คำสารภาพในความมืด

คราบเลือดบนพื้นหินอ่อนขัดเงาของห้องทำงานลับชั้นใต้ดินถูกความมืดกลืนกินจนแทบมองไม่เห็น แต่กลิ่นคาวสนิมเหล็กยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศราวกับเจตนาจะตอกย้ำความโหดร้ายที่เพิ่งผ่านพ้นไป อลิสายืนนิ่งอยู่ตรงมุมห้อง ร่างกายบอบบางสั่นเทาไม่ใช่เพราะความหนาวเหน็บ แต่เป็นเพราะแรงกดดันมหาศาลจากร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า คาร์ลอส บาสเตียน ในยามนี้ไม่ได้มีคราบเลือดเปรอะเปื้อนบนเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมออกสามเม็ด ทว่าร่องรอยความกระหายเลือดในแววตาสีเข้มคู่นั้นกลับชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด "กลัวฉันไหม, ผู้ตรวจสอบบัญชีคนเก่ง?" เสียงทุ้มต่ำตวัดผ่านความเงียบงวด งドกงาม ทรงอำนาจ และบาดลึกถึงขั้วหัวใจ คาร์ลอสขยับก้าวเข้าหาช้าๆ ทว่ามั่นคง ราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุมเข้าหาผนังห้องเย็นเยียบ นิ้วแกร่งเอื้อมขึ้นเชยคางอลิสาขึ้นบังคับให้เธอยอมสบตา แม้ดวงตากลมโตคู่นั้นจะพยายามฉายแววแข็งกร้าวเพื่อปกปิดความหวั่นไหว แต่หัวใจที่เต้นรัวรากับกลองศึกใต้ผิวหนังก็ไม่อาจหลุดรอดพ้นประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของเขาไปได้ "ฉันไม่ได้กลัวคุณ..." อลิสาเค้นเสียงลอดไรฟัน แม้เรียวปากอิ่มจะสั่นระริก "ฉันแค่... สสมเพชความป่าเถื่อนของคุณมากกว่า" เพชฌฆาตแห่งคาสิโนเถื่อนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยรอยร้าวลึกที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน คาร์ลอสไม่โกรธ ไม่ตบะแตก และไม่ใช้กำลังรุนแรงดังเช่นเคย ทว่าเขากลับรวบเอวบางเข้าหาตัวแนบชิดจนไร้ช่องว่าง แรงดึงดูดอันตรายแผ่ซ่านเชื่อมโยงร่างทั้งสองเข้าหากันจนร้อนฉ่า อากาศรอบตัวราวกับถูกสูบหายไปจนหมดสิ้นเมื่อลมหายใจร้อนผ่าวของเขารดรินอยู่เหนือริมฝีปากเธอ "ปากเก่งนักนะ..." เขาพึมพำชิดกลีบปากนุ่ม บดเบียดสัมผัสลงมาอย่างเอาแต่ใจ รสจูบในครานี้ไม่ได้ดิบเถื่อนเร่งเร้าเหมือนทุกครั้ง หากแต่มีความเวิ้งว้าง โหยหา และเจ็บปวดร้าวลึกผสมผสานอยู่จนอลิสาแทบหายใจไม่ออก เรียวลิ้นร้อนรุกไล่ตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาข้างหนึ่งสอดเข้าขยุ้มกลุ่มผมยาวสลวยเพื่อตรึงศีรษะเธอให้รับสัมผัสจากเขาอย่างเต็มที่ ปลุกเร้าไฟสวาปามให้ลุกโชนขึ้นกลางความมืดมิด อลิสาครางแผ่วในลำคอ มือเรียวที่พยายามทุบอกแกร่งเพื่อประท้วงในทีแรก ค่อยๆ อ่อนแรงลงและเปลี่ยนเป็นจิกเกร็งบนลาดไหล่กว้างของเขาโดยไม่รู้ตัว ความหอมหวานที่เจือด้วยกลิ่นอายอันตรายนี้ช่างเย้ายวนจนน่ากลัว ร่างกายของเธอทรยศสติสัมปชัญญะอีกครั้ง ยอมจำนนต่อสัมผัสร้อนลุ่มที่เขามอบให้อย่างไร้ทางต้านทาน เมื่อคาร์ลอสยอมผשלริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปลายจมูกโด่งคมยังคงคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนซับความชื้นจากหยาดน้ำใสที่เอ่อคลอเบ้าตาของเธอ แววตาของมาเฟียหนุ่มเปลี่ยนเป็นมืดทึบ ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้หน้ากากของปีศาจมาเนิ่นนาน "เธออยากรู้ใช่ไหม... ว่าทำไมฉันถึงกลายเป็นไอ้สารเลวที่ไม่มีหัวใจคนนี้?" เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นชิดใบหู ขณะที่เขาอุ้มร่างบางขึ้นนั่งพักบนขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ปัดกวาดแฟ้มเอกสารบัญชีร่วงหล่นลงพื้นอย่างไร้ความหมาย คาร์ลอสแทรกกายยืนอยู่ระหว่างเรียวขาของเธอ กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนที่แข็งแกร่งดั่งกรงเหล็ก อลิสานิ่งงัน มองใบหน้าคมคายที่มืดมนลงกว่าเดิม ดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพอดีตที่เธอมองไม่เห็น แต่รับรู้ได้ถึงความหน็บหนาวที่แผ่ออกมา "ตอนที่ฉันอายุสิบขวบ..." คาร์ลอสเริ่มเล่า น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทจนน่ากลัว "โลกทั้งใบของฉันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่มันคือคาสิโนใต้ดินเน่าเฟะที่พ่อของฉันใช้ฉันเป็นเครื่องมือต่อรองหนี้สิน แม่ของฉัน... ผู้หญิงที่อ่อนโยนที่สุดในโลก ถูกพวกมันฉีกทึ้งและฆ่าตายต่อหน้าต่อตาฉัน เพียงเพราะพ่อเอาเธอไปขัดดอกกับเจ้าหนี้ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในมาเก๊า" อลิสาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบ ความชาหนาแล่นริ้วไปทั่วไขสันหลังเมื่อได้ยินถ้อยคำดิบเถื่อนแต่น่าสลดใจนั้น "ฉันถูกบังคับให้ยืนดูแม่ตายโดยที่ขยับไปไหนไม่ได้..." คาร์ลอสแค่นยิ้มหยันให้กับความทรงจำสีเลือด แววตาร้าวลึกจับจ้องลึกลงไปในดวงตาของอลิสา "ตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา คาร์ลอส บาสเตียน คนเดิมได้ตายไปแล้ว เหลือเพียงปีศาจที่เรียนรู้ว่า... โลกใบนี้มีกฎอยู่ข้อเดียว ใครอ่อนแอ... คือผู้ที่ต้องตาย และใครที่รักใคร... จะต้องสูญเสียมันไปเสมอ" นิ้วเรียวของเขาแตะลงบนแก้มของอลิสาแผ่วเบา สัมผัสที่ไร้ความปรานีในคราแรกกลับสั่นเทาน้อยๆ อย่างไม่น่าเชื่อ "แล้วทำไม..." อลิสาเปล่งเสียงแหบแห้ง หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นผ่านปลายนิ้วของเขา "ทำไมคุณถึง... ดึงฉันเข้ามาในโลกของคุณด้วย?" คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม ร้อนผ่าว และแนบแน่น จนลมหายใจของทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว "เพราะเธอคือบัญชีสะอาดเล่มเดียว... ที่ฉันอยากแปดเปื้อนด้วยตัวของฉันเอง..." เขากดจูบลงมาอีกครั้งอย่างดุดันและเร่าร้อนยิ่งกว่าเดิม เพื่อกลืนกินคำถามทั้งหมดของเธอลงไปในลำคอ มือหนาลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้ร่มผ้า ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนและแรงปรารถนาอันตรายให้ระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม ร่างทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งท่ามกลางความมืดมิดของรัตติกาล โดยไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า... ที่ประตูห้องทำงานชั้นบน มีเงาร่างของใครบางคนกำลังแอบฟังทุกถ้อยคำสนทนาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับห้วงเสน่หาอันอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