กระสุนนัดแรก

เสียงกระจกหน้าต่างห้องทำงานนิรภัยแตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหวราวกับโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมา เศษแก้วใสคมกริบปลิวว่อนราวกับหิมะมรณะท่ามกลางความมืดมิด ก่อนที่กลิ่นดินปืนฉุนกึกจะทะลักเข้ามาแทนที่อากาศบริสุทธิ์ในพริบตาเดียว “หมอบลง!” เสียงคำรามต่ำลึกราวกับราชสีห์บาดเจ็บของคาร์ลอส บาสเตียนดังขึ้นพร้อมๆ กับที่ร่างหนาใหญ่พุ่งเข้ากระโจนใส่ร่างบางของอลิสาอย่างไร้ความลังเล แรงกระแทกนั้นทำให้ร่างทั้งสองล้มกลิ้งไปกระแทกกับพื้นพรมหนานุ่มอย่างแรง ลมหายใจของหญิงสาวถูกรีดออกจากปอดจนหมดสิ้น ทว่าความจุกเสียดนั้นกลับเทียบไม่ได้เลยกับความตื่นตระหนกที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจ กระสุนนัดแรกเจาะทะลุกรอบประตูไม้สักทองด้านหลังเข้าอย่างจัง ตามมาด้วยเสียงรัวยิงปืนกลมือจากภายนอกคฤหาสน์ราวกับห่าฝนที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกชีวิตให้เป็นจุล อลิสาตัวสั่นเทา ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด มือเรียวเล็กกำเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทของชายหนุ่มแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจของเธอดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่มเมื่อสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นอุ่นวาบที่เริ่มซึมผ่านเนื้อผ้าบริเวณหัวไหล่หนาของเขา กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นกายหอมเย้ายวนที่เป็นเอกลักษณ์ของเจ้าพ่อคาสิโนเถื่อน “คาร์ลอส... คุณ... คุณโดนยิง!” เสียงของอลิสาสั่นพร่า น้ำตาเอ่อคลอเบ้าด้วยความสะเทือนใจอย่างรุนแรง ภาพผู้ชายดิบเถื่อน เย็นชา และไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน กำลังใช้ร่างกายกำยำของตัวเองปกป้องเธอจากกระสุนมรณะ สร้างความเจ็บปวดแปลบปลา Interestingly ลึกในทรวงอกของเธออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เงียบซะ... อย่าส่งเสียงเด็ดขาด” คาร์ลอสกัดฟันกรอด แววตาร้าวลึกของเขาฉายประกายดุดันราวกับซาตานกระหายเลือด แม้เม็ดเหงื่อกาฬจะผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย และเลือดสีเข้มจะไหลรินย้อมเสื้อเชิ้ตจนชุ่มโชก แต่ท่อนแขนแข็งแกร่งที่โอบกอดรัดร่างเธอไว้กลับไม่มีทีท่าว่าจะคลายลงแม้แต่น้อย เขากลับยิ่งกอดเธอแน่นขึ้น ราวกับจะหลอมรวมร่างของเธอให้เป็นเนื้อเดียวกับเขาเพื่อกันกระสุนทุกนัดไม่ให้มาแตะต้องผิวเนื้ออันบอบบางนี้ได้ ความตึงเครียดในห้องพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่กำลังวิ่งกรูขึ้นมาบนบันไดวนด้านนอก ประตูห้องถูกถีบจนพังกระเด็นด้วยแรงมหาศาล ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น คาร์ลอสไม่แม้แต่จะชายตากลัวความตายที่อยู่ตรงหน้า มือข้างที่ใช้งานได้คว้าปืนพกสีดำสนิทที่เหน็บอยู่ข้างเอวขึ้นมาอย่างไร้ความปรานี นัยน์ตาดุดันคู่นั้นกวาดมองผู้บุกรุกที่สวมชุดดำอำพรางใบหน้าด้วยแววตาฆาตกรที่พร้อมจะส่งพวกมันลงนรกไปพร้อมกัน ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนสนั่นหวั่นไหวอีกระลอก คาร์ลอสลั่นไกสวนออกไปอย่างแม่นยำราวนักล่าผู้เชี่ยวชาญการฆ่า ร่างของผู้บุกรุกรายแรกหงายหลังร่วงลงไปนอนกองกับพื้นอย่างไร้ลมหายใจ ทว่าจำนวนของพวกมันมีมากกว่าที่ประเมินไว้ “อลิสา... ฟังฉันให้ดี” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบแนบชิดใบหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ตรงซอกคอขาวผ่อง ท่ามกลางเสียงกระสุนที่ยังคงคำรามก้อง “ถ้าฉันตาย... เธอต้องออกไปทางประตูลับหลังตู้เซฟ... ห้ามหันหลังกลับมาเด็ดขาด เข้าใจไหม!” “ไม่! พูดบ้าอะไรของคุณคาร์ลอส ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น!” อลิสาสะอื้นฮก ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดพรั่งพรูออกมาพร้อมกับหยาดน้ำตา ความกลัวที่จะสูญเสียผู้ชายดิบเถื่อนคนนี้ไปมันรุนแรงเสียจนหัวใจเธอบีบตัวเข้าหากันอย่างเจ็บปวด เธอไม่ใช่แค่นักบัญชีที่ติดร่างแหในเกมธุรกิจมืดอีกต่อไปแล้ว... แต่หัวใจของเธอดันพลาดท่าตกเป็นเชลยของซาตานร้ายตนนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ คาร์ลอสชะงักไปชั่วอึดใจ แววตาร้าวลึกวับวามขึ้นด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาอันบ้าคลั่ง ท่ามกลางกระสุนนัดที่สองที่เฉียดผ่านไหล่ของเขาไปเพียงไม่กี่เซนติเมตรจนเกิดรอยแผลเหวอะหวะ เลือดสดๆ ไหลอาบลงมาตามแผงอกกำยำ แต่ริมฝีปากหยักลึกกลับยกยิ้มเยาะหยันโชคชะตา “หึ... เป็นห่วงฉันเหรอ, แม่นักบัญชีคนสวย?” เสียงกระซิบนั้นเต็มไปด้วยความเย้ายวนอันตรายแม้ในนาทีเป็นตาย “ถ้าอยากให้ฉันรอด... ก็จูบฉันสิ... พิสูจน์ให้เห็นหน่อยว่าเธอไม่อยากให้ฉันตายจริง ๆ” ในวินาทีที่ความตายหายใจรดต้นคอ อลิสาไม่ลังเลอีกต่อไป มือเรียวบางประคองใบหน้าคมคายที่เปื้อนคราบเขม่าดินปืนนั้นไว้ ก่อนจะประกบเรียวปากนุ่มนวลลงบนริมฝีปากหยักที่ร้อนผ่าวและเปื้อนคราบเลือดของเขาอย่างดุดันและโหยหา รสจูบที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความเร่าร้อน และแรงปรารถนาอันตรายหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ท่ามกลางห่ากระสุนที่ยังคงสาดซัดเข้ามาไม่ขาดสาย ทว่า... ทันใดนั้นเอง แสงไฟฉายสว่างจ้าก็สาดส่องผ่านหน้าต่างที่แตกละเอียด พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ดังแทรกเข้ามาในความชุลมุน... “บอสครับ! หน่วยสนับสนุนมาถึงแล้ว... แต่สายสืบหนอนบ่อนไส้ที่อยู่ข้างตัวบอส... เพิ่งกดส่งพิกัดสุดท้ายออกไปแล้วครับ!” ดวงตาคมกริบของคาร์ลอสเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ผละริมฝีปากออกจากเธออย่างช้าๆ แววตาร้าวลึกที่เคยทอประกายความหลงใหลเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและอำมหิตจนน่าสะพรึงกลัวอย่างถึงที่สุด เมื่อก้มลงมองหน้าหญิงสาวที่หัวใจกำลังเต้นระทึกไม่เป็นจังหวะบนพื้นพรมเปื้อนเลือด... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความเร่าร้อนนี้นะคะ