ศัตรูในเงาจันทร์

กลิ่นอฮอล์ราคาแพงระเหยผสมปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ในห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุดของคาสิโน มันไม่ใช่บรรยากาศที่ผู้ตรวจสอบบัญชีควรจะมานั่งหายใจร่วมอยู่ด้วยเลยแม้แต่นิดเดียว แต่อลิสากลับเลือกที่จะนั่งไขว่ห้างนิ่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำสนิท แววตาของเธอกวาดมองเอกสารบัญชีชุดสุดท้ายที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากฮ่องกงด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ราวกับใบมีดที่กำลังเฉือนคมลงบนกระดาษ เพล้ง! เสียงแก้วคริスタルแตกกระจายที่มุมห้องทำให้สมาธิของเธอสะดุดลงเพียงเสี้ยววินาที คาร์ลอส บาสเตียน ไม่ได้สบถ เขากลับยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ที่สะท้อนเงาแสงจันทร์สีนวลยวง ทว่าแววตาคมกริบคู่นั้นกลับดุดันราวกับพญาอินทรีที่พร้อมจะขยี้เหยื่อให้แหลกคามือ "มันกล้าดียังไง..." น้ำเสียงทุ้มต่ำตึงเครียดจนน่ากลัว เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกที่ขบเข้าหากันแน่น "ส่งสาส์นเตือนมาถึงถิ่นกู แถมยังกล้าใช้วิธีสกปรกเอาชื่อผู้หญิงของกูไปเล่นในเกมสกปรกของพวกมัน" อลิสาทิ้งเอกสารในมือลงบนโต๊ะเบาๆ เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นกลัวอย่างที่พวกผู้หญิงสำอางในแวดวงธุรกิจมักจะเป็นเวลาอยู่ต่อหน้าเจ้าพ่อคาสิโนเถื่อน ยิ่งไปกว่านั้น เธอกลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แม้หัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวระรัวด้วยความหวาดหวั่นลึกๆ ก็ตาม "ถ้าหมายถึงจดหมายขู่และพัสดุปริศนาที่ส่งมาที่สำนักงานตรวจสอบบัญชีของฉันเมื่อช่วงบ่าย... ฉันคิดว่าคุณน่าจะรู้อยู่แล้วนะคะ ว่าพวกมันต้องการอะไรจากคุณ คาร์ลอส" น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท แม้จะแฝงความสั่นไหวเล็กน้อยในตอนท้าย คาร์ลอสหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว ร่างสูงใหญ่พุ่งตรงเข้ามาหาเธอด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาร์ที่ตะครุบเหยื่อ ในพริบตาเดียว มือหนาแกร่งราวกับคีมเหล็กก็เอื้อมมากระชากต้นแขนเรียวของเธอให้ลุกขึ้นยืนประชิดตัว แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บ แต่เขากลับไม่สนใจความเจ็บปวดของเธอเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าคมเข้มโน้มต่ำลงมาจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นนิโคตินและแอลกอฮอล์เป่ารดผิวแก้มเนียนจนเธอรู้สึกร้อนผ่าวไปหมด "ผู้หญิงอวดเก่ง..." คาร์ลอสคำรามในลำคอ แววตาร้าวลึกของเขากวาดมองสำรวจใบหน้าหวานที่เชิดขึ้นอย่างดื้อรั้น "พวกมันส่งรูปเธอตอนเดินออกจากตึกบัญชีมาให้กู พร้อมกับข้อความขู่ว่า *'ถ้าไม่อยากให้ผู้หญิงคนนี้กลายเป็นศพไร้ญาติ ให้ถอนหุ้นบ่อนฮ่องกงซะ'*... เธอคิดว่านี่มันเป็นเรื่องเล่นๆ งั้นเหรอ อลิสา?" หัวใจของอลิสากระตุกวูบ ภาพความหวาดกลัววาบเข้ามาในสมอง แต่มือเรียวกลับยกขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาไว้เพื่อรักษาระยะห่าง แม้สัมผัสจากกล้ามเนื้อแน่นตึงผ่านเนื้อผ้าสูทราคาแพงจะทำให้ปลายนิ้วเธอสั่นระริกก็ตาม "ฉันไม่ใช่ผู้หญิงของคุณ... คาร์ลอส เราทำข้อตกลงกันแค่เรื่องงาน และฉันก็ดูแลตัวเองได้" "หุบปาก!" เขาตวาดเสียงต่ำอย่างเหลืออด ก่อนจะใช้มืออีกข้างรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาแนบชิดจนไม่มีช่องว่าง แรงปรารถนาอันตรายที่ถูกปลุกเร้าด้วยความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา ร้อนแรงจนแผดเผาผิวเนื้อของเธอให้ละลาย ความดุดัน ดิบเถื่อน และความหึงหวงที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ผสมปนเปกันอยู่ในแววตาคู่นั้นที่จ้องมองเธอราวกับจะกลืนกินทั้งตัว ริมฝีปากหยักลึกฉวยโอกาสบดขยี้ลงมาบนเรียวปากนุ่มของเธอทันทีอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนหวาน แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของและการลงทัณฑ์สำหรับความดื้อรั้นของเธอ อลิสาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธยายามทุบตีอกเขา บิดใบหน้าหนีเพื่อกอบโกยอากาศ แต่คาร์ลอสกลับยิ่งล็อกท้ายทอยของเธอไว้แน่นด้วยมือข้างเดียว บังคับให้เธอน้อมรับรสจูบที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และป่าเถื่อนนี้อย่างไม่มีทางเลือก ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความดิบเถื่อนผสมผสานกับความโหยหาที่ถูกเก็บกดไว้ ทำให้ร่างกายของอลิสาที่เคยแข็งขืนค่อยๆ อ่อนระทวยลงทีละน้อย ความรู้สึกต่อต้านมลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยกระแสไฟอุ่นซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง มือที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นขึ้นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองที่กำลังจะทรุดลงไปกองกับพื้น คาร์ลอสดึงเธอเข้าหาตัวจนแนบแน่นยิ่งขึ้น เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดของทั้งคู่ดังประสานกันในความเงียบงันของห้องทำงาน มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบอบบางผ่านเนื้อผ้า ก่อนจะสอดปลายนิ้วเข้าไปใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มจนอลิสาต้องสะท้านเฮือกด้วยความเสียวซ่าน ร่างกายของเธอร้อนผ่าว ราวกับถูกไฟสวาทที่เขาเป็นคนจุดขึ้นเผาผลาญจนแทบหลอมละลาย เขากดริมฝีปากลงมาซุกไซร้ที่ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอยแดงช้ำเพื่อตีตราจอง ลมหายใจร้อนๆ ที่รดรินอยู่ตรงไหปลาร้าทำให้เธอเผลอครางอือในลำคออย่างลืมตัว "จำไว้... อลิสา" เสียงกระซิบพร่าสั่นแหบพร่าดังอยู่ข้างใบหูของเธอ ขณะที่มือของเขายังคงกอบกุมสะโพกมนไว้แน่น บังคับให้เธอแนบชิดกับส่วนกลางกายที่กำลังตื่นตัวและพองexpandด้วยแรงอารมณ์ "เธอเป็นของกู... ต่อให้พวกมันควักเอาหัวใจกูออกไป พวกมันก็ไม่มีวันได้แตะต้องปลายเล็บของเธอ แม้แต่เส้นเดียว!" อลิสาหอบหายใจโยน ดวงตาคู่สวยฉ่ำเยิ้มด้วยหยาดน้ำใสจากอารมณ์วาบหวามที่เขาเป็นผู้มอบให้ เธอมองสบตามาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ความรู้สึกซับซ้อนบางอย่างตีรวนอยู่ในอก ทั้งหวาดกลัว ทั้งโกรธขึง และในขณะเดียวกันก็ลุ่มหลงไปกับสัมผัสอันตรายที่เย้ายวนจนไร้ทางออก ทว่า... ก่อนที่คาร์ลอสจะได้ดึงเธอลึกลงไปในห้วงเสน่หาที่เร่าร้อนมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างรวดเร็วและร้อนรน ขัดจังหวะบรรยากาศตึงเครียดและเร่าร้อนในห้องให้หยุดชะงักลงทันที ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! คาร์ลอสสบถออกมาอย่างหัวเสีย ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นมาทันที เขายอมผละริมฝีปากออกจากซอกคอหอมกรุ่นอย่างไม่เต็มใจนัก แต่ยังคงใช้แขนแข็งแรงข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะหายวับไปกับตา "เข้ามา!" เขาตะคอกสั่งเสียงกร้าว ประถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยลูกน้องคนสนิท สีหน้าของชายฉกรรจ์ผู้นั้นซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด หยาดเหงื่อกาฬไหลโทรมกาย ราวกับเพิ่งไปเจอผีดิบมาหมาดๆ "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ลูกน้องคนสนิทละล่ำละลักรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเทา "โกดังเก็บสินค้าสำรองเขตซี... ถูกลอบวางเพลิง และ... และตอนนี้ศพของสายลับที่เราส่งไปสืบเรื่องกลุ่มคู่แข่ง ถูกส่งพัสดุมาวางไว้ที่หน้าล็อบบี้คาสิโนแล้วครับนาย!" คาร์ลอสนิ่งงันไปชั่วอึดใจ แววตาร้าวลึกของเขาหรี่แคบลงจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบในพริบตาเดียว ส่วนอลิสาที่ได้ยินเช่นนั้น หน้าซีดเผือดลงทันที หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อตระหนักได้ว่า สงครามเงียบระหว่างเจ้าพ่อคาสิโนกับศัตรูลึกลับได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว... และเป้าหมายที่แท้จริงของพวกมัน อาจไม่ใช่แค่ธุรกิจของคาร์ลอส แต่คือชีวิตของเธอเอง! ขอบคุณที่ติดตามและดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้ไป1ด้วยกันนะคะ — กุหลาบอาบแสงจันทร์