รอยจูบประทับตรา

เสียงปืนนัดเดียวที่ดังสนั่นขึ้นจากโถงชั้นล่างไม่ได้ทำให้คาร์ลอส บาสเตียนสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นยังคงทอดมองร่างบอบบางที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงหน้า—อลิสา ศิริวัฒน์ ผู้หญิงคนเดียวที่กล้าท้าทายอำนาจมืดของเขาถึงถิ่น “นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ตำรวจบุกเข้ามาถึงล็อบบี้ชั้นล่างแล้วครับ!” ลูกน้องคนสนิทพังประตูห้องทำงานส่วนตัวเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก แต่คาร์ลอสกลับยกมือขึ้นโบกปัดอย่างไม่แยแส ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเยาะเย้ยชวนขนลุก เขาก้าวเท้าช้าๆ เข้าประชิดอลิสา กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงและฟีโรโมนดิบเถื่อนของผู้ชายอันตรายโอบล้อมเธอไว้จนแทบหายใจไม่ออก “ปล่อยฉันนะ คาร์ลอส!” อลิสาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามผลักแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามนั้นออก แต่มันก็เหมือนกับการผลักกำแพงเหล็ก “ตำรวจงั้นเหรอ...” เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่เม้มแน่นด้วยความโกรธ “คิดว่าพวกมันจะช่วยเธอไปจากฉันได้พ้นอย่างนั้นเหรอ อลิสา... เด็กน้อยผู้โง่เขลา” เพล้ง! เสียงกระจกหน้าต่างห้องทำงานแตกกระจายพร้อมกับการโรยตัวลงมาของหน่วยปฏิบัติการพิเศษ แต่ก่อนที่ใครจะก้าวเข้ามาถึงตัวพวกเขา คาร์ลอสกลับกระชากเอวบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกแนบชิด มือหนาอีกข้างตรึงท้ายทอยของเธอไว้ บังคับให้แหงนเงยขึ้นรับทัณฑ์บนจากเขา ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบในคราแรกดุดันราวกับจะบดขยี้กลีบปากนุ่มให้แหลกคามือ ความโกรธเกรี้ยว ความกระหาย และแรงปรารถนาอันอันตรายหลอมรวมกันอยู่ในสัมผัสที่ป่าเถื่อนนั้น อลิสาครางอือในลำคอ พยายามเบือนหน้าหนีแต่ถูกมือใหญ่บีบกรามบังคับให้เปิดรับลิ้มรสความวาบหวามที่เขาป้อนให้อย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความรุนแรงค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนลุ่มลึก ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างตะกละตะกราม มือซุกซนของเจ้าพ่อคาสิโนลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดสูททำงานเข้ารูป ปลุกเร้าอารมณ์สวาทที่ซ่อนเร้นให้ตื่นขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม ร่างกายของอลิสาอ่อนปวกเปียก เรียวขาหมดแรงจนต้องไขว่คว้าเกาะไหล่กว้างของเขาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว หัวใจดื้อรั้นทรยศต่อสมองที่ร่ำร้องให้ขัดขืน เมื่อความหอมหวานจากรสจูบนี้กำลังแผดเผาสติสัมปชัญญะของเธอจนมอดไหม้ “จำไว้... ว่าเธอเป็นของฉัน” เขากระซิบชิดใบหูที่แดงก่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนเธอกายสั่นสะท้าน “ต่อให้ตำรวจทั้งเมืองมายืนอยู่ตรงนี้ ก็ไม่มีใครหน้าไหนพรากเธอไปจากเตียงของฉันได้” “สารวัตรครับ! เราเจอทางเข้าห้องลับหลังชั้นหนังสือแล้วครับ!” เสียงตะโกนจากเจ้าหน้าที่ตำรวจดังลอดเข้ามาใกล้ทุกที คาร์ลอสผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง นัยน์ตาดุร้ายพราวระยับด้วยประกายแห่งความสนุกสนาน เขาไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อกฎหมายแม้แต่น้อย เขากลับคว้าข้อมือเล็ก ลากจูงผู้ตรวจสอบบัญชีมือสะอาดที่ตอนนี้ริมฝีปากบวมเจ่อและร่างกายสั่นเทาด้วยพิษสวาทให้วิ่งตามเข้าไปในความมืดมิดหลังชั้นหนังสือลับ ประตูกลปิดสนิทลงพอดีกับที่พนักงานสอบสวนพังประตูห้องทำงานเข้ามา เสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งวุ่นอยู่ด้านนอก ขณะที่ภายในความมืดมิดของอุโมงค์ลับ มีเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดของคนทั้งคู่ คาร์ลอสดันร่างอลิสาจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ ร่างกายกำยำทาบทับกักขังเธอไว้ในอ้อมแขน นิ้วเรียวเกลี่ยไล่ริมฝีปากบวมเจ่อของเธออย่างหลงใหล ก่อนที่เขาจะโน้มใบลงมาประทับรอยจูบย้ำลงที่ซอกคอขาวผ่องอีกครั้งอย่างจงใจตีตราความเป็นเจ้า “ห้ามส่งเสียงเด็ดขาด... ไม่งั้นฉันจะลงโทษเธอตรงนี้ ให้พวกมันได้ยินเสียงครางของเธอด้วยกันเลย” เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ยังไม่มอดดับ อลิสาเม้มริมฝีปากแน่น หลับตาลงรับสัมผัสวาบหวามที่เขามอบให้อย่างจนมุม หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพลท่ามกลางความเงียบงันและอันตรายที่คืบคลานเข้ามาใกล้ ทว่า... ในวินาทีที่ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันอย่างแนบแน่น เสียงฝีเท้าฝีเท้าหนึ่งก็ดังขึ้นจากปลายอุโมงค์ฝั่งตรงข้าม—ไม่ใช่เสียงของตำรวจ แต่เป็นเสียงรองเท้าส้นสูงที่ก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า พร้อมกับน้ำเสียงเยือกเย็นที่ทำเอาคาร์ลอสต้องชะงักกкаการเคลื่อนไหว “คิดว่าจะซ่อนตัวพ้นไปได้นานแค่ไหนกันคะ... คุณบาสเตียน?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและอินไปกับความเร่าร้อนนี้นะคะ