ร่องรอยแห่งความเป็นเจ้าของ

“คิดว่าจะซ่อนตัวพ้นไปได้นานแค่ไหนกันคะ… คุณบาสเตียน?” คำถามนั้นยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในความทรงจำ สีหน้าและแววตาดุดันที่เต็มไปด้วยความกระหายการครอบครองของชายหนุ่มยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงสำนึก แม้เปลือกตาจะยังคงปิดสนิท แต่วรกายบอบบางกลับสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจน อลิสารู้สึกได้ถึงความปวดร้าวระบมไปทั่วทุกสัดส่วนกล้ามเนื้อ ราวกับร่างทั้งร่างเพิ่งผ่านพ้นการปะทะอันดุเดือดในสนามรบที่ไม่มีวันชนะ หญิงสาวค่อยๆ ปรือตาขึ้นช้าๆ ความมืดสลัวของห้องนอนชุดเพนต์เฮาส์หรูหราปรากฏแก่สายตา ม่านกำมะหยี่สีเข้มถูกปิดทึบจนแทบไม่ มีแสงลอดผ่าน แต่สิ่งแรกที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด ไม่ใช่บรรยากาศอันอึมครึม หากแต่เป็นวงแขนแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กที่กำลังโอบรัดเอวคอดกิ่วของเธอเอาไว้แนบแน่น แผ่นหลังเปล่าเปลือยของเธอแนบชิดอยู่กับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นอันเป็นสัญลักษณ์ของความเถื่อนดิบ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอระหงทำให้ขนกายลุกชันขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย คาร์ลอส บาสเตียน... เจ้าพ่อคาสิโนผู้ทรงอิทธิพลและไม่เคยปรานีใครกำลังหลับตาพริ้ม ลมหายใจสม่ำเสมอของเขาบ่งบอกว่าเขายังคงพักผ่อนอยู่ แต่มือหนาที่วางทابอยู่บนหน้าท้องแบนราบกลับไม่ได้คลายแรงลงเลยแม้แต่น้อย ราวกับสัญชาตญาณดิบเถื่อนยังคงทำงานแม้ในยามนิทรา เพื่อประกาศกร้าวว่าเธอตกเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์แบบแล้วในค่ำคืนที่ผ่านมา อลิสาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพล ความทรงจำอันเร่าร้อนและวาบหวามผุดพรายขึ้นมาในหัวราวกับภาพสโลโมชัน สัมผัสหยาบโลนแต่เปี่ยมด้วยแรงปรารถนาอันแผดเผา ริมฝีปากร้อนจัดที่กดจูบซับไปทั่วทุกตารางนิ้วบนเรือนร่าง ความเจ็บแปลบในคราแรกที่ถูกแทนที่ด้วยคลื่นแห่งความสุขสมจนเธอต้องส่งเสียงครางเครือและจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของเขาอย่างลืมตัว ทุกๆ จังหวะการสอดประสานและแรงกระแทกกระทั้นที่เต็มไปด้วยความหึงหวงและโกรธเกรี้ยว ปลุกเร้าตัวตนอีกด้านหนึ่งของเธอกระโจนเข้าสู่ห้วงเสน่หาที่ไร้ทางออก เธอพยายามขยับตัวเพื่อหลุดพ้นจากพันธนาการ ทว่าทันทีที่ขยับ ร่างกายก็ประท้วงด้วยความปวดร้าวลึกจนเธอต้องนิหน้าสูดปากเข้าลึกๆ “คิดจะหนีไปไหนอีกแล้วล่ะครับ... ตัวแสบ” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังขึ้นข้างใบหู น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความเย้าแหย่และความพึงพอใจอย่างเต็มเปี่ยม ร่างหนาพลิกตัวเข้าหาอย่างรวดเร็วจนอลิสาถูกตรึงไว้ใต้ร่างแกร่งของเขาโดยปริยาย แผงอกเปลือยเปล่าทาบทับลงมา ดวงตาคมกริบสีเข้มดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองลงมาด้วยแววตาร้าวลึกและระอุไปด้วยไฟปรารถนาที่ไม่มีวันดับมอด เขาก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านจนเธอแทบหายใจไม่ออก “ปล่อยฉันนะคะ...” อลิสาพยายามเค้นเสียงให้แข็งกร้าว แม้ว่าเรียวขาที่สั่นเทาจะฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังพ่ายแพ้ต่อแรงกดดันจากร่างกายของเขา “ปล่อยเหรอ?” คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนไปถึงอกของหญิงสาว นิ้วเรียวแกร่งเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกใบหน้าหวานออกอย่างเบามือ ทว่าสัมผัสนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความอุกอาจเมื่อปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นลูบไล้กรอบหน้า ไล่เรื่อยลงมาตามลำคอระหงที่มีร่องรอยสีแดงกุרаבประทับไว้อย่างชัดเจน “เมื่อคืนคุณไม่ได้ร้องขอให้ผมปล่อยแบบนี้เลยสักนิด... อลิสา คุณครางเรียกชื่อผม ซบหน้าลงกับอกผม และขอร้องให้ผมมอบความสุขให้คุณมากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ” ใบหน้าที่เคยซีดเผือดของอลิสาร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีด้วยความอับอายและโกรธขึง คำพูดตรงไปตรงมาอย่างไร้ความปรานีของเขาทำให้เลือดในกายสูบฉีดพลان “คนหน้าไม่อาย! ฉันเมา... และคุณก็ใช้เล่ห์เหลี่ยมบังคับฉัน!” “บังคับ?” คาร์ลอสหรี่ตาลง รอยยิ้มมุมปากหยักลึกยิ่งดูอันตรายเป็นทวีคูณ มือหนาเคลื่อนลงมาบีบเค้นเอวบางอย่างหมั่นเขี้ยว “ถ้าผมบังคับ คุณคงไม่ตอบสนองผมทุกท่วงท่าจนถึงรุ่งสางหรอกนะ... อยากให้ผมทบทวนความทรงจำเมื่อคืนให้ฟังอีกรอบไหมล่ะครับ ว่าคุณร้องครางชื่อผมหวานหูแค่ไหน?” “หยุดพูดเดี๋ยวนี้!” อลิสาเอามือผลักแผงอกกว้างของเขา แต่แรงอันน้อยนิดนั้นเปรียบเสมือนการสะกิดเสือร้ายให้ตื่นเต็มตา คาร์ลอสไม่เพียงแต่ไม่ถอย เขากลับโน้มตัวลงมาประชิดหนักขึ้น ริมฝีปากหยักลึกก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อจากการจูบอันดุเดือดเมื่อคืน น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและทรงอำนาจจนน่าเกรงขาม “คุณเข้ามาในถ้ำเสือเพื่อตรวจสอบบัญชีสกปรกของผม... คิดจริงๆ หรือว่าผมจะยอมปล่อยให้คุณเดินออกไปได้ง่ายๆ โดยไม่มีหลักประกันอะไรเลย?” เขาเลื่อนมือลงมาจับข้อมือเล็กทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้มืออีกข้างลูบไล้ต้นขาเรียวยาวที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ร่างกายของอลิสาสั่นสะท้านขึ้นมาทันทีด้วยความหวาดหวั่นผสมผสานกับกระแสไฟฟ้าแปลกประหลาดที่วิ่งพล่านไปทั่วร่างเมื่อปลายนิ้วสากระคายสัมผัสโดนผิวเนื้ออ่อนนุ่ม “คุณต้องการอะไรกันแน่... คาร์ลอส? ถ้าต้องการแค่ตัวฉัน คุณก็ได้มันไปแล้วนี่! จะเอาอะไรอีก? บัญชีพวกนั้นฉันจะส่งให้ตำรวจอยู่ดี!” อลิสาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้แววตาจะไหวระริกด้วยความตื่นตระหนก “ตำรวจ?” คาร์ลอสแค่นAยิ้มหยัน แววตาดุดันฉายประกายกร้าวร้าว “ไม่มีตำรวจหน้าไหนกล้าเหยียบเข้ามาในอาณาจักรของผมหรอก อลิสา... และเอกสารบัญชีพวกนั้น ก็ไม่มีวันหลุดรอดออกไปจากมือคุณได้อีกแล้ว เพราะนับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป คุณไม่ใช่แค่ผู้ตรวจสอบบัญชีที่บังเอิญเดินเข้ามาหาความตาย...” เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก้มลงกดจูบหนักหน่วงลงที่ซอกคอหอมกรุ่นจนหญิงสาวสะดุ้งเฮือก ปลายลิ้นร้อนชื้นลากผ่านผิวเนื้ออ่อนจนเธอเผลอครางแผ่วในลำคออย่างไม่ตั้งใจ ก่อนที่เขาจะกระซิบคำขาดที่แช่แข็งหัวใจเธอให้อยู่กับที่ “...แต่คุณคือ ‘สมบัติ’ ของผม เป็นผู้หญิงของคาร์ลอส บาสเตียน และร่องรอยบนตัวคุณตอนนี้ คือตรารับ ประกันว่าคุณไม่มีวันเป็นของใครได้อีกตลอดไป” ในวินาทีที่อลิสาอ้าปากจะสวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นดังขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ ตามด้วยเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของลูกน้องคนสนิทหน้าห้อง “นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ตำรวจชุดปฏิบัติการพิเศษบุกเข้ามาถึงล็อบบี้ชั้นล่างแล้วครับ!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความเร่าร้อนนี้นะคะ — กุหลาบอาบแสงจันทร์