วินาทีที่สูญเสีย

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรู ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับความเงียบงันที่กดทับอยู่บนโต๊ะกระจกนิรภัย คิรินจ้องมองกระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกฉีกขาดเป็นสองซีกอย่างไม่ไยดี รอยฉีกนั้นคมกริบ ราวกับมือที่ลงมือทำไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย สัญญาที่พวกเขาเคยทำร่วมกัน... บัดนี้กลายเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่าที่ถูกทิ้งไว้บนกองเอกสารทางธุรกิจที่เขาเพิ่งเซ็นอนุมัติ "นายท่านครับ ทีมสืบสวนรายงานมาว่า ทางออกทุกเส้นทางถูกกวาดล้างจนสะอาดหมดจด ไม่มีกล้องวงจรปิดตัวไหนจับภาพคุณจินได้เลยครับ เหมือนกับว่า... เธอหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย" เสียงรายงานของบอดี้การ์ดคนสนิทดังขึ้นเบาๆ แต่ทุกคำกลับบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของคิรินราวกับใบมีด คิรินไม่ตอบ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง นัยน์ตาคมกริบไหวระริกด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธเกรี้ยวและหวาดหวั่นที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เกมบ้าๆ นี้... มันเลยเถิดไปไกลเกินกว่าที่เขาวางแผนไว้แล้ว ภาพของ 'รินรดา' ที่เดินเข้ามาเย้ยหยางเขาด้วยรอยยิ้มเมื่อวานนี้ผุดขึ้นในหัว พร้อมกับหลักฐานปลอมๆ ที่ถูกส่งต่อมาจากมือที่สามในเงามืด เพื่อปั่นหัวจินให้เข้าใจผิดว่าเขาคือผู้ชายเห็นแก่ตัวที่ใช้เธอเป็นเครื่องมือแก้แค้น คิรินสบถออกมาคำหนึ่งอย่างหัวเสีย เขาน่าจะจัดการตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ไม่น่าปล่อยให้งูพิษอย่างรินรดามีโอกาสได้แว้งกัดคนที่เขาหวงแหนที่สุดในชีวิต เขาก้าวเท้าฉับๆ ไปที่ตู้เซฟหลังโต๊ะทำงาน หมุนรหัสด้วยความเร็วสูงก่อนจะหยิบกล่องกำมะหยี่สีดำออกมาข้างในคือแหวนเพชรเม็ดงามที่เขาตั้งใจจะใช้มันพันธนาการผู้หญิงปากเก่งคนนั้นไว้ข้างกายไปตลอดชีวิต... ไม่ใช่เพื่อกักขัง แต่เพราะเขาไม่อินกับโลกใบนี้เลยถ้าไม่มีรอยยิ้มกวนประสาทของเธอ "เธอคิดว่าหนีฉันพ้นหรือไง จิน..." คิรินพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความเคียดแค้นปนตัดพ้อ "กล้าดียังไงถึงฉีกสัญญานั่นทิ้ง... ทั้งๆ ที่เธอยังไม่ได้ฟังคำอธิบายจากปากฉันเลยสักคำ!" ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ คิรินพุ่งตัวกลับไปคว้ามันขึ้นมาด้วยความหวังอันน้อยนิด หน้าจอแสดงข้อความจากเบอร์แปลกปลอมที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ แต่เมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ นั้น หัวใจของเขาก็แทบหยุดเต้น *[ถ้าอยากเจอเธอก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป... มาหาฉันที่ท่าเรือร้างหมายเลข 7 คนเดียวเท่านั้น อย่าแม้แต่จะคิดแจ้งตำรวจ ไม่อย่างนั้นเธอคงได้กลับมาในสภาพไร้วิญญาณ]* พร้อมกับภาพถ่ายแนบมาด้วย... เป็นภาพของจินที่กำลังถูกมัดติดกับเก้าอี้ ริมฝีปากบางเม้มแน่น ใบหน้าซีดเซียวแต่แววตาดื้อรั้นยังคงฉายชัดแม้ในยามวิกฤต คิรินแค่นหัวเราะออกมาอย่างเหี้ยมเกรียม