ความลับที่ซ่อนไว้

"คุณคิดจะเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่, จิน?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความกรุ่นโกรธดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดทึบ คิรินยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีย์จ้องมองร่างบางที่ยืนตัวเกร็งอยู่เบื้องหน้า ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยเสียจนจินแทบจะสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของชายหนุ่ม ดวงตาคู่สวยของรินรดาที่เพิ่งเดินจากไปเมื่อครู่ยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงความคิดของคิริน ภาพที่ผู้หญิงคนนั้นมองจินด้วยแววตาริษยาและเกลียดชังอย่างไม่ปิดบัง มันไม่ใช่สายตาที่คนแปลกหน้าจะมีต่อกัน... มันคือสายตาของคนที่ "รู้จักกันดี" จนเกินกว่าที่จินเคยเอ่ยปากบอกเขา จินเม้มริมฝีปากแน่น เปลือกตาหลุบต่ำลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนประกายความไหววูบในดวงตา เธอกำมือเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือเมื่อเงยหน้าขึ้นสู้สายตาเขา "ฉันไม่ได้เล่นเกมอะไรทั้งนั้นค่ะ... เอ๊ย... ผมหมายถึง ผมไม่ได้เล่นเกมอะไรทั้งนั้นครับคุณคิริน" จินเกือบหลุดปากพูดสรรพนามเดิมออกไป โชคดีที่ดึงสติกลับมาได้ทันเวลา แต่ความลนลานชั่วขณะนั้นกลับไม่รอดพ้นสายตาของคนเจ้าเล่ห์อย่างคิรินไปได้ คิรินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาผละออกจากโต๊ะทำงานแล้วก้าวเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวทีละก้าวอย่างคุกคาม จินถอยหลังโดยสัญชาตญาณจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ปิดตายทุกเส้นทางหนี "ไม่ได้เล่นอย่างนั้นหรือ?" คิรินโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน "ถ้าไม่ได้เล่น แล้วทำไมสายตาของผู้หญิงคนนั้นถึงได้บอกว่าเธอไม่ใช่แค่นักศึกษาจบใหม่ธรรมดาๆ... และทำไมแฟ้มประวัติส่วนตัวของเธอในบริษัท ถึงมีหน้ากระดาษที่ถูกฉีกหายไปสามหน้าเต็มๆ?" หัวใจของจินกระตุกวูบ เลือดในกายเย็นเฉียบลงชั่วขณะ ความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดกำลังจะถูกกระชากหน้ากากออกด้วยมือของชายหนุ่มตรงหน้า "คุณ... คุณหมายความว่ายังไง ฉันไม่รู้เรื่อง" "อย่ามาเล่นลิ้นกับผม, จิน" คิรินเอ่ยตัดบท น้ำเสียงของเขาจริงจังและเฉียบคมจนคนฟังต้องสะดุ้ง มือหนายื่นออกไปทาบลงบนผนังห้องข้างศีรษะของเธอ กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ "ผมเกลียดคนโกหก และเกลียดที่สุดคือคนที่เข้ามาใกล้ผมโดยมีวาระซ่อนเร้น... บอกความจริงผมมา ก่อนที่ผมจะขุดคุ้ยมันขึ้นมาเอง แล้วถึงตอนนั้น... ผมอาจจะไม่ได้ใจดีอย่างที่เธอเห็น" กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับความกดดันรอบตัวทำให้จินแทบหายใจไม่ออก สายตาดุดันที่มองมาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวเพียงอย่างเดียว แต่มันมีความผิดหวังและระคนสงสัยซ่อนอยู่ลึกๆ ซึ่งนั่น... กลับทำให้หัวใจของเธอเจ็บแปลบยิ่งกว่าการถูกต่อว่าเสียอีก จินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่คมรื้นด้วยหยาดน้ำใสบางๆ แต่เธอไม่มีวันยอมแพ้ เธอจะให้เขารู้ความจริงตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นทุกสิ่งที่เธอแลกมามันจะพังทลายลงทั้งหมด "ถ้าคุณคิดว่าฉันมีเจตนาไม่ดี... ทำไมคุณถึงไม่ไล่ฉันออกไปซะล่ะคะ!" จินสวนกลับเสียงแข็ง ดวงตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ไล่ฉันออกไปจากชีวิตคุณสิคะ จะมาระแวงฉันทำไมในเมื่อคุณเกลียดฉันนัก!" คิรินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเจอคำถามย้อนกลับที่แทงใจดำ ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน เขาไม่ได้อยากไล่เธอไปไหนเลย... นั่นคือความจริงที่เขาเกลียดชังตัวเองที่สุด เขากักขังเธอไว้ข้างกายเพราะต้องการจับตาดู แต่ลึกๆ แล้วเป็นเพราะเขา "สลัดภาพเธอออกจากหัวไม่ได้ต่างหาก" "เธอมันร้ายกาจ, จิน..." คิรินกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักขยับเข้าไปใกล้เรียวปากบางของเธอมากขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบจะชิด "เธอทำให้ผมคลั่ง... ทั้งที่รู้ว่าเธอซ่อนอะไรไว้ แต่ผมก็ยังอยากจะเข้าใกล้เธอ... ให้ตายสิ" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแผดเผาด้วยความร้อนระอุ เคมีที่ดึงดูดกันและกันอย่างไร้เหตุผลทำให้ทั้งคู่ลืมความตึงเครียดไปชั่วขณะ คิรินมองริมฝีปากที่สั่นระริกนั้นด้วยความปรารถนาที่ยากจะควบคุม มือหนาเลื่อนจากผนังมาประคองกรอบหน้าหวานของเธอไว้อย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนทำให้จินตัวชาไปทั้งร่าง สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกนอกจากเสียงหัวใจที่เต้นรัวระส่ำไม่เป็นจังหวะ ริมฝีปากของคิรินค่อยๆโน้มลงมาใกล้จนเหลือเพียงระยะห่างแค่ลมหายใจกั้น จินหลับตาลงอย่างจำนนต่อความรู้สึก ปลายจมูกของเขาสัมผัสกับแก้มเนียนแผ่วเบา เตรียมพร้อมที่จะหลอมละลายไปกับสัมผัสที่เธอโหยหามาตลอด **แกร็ก!** เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวพรวดพราดเข้ามาด้านในอย่างถือวิสาสะ "คิรินคะ รินลืมกระเป๋า... อุ๊ย!" เสียงอุทานด้วยความตกใจและเจ็บปวดดังขึ้นจากปากของรินรดา ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความช็อก เมื่อเห็นภาพประธานหนุ่มผู้เย็นชา กำลังกักขังและโน้มใบหน้าลงจะจูบกับเด็กฝึกงานปากจัดอย่างจินในระยะประชิดคาตา! คิรินผละออกจากร่างบางทันที ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเรียบตึงเย็นชาดังเดิม นัยน์ตาสีเข้มหันไปมองผู้บุกรุกด้วยแววตาอำมหิตที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทันที "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาโดยไม่เคาะประตู, รินรดา!" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของโครโนสทริกเกอร์เสมอมานะครับ