คำขู่ที่ไร้เสียง

กลิ่นไวน์แดงราคาแพงเคล้ากลิ่นควันบุหรี่จางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่ตั้งอยู่ชั้นบนสุดของอาณาจักรคาสิโนเถื่อน ความมืดสลัวมีเพียงแสงไฟนีออนจากป้ายโฆษณาด้านนอกที่สาดส่องเข้ามาเป็นเส้นสายสีแดงฉาน ทาบทับลงบนร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอส บาสเตียน ผู้กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิท สายตาคมกริบดั่งสัตว์ป่าล่าเหยื่อจดจ้องมองผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ยืนอยู่กลางห้องด้วยแววตาร้าวลึกและเต็มไปด้วยความกระหายการครอบครอง อลิสา ศิริวัฒน์ เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวระทึกจนแทบกระเด็นออกมาข้างนอก แต่เธอก็ยังยืนหยัดอย่างมั่นคง แผ่นหลังตั้งตรง ไม่ยอมก้มหัวให้กับอำนาจมืดที่กำลังแผ่ซ่านกดดันบรรยากาศรอบตัวให้หนักอึ้ง เอกสารบัญชีนับร้อยหน้าที่เธอใช้เวลาตรวจสอบมาหลายคืนถูกวางกองอยู่บนโต๊ะตรงหน้า "คุณคิดจริงๆ หรือว่ากระดาษพวกนี้จะทำลายอาณาจักรที่ฉันสร้างขึ้นมาด้วยเลือดและหยาดเหงื่อได้?" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดัง แต่กลับทรงพลังจนน่าขนลุก คาร์ลอสลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ปลดกระดุมออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยแผลเป็นจางๆ ก้าวเข้ามาหาเธอทีละก้าว ราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม อลิสาถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้เนื้อแข็ง "ความจริงก็คือความจริงค่ะคุณบาสเตียน ตัวเลขพวกนี้ฟอกเงินมามหาศาล และคุณก็รู้ดีว่ามันหลบเลี่ยงกฎหมายไม่ได้" เธอกล่าวตอกกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่นไหว ดวงตากลมโตจ้องมองสู้กับเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ภายในจะหวatผวาเพียงใดก็ตาม คาร์ลอสหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่เหลือพื้นที่ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์ปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน กลิ่นกายบุรุษเพศที่ดิบเถื่อนและอันตรายแผ่ซ่านเข้าจู่โหมประสาทสัมผัสของเธอจนแทบหายใจไม่ออก ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนริมฝีปากหยักลึกเกือบจะสัมผัสกับใบหูของเธอ มือหนายื่นออกไปตรึงข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้กับชั้นหนังสือด้านหลัง ล็อกรั้งร่างของเธอไว้ในพันธนาการที่หลบหนีไปไหนไม่ได้ แรงบีบที่ข้อมือนั้นหนักหน่วงและเด็ดขาด บ่งบอกถึงพละกำลังเหนือมนุษย์ที่พร้อมจะหักกระดูกเธอกระจุยได้ทุกเมื่อหากเขาต้องการ "ความถูกต้องงั้นเหรอ?" คาร์ลอสหัวعลึกในลำคอ เสียงหัวهเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและดุดัน "ในโลกของฉัน กฎหมายไม่ได้มีค่าไปกว่ากระดาษชำระ ส่วนผู้ตรวจสอบบัญชีมือสะอาดอย่างเธอ... เป็นแค่แมลงเม่าที่บินเข้ากองไฟเท่านั้น อลิสา" นิ้วแกร่งอีกข้างเกลี่ยไล้ไปตามโครงหน้าเรียวของเธออย่างถือวิสาสะ สัมผัสหยาบกร้านแต่ร้อนรุ่มนั้นทำให้ผิวเนื้อของหญิงสาวสะท้านเยือก อลิสาเบือนหน้าหนีด้วยความถือดี แต่คาร์ลอสกลับใช้ปลายนิ้วเชยคางเธอกลับมาบังคับให้สบตา ลมหายใจของทั้งคู่ผสานกันอย่างแนบชิดในความเงียบงันที่ตึงเครียดถึงขีดสุด "ถ้าคุณคิดว่าขู่ฉันด้วยวิธีนี้แล้วฉันจะถอย คุณก็ประเมินฉันต่ำไปค่ะ" อลิสากัดฟันกรอด ดวงตาคู่สวยฉายแววท้าทายอย่างดื้อรั้น ไม่ยอมจำนนต่อแรงกดดันทางกายและอำนาจมืดที่เขากำลังใช้ข่มเหง แววตาของคาร์ลอสเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที ความโกรธเกรี้ยวปะปนกับความปรารถนาอันดิบเถื่อนพุ่งพล่านขึ้นในดวงตาสีเข้มคู่นั้น มุมปากหยักกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม รอยยิ้มที่ทำให้ผู้ชายคนนี้ดูอันตรายและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน "อวดดี..." เสียงกระซิบพร่าลอยชิดริมฝีปาก ก่อนที่เขาจะบดจูบลงมาอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่มันคือการลงทัณฑ์และการประกาศการครอบครอง รสชาติของไวน์แดงและความดุดันรarเร่าทำให้ลมหายใจของอลิสาขาดห้วง สมองของเธอขาวโพลนในพริบตา ความโกรธและความท้าทายที่เคยมีถูกบดขยี้ด้วยสัมผัสอันร้อนแรงและชำนาญเกมรักของมาเฟียหนุ่ม มือหนาเลื่อนจากข้อมือขึ้นมาโอบกระชับเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่น จนร่างทั้งสองแนบสนิทไร้ช่องว่าง อลิสาทุบกำปั้นลงบนอกกว้างของเขาเพื่อประท้วง แต่แรงเพียงน้อยนิดนั้นกลับยิ่งเพิ่มความกระหายให้ชายหนุ่ม คาร์ลอสขบเม้มริมฝีปากอิ่มอย่างเอาแต่ใจ เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย ร่างกายของหญิงสาวอ่อนยวบลงด้วยพิษสวาทที่เขาจงใจจุดไฟแผดเผา ความตึงเครียดแปรเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดอันตรายที่ไร้ทางหลีกหนี เมื่อถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ทิ้งไว้เพียงความบวมช้ำและคราบความหอมหวานบนกลีบปากของเธอ คาร์ลอสก็โน้มใบกระซิบชิดใบหูที่แดงก่ำ น้ำเสียงของเขาทุบทำลายปราการสุดท้ายในใจเธอลงราบคาบ "ถ้าเธอยังดื้อดึงก้าวเข้ามาลึกกว่านี้ ฉันจะไม่แค่จูบ... แต่ฉันจะกลืนกินเธอทั้งตัวจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกให้ใครตามหา" เขายิ้มเยาะเมื่อเห็นร่างกายเธอยังสั่นสะท้านกับคำขู่ ก่อนจะปล่อยข้อมือเธอเป็นอิสระแล้วหันหลังเดินกลับไปนั่งไขว่ห้างที่โซฟาตามเดิม ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้อลิสายืนหายใจหอบกระเส่าอยู่มุมห้อง ขาทั้งสองข้างแทบพยุงร่างตัวเองไว้ไม่ไหว ในวินาทีที่อลิสากลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดหวั่น เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยลูกน้องคนสนิท พร้อมกับร่างของแขกไม่ได้รับเชิญคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยียบเย็น ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามความเร่าร้อนนี้ด้วยใจระทึกนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