รังสีอำมหิตแผ่ซ่านไปทั่วห้องทำงานจนบอดี้การ์ดข้างกายยังต้องถอยหลังกรูด "กล้ามากนะที่แตะต้องคนของฉัน..." เขาพึมพำเสียงเย็นเยียบ โยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะก่อนจะคว้าเสื้อสูทขึ้นมาสวมอย่างไร้ความปรานี "เตรียมกำลังคนทั้งหมดล้อมท่าเรือหมายเลข 7 ไว้ แต่อย่าเพิ่งบุ่มบ่ามจนกว่าฉันจะสั่ง... วันนี้ฉันจะลากคอมันออกมาเชือดด้วยมือตัวเอง" รถยนต์คันหรูพุ่งทะยานออกจากอาคารจอดรถด้วยความเร็วสูงราวกับพายุฝน คิรินเหยียบคันเร่งมิดไมล์ ความกังวลที่ตีรวนอยู่ในอกถูกแทนที่ด้วยความเดือดดาล เขาไม่สนใจว่าเบื้องหลังเกมนี้จะเป็นฝีมือของใคร รินรดา หรือศัตรูคนไหนในโลกธุรกิจ แต่ถ้าพวกมันกล้าทำร้ายจินแม้แต่ปลายเล็บ... พวกมันจะไม่แม้แต่มีโอกาสได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นในวันพรุ่งนี้ บรรยากาศรอบตัวมืดสนิทเมื่อรถแล่นมาถึงเขตท่าเรือร้าง เสียงคลื่นซัดสาดกระทบฝั่งดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัว คิรินก้าวลงจากรถ ปืนพกกระบอกสวยถูกขึ้นลำและซ่อนไว้ใต้อกเสื้ออย่างรวดเร็ว สายตากวาดมองโกดังเก่าแก่เบื้องหน้าที่เปิดประตูอ้างว้างไว้ต้อนรับเขา เขารู้ดีว่านี่คือ 'กับดัก' แต่ต่อให้มันเป็นนรกโลกันตร์ที่รออยู่เบื้องหน้า... เขาก็ต้องเดินเข้าไปเหยียบมันอยู่ดี เพื่อแลกกับการดึงตัวยัยตัวแสบกลับสู่อ้อมกอดของเขาให้ได้ ก้าวเท้าเข้าไปในโกดังร้าง กลิ่นอับชื้นและสนิมคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนกะพริบไหวราวกับจะดับแหล่ไม่ดับแหล่ และในวินาทีที่เขาเดินมาถึงใจกลางโกดัง ร่างของใครบางคนก็ก้าวออกมาจากเงาน้ำ "มาช้าเสียจริงนะ... คุณคิริน" เสียงหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงไว้ด้วยความพิษสงเอ่ยทักขึ้น รินรดาก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยในมือถือรีโมตคอนโทรลบางอย่าง ขณะที่ด้านหลังของเธอคือจินที่ถูกพันธนาการไว้บนเก้าอี้จริงอย่างในภาพ คิรินหยุดเดิน สายตาดุดันคมกริบพุ่งตรงไปยังผู้หญิงที่กล้าเล่นกับไฟ "ปล่อยเธอซะ รินรดา แล้วฉันจะไว้ชีวิตเธอ" "ไว้ชีวิตฉันเหรอ?" รินรดาหัวเราะเสียงแหลมสูง นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความริษยา "นายคิดว่าฉันมาที่นี่เพื่อต่อรองหรือไงคิริน? นายทำให้ฉันต้องสูญเสียทุกอย่าง นายเหยียบย่ามศักดิ์ศรีของฉันเพื่อผู้หญิงไร้ค่าคนนี้! เพราะฉะนั้น... วันนี้เรามาจบเกมนี้กันดีกว่า" เธอยกนิ้วขึ้นจ่อเหนือปุ่มสีแดงบนรีโมตคอนโทรล "เลือกเอา... ว่าจะให้ผู้หญิงคนนี้รอดแล้วนายต้องก้มหัวกราบฉัน หรือจะให้ระเบิดนี่ทำงานแล้วตายไปพร้อมกันทั้งคู่!" คิรินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายชาวาบไปชั่วขณะเมื่อสบตาเข้ากับจินที่เงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาพอดี แววตานั้นไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยและริมฝีปากที่ขยับส่งเสียงกระซิบแผ่วเบาไร้เสียง... *‘อย่าโง่...’* หัวใจของคิรินกระตุกวูบอย่างแรงในวินาทีที่สติทุกส่วนถูกแผดเผาด้วยความบ้าคลั่ง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้ตัวละครมาจนถึงบทนี้นะครับ