เส้นแบ่งที่เลือนหาย

ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของคาสิโนใต้ดินไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบเลยสักนิด... ตรงกันข้าม มันกลับหนักอึ้งราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างกระชั้นชิด และแรงกดดันมหาศาลจากร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า อลิสากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก แผ่นหลังบางแนบชิดติดกับชั้นหนังสือไม้มะฮอกกานีเนื้อดีเมื่อถูกร่างของคาร์ลอส บาสเตียน ต้อนจนมุมอย่างไร้ทางหนี ดวงตาคมกริบดุจสัตว์ป่าคู่นั้นกำลังจ้องมองเธอด้วยประกายไฟที่พร้อมจะแผดเผาให้มอดไหม้ ไม่มีความเป็นเจ้าหนี้และลูกหนี้ ไม่มีความลับทางบัญชี หรือแม้แต่สถานะเชลยและผู้คุมอีกต่อไป... เส้นแบ่งที่เคยขีดกั้นระหว่างพวกเขาทลายลงอย่างไร้ชิ้นดีในวินาทีนี้ "คุณมันบ้า... คาร์ลอส" เสียงหวานสั่นพร่า เอ่ยตัดพ้อด้วยความอัดอั้น ขณะที่มือเรียวพยายามดันแผงอกกว้างของเขาเอาไว้ แต่มันกลับไร้ความหมายเมื่อเทียบกับพละกำลังอันเหนือกว่า "ใช่ ฉันมันบ้า..." มาเฟียหนุ่มคำรามต่ำในลำคอ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาแผ่ซ่านความเย้ายวนจนหัวใจเธอกระหน่ำเต้นไม่เป็นจังหวะ "...บ้าตั้งแต่ยอมปล่อยให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอเข้ามาปั่นป่วนอาณาจักรทั้งหมดของฉัน บ้าที่อยากจะกลืนกินเธอให้หายเข้าไปในกระแสเลือด ตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอสบตากับฉันด้วยความอวดดีแบบนั้นแล้ว อลิสา" ปลายนิ้วหยาบกร้านแต่ร้อนดั่งไฟลนของเขาเกลี่ยไล้ไปตามกรอบหน้าเรียว ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาสัมผัสริมฝีปากนุ่มที่สั่นระริก สัมผัสเพียงแผ่วเบานั้นกลับทรงพลังทำลายล้างความตั้งใจทั้งหมดที่เธอพยายามสร้างขึ้นมานานแรมเดือน อลิสาเม้มริมฝีปากแน่น พยายามเบือนหน้าหนีความวาบหวามที่ซึมซาบเข้าสู่ผิวเนื้อ แต่คาร์ลอสกลับไม่ยอมจำนน เขาใช้มืออีกข้างประคองท้ายทอยเธอไว้มั่น บังคับให้เธอน้อมรับสัมผัสที่เขาเป็นผู้กำหนด และเมื่อริมฝีปากหนาทาบทับลงมา ความดุดันป่าเถื่อนก็ถูกแทนที่ด้วยความหิวกระหายที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนาน รสจูบเร่าร้อน ดิบเถื่อน แต่เปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนาอันอันตราย ทำให้โลกทั้งใบของอลิสาราวกับหมุนเคว้ง ลมหายใจของเธอขาดห้วง สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับอ่อนยวบยาบราวกับขี้ผึ้งลนไฟ เธอเผลอเผยอริมฝีปากออกด้วยความลืมตัว เปิดทางให้เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างตะกละตะกลาม เสียงครางประท้วงในลำคอของเธอกลับกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่โหมกระพือไฟสวาทในตัวเขาให้ลุกโชนยิ่งขึ้น มือหนาเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างระหว่างกันแม้แต่น้อย ความร้อนจากฝ่ามือของเขาที่ลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าทำเอาอลิสาขนลุกซู่ สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่นว่าเธอกำลังก้าวเข้าสู่เขตอันตรายที่ไม่อาจหวนกลับ แต่ความรู้สึกวับวามที่ตีรวนขึ้นมาจากท้องน้อยกลับปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... เธอกำลังโหยหาสัมผัสเหล่านี้ไม่แพ้กัน "มองฉันสิ อลิสา..." เขาผละริมฝีปากออกเพียงนิดเพื่อสูดลมหายใจเข้าปอด ดวงตาคมกริบเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนาที่ลุกโชน "บอกฉันมาว่าเธอเกลียดฉัน... บอกสิ ถ้าเธอทำได้" คำถามนั้นไร้ซึ่งคำตอบ มีเพียงหยาดน้ำใสที่คลอหน่วยอยู่ริมขอบตาของหญิงสาว กับความสั่นไหวในแววตาที่ฟ้องความจริงทั้งหมด อลิสาพ่ายแพ้... พ่ายแพ้อย่างราบคาบให้กับความดิบเถื่อนที่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนเฉพาะตัวของซาตานร้ายตนนี้ เธอยกมือขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขาโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วจิกเกร็งลงบนกลุ่มผมสีเข้มเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย คาร์ลอสคำรามในลำคอด้วยความพึงพอใจ ร่างสูงช้อนตัวเธอขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดาย อลิสาอุทานด้วยความตกใจ เผลอกระชับกอดรอบคอเขาแน่นโดยอัตโนมัติ ขณะที่ก้าวเดินยาวๆ พาไปยังห้องพักส่วนตัวด้านในที่ซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือ ความมืดสลัวและบรรยากาศที่เป็นส่วนตัวยิ่งขับเน้นให้ความรู้สึกระหว่างคนทั้งคู่เข้มข้นจนแทบหายใจไม่ออก ร่างบางถูกวางลงบนเตียงนอนกว้างหลังใหญ่ที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีเข้ม คาร์ลอสทาบทับลงมาทันที น้ำหนักตัวของเขาแผ่ซ่าย1ความกดดันที่เย้ายวน ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับเตาไฟ ขณะที่ริมฝีปากร้อนจัดพรมจูบซับไปทั่วลำคอระหง ไหปลาร้า และลาดไหล่เนียนอย่างหลงใหล ทุกลมหายใจเข้าออกของเขาคือชื่อเธอ ทุกลัมผัสคือการประกาศการครอบครองอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด อลิสาแอ่นกายรับสัมผัสวาบหวามนั้นอย่างลืมตัว เสียงครางหวานหูหลุดรอดจากริมฝีปากยามที่มือหนาปลดเปลื้องอาภรณ์ของเธอออกทีละชิ้นด้วยความชำนาญ ผิวเนียนนุ่มสีน้ำผึ้งเปล่งประกายภายใต้แสงไฟสลัว เร้าให้สายตาคมดุของมาเฟียหนุ่มยิ่งดาร์กและลึกซึ้งขึ้นไปอีกขั้น แรงปรารถนาที่ถูกกักเก็บไว้พังทลายลงในค่ำคืนนี้ ไม่มีเชลย ไม่มีผู้คุม มีเพียงชายและหญิงที่ถูกเผาผลาญด้วยไฟสวาทอันเร่าร้อนจนไม่เหลือเค้าโครงเดิม การเคลื่อนไหวที่ประสานกันอย่างแนบแน่นเต็มไปด้วยความดุดันและอ่อนหวานในคราเดียวกัน ทุกจังหวะคือบทเพลงแห่งความลุ่มหลงที่ขับขานท่ามกลางความเงียบของราตรีกาล เสียงหอบหายใจ เสียงครางกระซิบข้างหู และสัมผัสแนบชิดที่หลอมรวมวิญญาณของทั้งคู่ให้เป็นหนึ่งเดียว อลิสาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความสุขสมที่ถาโถมเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแทบขาดใจ เธอหลับตาพริ้ม ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในห้วงเสน่หาที่ไร้ทางออก โดยมีอ้อมแขนแกร่งของคาร์ลอสโอบกอดและยึดเหนี่ยวเธอไว้ราวกับเธอคือสมบัติล้ำค่าที่สุดในโลกใต้ดินแห่งนี้ เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่พายุอารมณ์สงบลง... อลิสานอนหอบหายใจรดอยู่บนแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยรอยข่วนจากเล็บของเธอเอง ความเหนื่อยอ่อนเข้าครอบงำเปลือกตา แต่ความอุ่นวาบจากฝ่ามือใหญ่ที่ลูบไล้อย่างทะนุถนอมบนแผ่นเปลือยเปล่าทำให้เธอรับรู้ได้ถึงความจริงข้อหนึ่ง—หัวใจของเธอไม่ได้เป็นของตัวเองอีกต่อไปแล้ว คาร์ลอสก้มลงจูบหน้าผากมนแผ่วเบา รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาเตรียมจะเอמהคำหวานซึ้งบางอย่างเพื่อตอกย้ำความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไปนี้ ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงลูกน้องคนสนิทที่ตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกจนทำลายบรรยากาศทั้งหมดพังทลาย "นายครับ! แย่แล้วครับ... ตำรวจชุดปฏิบัติการพิเศษบุกเข้ามาถึงล็อบบี้ชั้นล่างแล้วครับ!" ดวงตาคมกriบของคาร์ลอสเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นขึ้นทันทีในเสี้ยววินาที ขณะที่อลิสาเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อตระหนักได้ว่า... ใครบางคนหักหลัง และพวกเขากำลังตกอยู่ในวงล้อม หวังว่ารี้ดเดอร์จะชื่นชอบตอนนี้นะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอดค่ะ!