การเจรจาบนเตียงมรณะ

กลิ่นอายของควันบุหรี่ราคาแพงเคล้าคลอไปกับกลิ่นอายอันตรายที่ลอยวนอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของคาร์ลอส บาสเตียน มันไม่ใช่บรรยากาศของการเจรจาธุรกิจทั่วไป แต่มันคือสนามประลองที่ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์ และอลิสา ศิริวัฒน์ ก็รู้ดีว่าเธอกำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งหายนะ “ดูเหมือนจะมีคนโง่ที่กล้าเข้ามาแย่งสมบัติของผมในบ้านของตัวเอง... อลิสา คุณอยากรู้ไหมว่าถ้าผมต้องเลือกจัดการพวกมัน ผมจะเริ่มจากใครก่อนดี?” คำถามนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ราวกับเสียงคำรามของราชสีห์ที่ต้อนเหยื่อให้จนมุม อลิสาเม้มริมฝีปากแน่นจนแทบไร้สีเลือด แววตาคู่สวยที่เคยฉายแววเด็ดเดี่ยวและยึดมั่นในความถูกต้องบัดนี้สั่นไหวระริก เธอเป็นผู้ตรวจสอบบัญชีมือหนึ่งที่ไม่เคยกลัวตัวเลขใดๆ ในโลกนี้ แต่ตัวเลขหรือหลักฐานชิ้นไหนเล่าจะน่ากลัวเท่ากับผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า—ผู้ชายที่ถือครองอำนาจ ความตาย และความเร่าร้อนไว้ในกำมือเดียวกัน คาร์ลอสค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มทิ้งเงาทับร่างบางของเธอจนมิด แววตาร้าวลึกคู่นั้นไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับเต็มไปด้วยความกระหาย... ความกระหายที่จะกลืนกินเธอทั้งตัวและจิตวิญญาณ “เงียบทำไมล่ะ คนสวย” เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นจัดที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนอ่อนลุกชันไปทั่วร่าง “หรือว่าคุณกำลังคิดวิธีที่จะเอาตัวรอด... ด้วยการเอาตัวเข้าแลกแทนหลักฐานพวกนั้น?” “คุณมันบ้า คาร์ลอส!” อลิสาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดันแผงอกกว้างออกไปเมื่อร่างของเขาเบียดชิดเข้ามาจนแทบไม่เหลือช่องว่าง “ฉันมาที่นี่เพื่อตรวจสอบบัญชี ไม่ใช่เพื่อมาฟังข้อเสนอไร้สาระของคุณ ถอยไปนะ!” หมับ! ข้อมือเรียวถูกรวบไว้ด้วยมือหนาเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย แรงบิดเพียงนิดเดียวทำให้เธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด แต่ความเจ็บปวดทางกายยังน้อยกว่าแรงดึงดูดมหาศาลที่พุ่งชนหัวใจจนตั้งตัวไม่ติด คาร์ลอสออกแรงดึงรั้งร่างบางเข้าหาตัวอย่างดุดัน จนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับบานประตูห้องที่ถูกล็อกกลอนไว้อย่างแน่นหนา “ไร้สาระงั้นเหรอ?” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาสีเข้มคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่สั่นเทานั้นด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อน “บัญชีที่คุณถืออยู่ในมือมันกำลังจะฆ่าคนครึ่งค่อนเมือง... และคนที่ส่งคุณมา ก็กำลังใช้คุณเป็นหมากตัวสุดท้ายเพื่อโค่นผม คุณคิดว่าตัวเองมีทางเลือกอื่นอีกเหรอ อลิสา?” นิ้วเรียวแกร่งของเขาเชยคางเธอขึ้นบังคับให้สบตา แววตาของเขาดุดันและร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างเป็นจุล “ทางเลือกแรก... คุณปฏิเสธ แล้วผมจะส่งหลักฐานชิ้นนั้นกลับไปให้เจ้านายของคุณในสภาพที่ไร้วิญญาณ และทางเลือกที่สอง...” เขาเว้นจังหวะ ลากไล้ปลายนิ้วหยาบกร้านลงมาตามโครงหน้าสวยอย่างอ้อยอิ่ง ทว่าเต็มไปด้วยอาณัติที่ปฏิเสธไม่ได้ “คุณยอมตกอยู่ภายใต้อาณัติของผม ยอมจำนนต่อทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมต้องการ... แล้วผมจะปล่อยให้ไอ้คนที่ส่งคุณมา มีชีวิตอยู่ต่ออีกสักวันสองวัน” “คุณมัน... ปีศาจ” น้ำตาคลอหน่วยในดวงตาคู่สวย ความโกรธแค้นและความพ่ายแพ้ตีรวนอยู่ในอก เธอไม่มีทางเลือกเลยแม้แต่น้อย มันคือการบีบบังคับที่เลือดเย็นที่สุด แต่เพื่อความปลอดภัยของคนรอบข้าง และเพื่อลมหายใจของตัวเอง เธอกำลังจะก้าวลงสู่หลุมพรางที่เขาขุดไว้ด้วยความเต็มใจ “ใช่ ผมมันปีศาจ” คาร์ลอสกระซิบชิดริมฝีปาก รสชาติของความดุดันผสมผสานกับเสน่หาอันตรายแผ่ซ่านไปทั่ว “และคุณ... ก็คือเหยื่อสังเวยที่หวานที่สุดที่ผมเคยเจอ” สิ้นคำประกาศิต ริมฝีปากหยักลึกก็ทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบแรกดุดัน ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความกระหายที่จะครอบครอง