กรงทองคำสีดำ

กลิ่นอายความกำหนัดของมาเฟียหนุ่มยังคงอบอวลอยู่รอบกาย ราวกับพันธนาการที่มองไม่เห็น อลิสาผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้างขนาดคิงไซส์ที่ปูด้วยผ้าไหมเนื้อดี ความหนาวเย็นของเครื่องปรับอากาศในห้องชุดสุดหรูแห่งนี้ไม่สามารถสยบความร้อนรุ่มในใจของเธอได้เลย สายตาที่กวาดมองไปรอบห้องหรูที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำและทองกลับทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ นี่ไม่ใช่โรงแรม... แต่มันคือปราสาทที่สร้างขึ้นเพื่อกักขังวิญญาณของผู้หญิงที่เขาหมายตา เธอก้าวเท้าเปล่าลงจากเตียง ผิวสัมผัสของพรมขนสัตว์นุ่มละเอียดใต้ฝ่าเท้าไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกอึดอัดลดน้อยลง อลิสาตรงไปยังประตูบานยักษ์ที่ทำจากไม้โอ๊คแกะสลัก ทว่าทันทีที่เธอกดมือจับ ความเย็นเยียบของกลอนประตูที่ถูกล็อกไว้จากด้านนอกก็ตอกย้ำความจริงที่เธอพยายามปฏิเสธ “คาร์ลอส! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!” เธอตะโกนก้อง เสียงของเธอกังวานอยู่ในห้องกว้างขวางนั้น ทว่าไร้ซึ่งเสียงตอบรับ นอกเหนือจากเสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนที่กำลังเดินตรงมาทางนี้ *แกร๊ก* กลอนถูกปลดออกอย่างเชื่องช้า ประตูเปิดกว้างเผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มที่ดูอันตรายและทรงอำนาจเกินกว่าที่ใครจะต้านทานไหว คาร์ลอส บาสเตียน ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมคอเผยให้เห็นแผงอกแกร่งและรอยสักลึกลับที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนัง เขากำลังถือถาดอาหารเช้าในมือ แววตาสีเข้มคู่นั้นจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ราวกับเสือที่กำลังมองเหยื่อในกรง “ตื่นแล้วหรือครับ... อลิสา” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ที่น่าหลงใหล แต่ในขณะเดียวกันมันก็แฝงไปด้วยความเผด็จการจนเธอขนลุกชัน “คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ คาร์ลอส ฉันไม่ได้มีหน้าที่มาเป็นนักโทษของคุณ!” เธอแผดเสียงสวนกลับ ความโกรธเคืองแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย คาร์ลอสวางถาดอาหารลงบนโต๊ะข้างหัวเตียงอย่างใจเย็น เขาก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเข้ามา อลิสาถอยหลังหนีจนแผ่นหลังไปปะทะเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ เขาไม่รอช้าที่จะใช้แขนแกร่งทั้งสองข้างกักขังเธอไว้ในวงล้อมของร่างสูงใหญ่ กลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขามันช่างเย้ายวนจนเธอแทบหายใจไม่ออก “นักโทษเหรอ?” เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งสันแทบจะแตะกับพวงแก้มของเธอ “คุณคือ ‘สมบัติ’ ของผมตั้งแต่วินาทีที่คุณก้าวเข้ามาตรวจสอบบัญชีที่คาสิโนของผมแล้ว อลิสา ผมไม่ได้กักขังคุณ... ผมแค่ปกป้องสิ่งที่ผมรักไม่ให้หลุดมือไปไหน” “ฉันไม่ใช่สิ่งของ!” เธอสวนกลับ พยายามดันแผงอกแกร่งของเขาออก แต่กลับกลายเป็นว่ามือของเธอสั่นระริกเมื่อสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแน่นตึงภายใต้เนื้อผ้า “งั้นลองพิสูจน์ดูสิ...” คาร์ลอสกระซิบชิดใบหูของเธอ ก่อนจะก้มลงขบเม้มติ่งหูเบาๆ อย่างหยอกเย้า มือหนาข้างหนึ่งเชยคางเธอขึ้นบังคับให้สบตา “ถ้าคุณไม่ใช่สิ่งของ... ทำไมหัวใจคุณถึงเต้นแรงขนาดนี้เวลาอยู่ใกล้ผม? ทำไมสายตาของคุณถึงไม่ได้ปฏิเสธสัมผัสของผมเลยตั้งแต่คืนนั้น?” อลิสาชะงักไป วินาทีนั้นเธอรับรู้ได้ถึงเปลวไฟที่กำลังลุกโชนอยู่ในแววตาของเขา มันไม่ใช่แค่ความต้องการทางกายภาพ แต่มันคือความปรารถนาที่อยากจะครอบครองและทำลายศักดิ์ศรีของเธอให้แหลกคามือ ความขัดแย้งในใจเธอรุนแรงจนน่าเจ็บปวด เธอเกลียดเขาที่ใช้อำนาจมืดกดขี่เธอ แต่ขณะเดียวกัน ลมหายใจที่ร้อนผ่าวของเขากลับทำให้ร่างกายของเธออ่อนระทวยอย่างควบคุมไม่ได้ คาร์ลอสไม่รอให้เธอตอบคำถาม เขากดจูบลงมาที่ริมฝีปากบางอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน มันเป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยการรุกรานและเรียกร้อง เขาขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ ราวกับจะลงโทษที่เธอดื้อรั้น มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบางผ่านชุดนอนผ้าไหมลื่นมือ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนช่องว่างระหว่างทั้งคู่แทบไม่มีเหลือ “คุณไม่มีทางหนีพ้นจากกรงทองคำนี้ไปได้หรอก” เขาผละจูบออกเพียงเล็กน้อย กระซิบคำพูดที่ทำให้หัวใจของเธอร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิด “เพราะนอกจากผมแล้ว... จะไม่มีใครในโลกนี้ที่กล้าแตะต้องตัวคุณอีก” อลิสาพยายามรวบรวมสติที่หลงเหลืออยู่ทั้งหมดผลักเขาออก แต่คาร์ลอสกลับรวบมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ก่อนจะกดจูบลงที่ซอกคอขาวเนียนอย่างกระหาย ลมหายใจของเขาทำให้เธอสั่นสะท้านไปถึงทรวงอก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจกำลังพ่ายแพ้ให้กับสัญชาตญาณดิบที่เขากำลังปลุกปั่น “ฉันเกลียดคุณ...” เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ คาร์ลอสหยุดการกระทำ เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งและดุดัน “เกลียดสิครับ... ยิ่งคุณเกลียดผมมากเท่าไหร่ ผมยิ่งอยากจะทำให้คุณจำความร้อนแรงของผมไว้ในร่างกายคุณนานขึ้นเท่านั้น” ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจังหวะหนักแน่นสามครั้ง ทำให้ทั้งคู่ชะงัก คาร์ลอสสบถออกมาเบาๆ อย่างขัดใจ เขาจำต้องผละออกจากอลิสาที่ยืนหอบหายใจอยู่ตรงมุมห้อง ชายชุดดำคนสนิทก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะกระซิบข้างหูผู้เป็นนายด้วยข้อมูลที่ทำให้ดวงตาคมกริบของคาร์ลอสเปลี่ยนไปในทันที “นายครับ... ทีมตรวจสอบบัญชีจากสำนักงานใหญ่ที่นางเอกสาวเคยทำงานด้วย บุกเข้ามาถึงเขตที่ดินของคฤหาสน์แล้วครับ พวกเขาอ้างว่ามาเพื่อตามตัว ‘คุณอลิสา’ กลับไป...” คาร์ลอสหันกลับมามองอลิสาด้วยแววตาที่เย็นเยียบและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม เขาเดินตรงมาหาเธออีกครั้ง ก่อนจะคว้าต้นคอเธอไว้เบาๆ แล้วกระซิบเสียงต่ำจนเธอต้องสะดุ้ง “ดูเหมือนจะมีคนโง่ที่กล้าเข้ามาแย่งสมบัติของผมในบ้านของตัวเอง... อลิสา คุณอยากรู้ไหมว่าถ้าผมต้องเลือกจัดการพวกมัน ผมจะเริ่มจากใครก่อนดี?” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของอลิสาในกรงทองคำของมาเฟียร้ายนะคะ กุหลาบอาบแสงจันทร์จะกลับมาสานต่อความเข้มข้นในตอนหน้าค่ะ