็ตในมือ ทว่าสมองไม่ได้ประมวลผลตัวเลขโปรเจกต์อสังหาริมทรัพย์ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่รบกวนสมาธิของเขาจนแทบคลั่ง คือความเงียบงันอย่างไร้ที่ติจากผู้หญิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม จินกำลังก้มหน้าก้มตาตรวจเอกสารในแฟ้มสีน้ำตาลด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งรอยยิ้มเยาะกวนประสาทเช่นเคย ไร้แม้กระทั่งคำบ่นกระปอดกระแปดที่เขามักจะคอยหาเรื่องเถียงกลับทุกครั้งอย่างไร้เหตุผล ความเงียบที่ไร้เสียงโต้ตอบแบบนี้... มันชวนให้หงุดหงิดเสียจนเลือดในกายพลุ่งพล่าน "นี่เธอเป็นใบ้ไปแล้วหรือไง" คิรินเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน ร่างสูงใหญ่ขยับตัวพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพงด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง ทว่าสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นกลับฟ้องชัดถึงความกรุ่นโกรธที่ถูกเพิกเฉย จินชะอักมือที่กำลังถือปากกา เธอเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความหวาดหวั่นหรือความท้าทายเช่นวันเก่า มีเพียงความว่างเปล่าเย็นชาที่ส่งตรงมาถึงเขา ราวกับว่าตัวตนของคิรินในสายตาเธอนั้น เป็นเพียงแค่อากาศธาตุไร้ตัวตน "ดิฉันกำลังปฏิบัติหน้าที่ในฐานะเลขาฯ ที่ท่านประธานจ้างมาค่ะ... อ้อ ขอโทษที ดิฉันหมายถึง 'ครับ' ตามที่ท่านประธานเคยเตือนสติว่าผู้ชายปากจัดแถวนี้ไม่ชอบให้พูดจาขัดหู" เสียงหวานเอ่ยตอบเรียบเรื่อย ไร้ความรู้สึก เจือความประชดประชันบางเบาที่บาดลึกยิ่งกว่าคำด่าทอตรงๆ คิรินแค่น 'ฮึ' ในลำคอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างอันตราย เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานตัวใหญ่ โน้มตัวลงต่ำจนระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอลดลงเหลือเพียงคืบเดียว ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นมี้นต์จางๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มใส "ปากเก่งนักนะจิน อยากลองดีกับฉันใช่ไหม คิดว่าทำเป็นเงียบแล้วฉันจะง้อเธอรึไง" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววคาดคั้น แฝงความคลั่งรักที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความเกรี้ยวกราดอย่างแนบเนียน จินไม่ถอยหนี เธอสบตาเขาตรงๆ แววตานิ่งสนิทไร้คลื่นอารมณ์ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากนิดๆ ก่อนที่เธอจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังถึงกับหายใจติดขัด "ง้อเหรอคะ? คุณเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าฉันรอให้คุณมาง้อ... ในเมื่อคนที่อยากอยู่คนเดียวเงียบๆ เพื่อทบทวนความรู้สึกตัวเอง คือดิฉันต่างหากล่ะครับ" เธอจงใจเน้นเสียงคำสรรพนามบุรุษที่สามด้วยความประชด คำพูดนั้นแทงใจดำคิรินเข้าอย่างจัง ความหงุดหงิดแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอก ร่างสูงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเสียการควบคุม—อาวุธความเงียบที่เธอกำลังใช้ มันชะงัดนัก มันเล่นงานคนปากแข็งอย่างเขาจนแทบเสียสติ ยิ่งเธอไม่เถียง ยิ่งเธอไม่สนใจ เขาก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะขาดอากาศหายใจ "เธอไม่มีสิทธิ์มาทำเมินใส่ฉัน จิน!" คิรินกัดฟันกรวด มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อมือเล็กไว้ทันทีเมื่อเธอกำลังจะหมุนตัวเดินหนี แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นพอที่จะตรึงเธอไว้กับที่ "เรายังเคลียร์กันไม่จบเรื่องรินรดา อย่าคิดว่าจะเดินหนีปัญหาด้วยการทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อนแบบนี้!" จินก้มมองมือหนาที่กุมข้อมือตนเองไว้แน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง แววตาคู่สวยไหววูบไปชั่วขณะเมื่อได้ยินชื่อนั้น แต่รอยยิ้มเย้ยหยันก็ถูกยกขึ้นมากลบเกลื่อนความเจ็บปวดไว้อย่างรวดเร็ว "เรื่องของคุณกับคุณรินรดา มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเลขาฯ อย่างดิฉันนี่คะ ปล่อยค่ะ... ฉันมีงานต้องไปสะสางต่อ" เธอพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่คิรินกลับยิ่งออกแรงดึงรั้งร่างบางให้เข้าหาตัวมากขึ้น จนหน้าอกของเธอแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขา หัวใจของคิรินเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก กลิ่นกายหอมสะอาดอ่อนๆ จากตัวเธอกำลังทำให้สติที่เหลืออยู่กระเจิดกระเจิง เขาก้มมองริมฝีปากอิ่มที่เอาแต่พูดจาทำร้ายจิตใจเขา แล้วนึกอยากจะใช้ริมฝีปากของตัวเองปิดกั้นคำพูดพวกนั้นเสียให้สิ้นเรื่อง ทว่า... ก่อนที่คิรินจะได้ทำตามความต้องการลึกๆ ในใจ บานประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยไม่เคาะขออนุญาต "คิรินคะ! รินโทรหาทำไมคุณไม่รับสาย—อุ๊ย!" เสียงหวานใสของรินรดาชะงักก้างค้างคาลำคอ เมื่อก้าวเข้ามาแล้วพบว่าภาพเบื้องหน้าคือชายหนุ่มที่เธอกำลังตามหา กำลังยืนประชิดตัวและเกือบจะโอบกอดกับเลขาฯ สามัญชนคนสนิทในระยะประชิด คิรินชะงัก เขายังไม่ยอมปล่อยมือจากข้อมือของจิน แต่ใบหน้าคมหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาดุดันน่ากลัว รังสีความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาทันทีที่เห็นหน้าอดีตคู่หมั้น จินฉวยโอกาสจังหวะที่คิรินกำลังเสียสมาธิ สะบัดข้อมือหลุดจากการเกาะกุมได้อย่างง่ายดาย เธอย่อตัวถอยหลังเว้นระยะห่าง ก้มศีรษะให้เล็กน้อยด้วยใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก แล้วเดินสวนผ่านรินรดาออกไปจากห้องเงียบๆ โดยไม่ชายตามองใครอีกเลย ความเงียบที่จินทิ้งไว้เบื้องหลัง กลับกรีดแทะหัวใจของคิรินให้เจ็บแปลบยิ่งกว่าเดิม เขารู้แล้วว่าความเงียบของเธอไม่ได้แปลว่ายอมแพ้ แต่มันคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดที่กำลังฆ่าเขาให้ตายทั้งเป็น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับเกมจิตวิทยาระหว่างคิรินและจินในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!