อลิสาผงกศีรษะจะหลบหนีแต่ถูกมือใหญ่วางล็อกท้ายทอยไว้มั่นบังคับให้รับสัมผัสวาบหวามนั้นเต็มๆ ความตึงเครียดในตอนแรกค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นรสชาติของความรัญจวนที่แผดเผาสติสัมปชัญญะให้หลุดลอย รสจูบที่ลึกซึ้งและดุดันดึงดูดลมหายใจของเธอไปจนหมดสิ้น ร่างกายที่เคยขัดขืนเริ่มอ่อนระทวยลงภายใต้สัมผัสอันช่ำชองและเร่าร้อนของเจ้าพ่อคาสิโนเถื่อน มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของสรีระภายใต้ชุดทำงานเรียบร้อย ปลายนิ้วร้อนผ่าวที่สัมผัสผ่านเนื้อผ้าเรียกเสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำคอของหญิงสาว คาร์ลอสผริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อมอบจูบที่ลึกซึ้งและวาบหวามยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำอย่างตะกละตะกลาม ราวกับเสือร้ายที่อด 1ากเหยื่ออันโอชะมาเป็นเวลานาน อลิสาเผลอยกมือขึ้นกำปกเสื้อสูทของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองที่กำลังสั่นเทา ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเริ่มเลือนรางหายไปเมื่อความเร่าร้อนจากสัมผัสของเขากลืนกินทุกเหตุผล เธอกำลังพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ให้กับแรงปรารถนาอันตรายที่เขาหยิบยื่นให้อย่างหมดรูป เมื่อเขาถอนริมฝีปากออกหยาดน้ำใสเยิ้มก็เชื่อมโยงระหว่างเรียวปากทั้งสอง แววตาร้าวลึกของคาร์ลอสในยามนี้เต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งอารมณ์ที่ลุกโชน เขาช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดายโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว อลิสาร้องอุทานด้วยความตกใจ รีบคล้องคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณ “คุณจะพาฉันไปไหน...” เสียงของเธอกระท่อนกระแท่น ลมหายใจหอบกระชั้น “ไปทำสัญญา... บนเตียง” คาร์ลอสยิ้มมุมปากด้วยรอยยิ้มที่ชวนให้ใจสั่นระทัว เขาพาเธอก้าวเดินไปยังห้องนอนส่วนตัวที่อยู่ด้านในสุดของห้องทำงาน ซึ่งถูกซ่อนไว้หลังม่านกำมะหยี่สีเลือดหมู บรรยากาศภายในห้องมืดสลัว มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงที่สาดส่องลงมาสะท้อนผิวเนียนนุ่มของหญิงสาว คาร์ลอสวางร่างบางลงบนเตียงนอนกว้างขนาดคิงไซส์อย่างทะนุถนอมในแบบที่ขัดกับแววตาดิบเถื่อนของเขาโดยสิ้นเชิง แต่ก่อนที่อลิสาจะทันได้ขยับตัวหนี ร่างสูงใหญ่ก็ทาบทับลงมาตรึงเธอไว้ใต้ร่างทันที น้ำหนักตัวของเขาทำให้เธอรู้ซึ้งถึงความพ่ายแพ้ที่แท้จริง “จำเอาไว้ อลิสา...” คาร์ลอสโน้มใบลงกระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อจากรสจูบเมื่อครู่ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ไม่อาจอดกลั้น “จากนี้ไป... คุณเป็นของผม ทั้งร่างกาย และหัวใจ” นิ้วมือแข็งแรงเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น ท่ามกลางเสียงหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก อลิสาหลับตาลงรับสัมผัสวาบหวามที่เริ่มแผ่ซ่านไปทั่วผิวเนื้อ ปลายจมูกโด่งคมซุกไซส์ซอกคอขาวผ่อง สูดดมความหอมหวานเฉพาะตัวที่ทำให้เขาแทบคลั่ง มือหนาลูบไล้ผิวกายเนียนนุ่มจนเกิดรอยแดงจางๆ ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความเร่าร้อน ดิบเถื่อน แต่กลับเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ดึงดูดที่เธอไม่สามารถปฏิเสธได้ เสียงครางแผ่วเบาหลุดจากริมฝีปากอลิสาเมื่อสัมผัสลึกซึ้งยิ่งขึ้น ร่างกายทั้งสองแนบชิดประสานเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความมืดและเสียงลมหายใจที่หอบกระชั้น คืนนี้ไม่มีผู้ชนะหรือผู้แพ้ มีเพียงเปลวเพลิงแห่งเสน่หาที่แผดเผาทั้งคู่ให้หลอมละลายรวมกันในห้วงแห่งความสุขสมอันไร้ทางออก ทว่า... ในขณะที่อารมณ์รักกำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นจากภายนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงตะโกนหวีดร้องของบอดี้การ์ดหน้าห้องที่ตะโกนเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก “นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ตำรวจบุกเข้ามาถึงล็อบบี้ชั้นล่างแล้วครับ!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนสำหรับการติดตามตอนนี้นะคะ