รสชาติของการแก้แค้น

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดิน ณ ใจกลางอาณาจักรคาสิโนเถื่อน ไม่ได้อบอวลไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ควรจะเป็น มันกลับคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของความตายที่ถูกปรุงแต่งขึ้นด้วยความพิถีพิถันจากมือของ คาร์ลอส บาสเตียน ผู้ชายคนนี้ไม่เคยรู้จักคำว่าปรานี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อความไว้วางใจถูกเหยียบย่ำจนแหลกละเอียด "มึงกล้ามากนะ..." เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรหนวดเคราครึ้มเต็มไปด้วยแรงกดดันอันมหาศาล คาร์ลอสไม่ได้ตะโกน ความเย็นชาในน้ำเสียงของเขาต่างหากที่น่ากลัวกว่ากระสุนปืนนัดไหน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มเปื้อนคราบเขม่าควันยืนค้ำหัวชายร่างท้วมที่ถูกมัดตรึงอยู่กับเก้าอี้เหล็ก สภาพของ ‘วิชัย’ หัวหน้าฝ่ายบัญชีผู้ทรยศยับเยินจนแทบจำเค้าเดิม เลือดสดๆ ไหลย้อยจากมุมปากลงสู่คาง แต่นั่นยังไม่ใช่จุดจบที่คาร์ลอสเตรียมไว้ให้ อลิสารemเองก็ยืนอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น... หญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีดำที่เคยเนี้ยบ บัดนี้มีรอยยับยู่ยี่และเปรอะเปื้อนฝุ่นผง เธอใช้มือเรียวบางกุมราวเหล็กข้างกายเพื่อพยุงร่างที่สั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อความรุนแรงตรงหน้า แต่เป็นเพราะแววตาร้าวลึกและดุดันที่คาร์ลอสหันกลับมามองเธอนั่นต่างหาก... แววตาที่บอกชัดเจนว่า หลังจากจัดการกับคนทรยศเสร็จแล้ว ‘หนี้’ ระหว่างเธอกับเขาจะต้องถูกชำระอย่างสาสมเช่นกัน "ผมไว้ใจคุณ... วิชัย" คาร์ลอสย่อตัวลง นัยน์ตาสสีเข้มคมกริบราวกับสัตว์ป่าจ้องมองเหยื่อ "ผมให้เงิน ให้ตำแหน่ง และที่สำคัญที่สุด... ผมให้ชีวิตใหม่ที่คุณไม่มีวันหาได้จากที่ไหน แต่สิ่งที่คุณตอบแทนผมคือการแอบถ่ายตัวเลขบัญชีลับส่งให้พวกตำรวจสากลอย่างนั้นเหรอ?" "คะ... คุณคาร์ลอส ผม..." วิชัยละล่ำละลัก เสียงสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ใบหน้าบวมเป่งเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ "ผมโดนบังคับ! พวกมันเอาครอบครัวผมเป็นตัวประกัน ผมไม่มีทางเลือก..." *เพียะ!* ฝ่ามือหนาฟาดลงบนใบหน้าของคนทรยศอย่างแรงจนหน้าหัน แรงปะทะนั้นมากพอที่จะทำให้ฟันซี่ในหลุดออกมาพร้อมกับลิ่มเลือด คาร์ลอสลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ลมหายใจของเขาพ่นออกมาอย่างหงุดหงิด ราวกับกำลังรังเกียจที่จะต้องมาแปดเปื้อนเลือดของคนชั้นต่ำ "ทางเลือก?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "คนอย่างมึงไม่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่หักหลังกูแล้ว อลิสา..." จู่ๆ เขาก็หันมาเรียกชื่อเธอ หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวังขณะก้าวเท้าเข้าไปใกล้ตามคำสั่งที่แฝงไปด้วยอำนาจมืด "ค่ะ..." อลิสาตอบรับด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้มั่นคงที่สุด แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองเพล "ในฐานะผู้ตรวจสอบบัญชีมือหนึ่งของฉัน..." คาร์ลอสยื่นแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเปื้อนเลือดให้เธอ "ช่วยคำนวณให้ฉันฟังหน่อยซิ ว่าความเสียหายที่มันทำลายลงไป... ต้องแลกด้วยชีวิตกี่ชีวิต ถึงจะพอดีกับตัวเลขที่ขาดหายไปในระบบ" อลิสามองหน้าเขา แววตาดุดันคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความลังเลเลยแม้แต่น้อย เธอก้มลงมองเอกสารในมือ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ "ตัวเลขในบัญชีอาจจะถูกโกงไปสามสียล้าน... แต่ความเสียหายที่เกิดขึ้นกับความน่าเชื่อถือของคาสิโน ไม่สามารถประเมินค่าเป็นตัวเงินได้ค่ะ" อลิสากล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและเฉียบคมสมกับเป็นมืออาชีพ "และตามกฎเหล็กของที่นี่... คนทรยศไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะร้องขอความตายแบบปราศจากความเจ็บปวด" มุมปากของคาร์ลอสกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม เขาชอบ... เขาชอบจริงๆ เวลาที่ผู้หญิงคนนี้แสดงความเด็ดเดี่ยวออกมา ความฉลาดและเข้มแข็งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์อ่อนหวาน นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เขาอยากจะบดขยี้เธอให้แหลกคามือเสียทุกครั้ง "ดีมาก..." คาร์ลอสพึมพำเสียงพร่า ก่อนจะคว้าด้ามปืนพกสีดำสนิทออกจากเอวแล้วยัดใส่มือเรียวบางของอลิสาโดยไม่ทันตั้งตัว นิ้วมือของเธอถูกบังคับให้กำด้ามปืนเย็นเฉียบนั้นไว้แน่น ความตกใจทำให้เธอเผลออุทานออกมา "คะ... คาร์ลอส! คุณจะทำอะไร?" "ฆ่ามันสิ" เขากระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกชัน "พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิอลิสา ว่าเธอไม่ได้แอบร่วมมือกับมัน... เหนี่ยวไกซะ แล้วความลับระหว่างเราจะจบลง" วิชัยเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างอ้วนท้วมสั่นเทาพับลงไปกองกับพื้นเพราะแรงโน้มถ่วงเมื่อขาไร้เรี่ยวแรง "คุณอลิสา! อย่า! ได้โปรด..." อลิสามือกุมด้ามปืนสั่นระริก ปลายกระบอกปืนส่ายไปมาด้วยความลังเล เธอยึดมั่นในความถูกต้องตามกฎหมายมาตลอดชีวิต แต่การเหนี่ยวไกปลิดชีพมนุษย์คนหนึ่งด้วยมือของตัวเอง... มันไม่ใช่สิ่งที่ผู้ตรวจสอบบัญชีอย่างเธอควรทำ! "ฉันทำไม่ได้..." เธอกระซิบเสียงสั่น พยายามสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของเขา แต่คาร์ลอสกลับซ้อนตัวเข้าประชิดด้านหลังอย่างแนบชิด มือใหญ่ทาบทับลงบนหลังมือของเธอ ออกแรงกดนิ้วเรียวให้แตะลงบนไกปืนแน่นขึ้น แรงกดดันจากร่างกายหนาหนักที่แนบชิดทำให้สติสัมปชัญญะของอลิสาพร่าเลือน กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นเลือดจางๆ ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนบางอย่างที่เธอพยายามกด "เธอต้องทำ..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหู ร้อนเร่าและดุดันจนเธอแทบละลาย "เพราะถ้าเธอไม่ทำ... ฉันจะเป็นคนจับมือเธอเหนี่ยวไก แล้วหลังจากนั้น... ฉันจะลงโทษเธอให้สาสมกับที่ทำให้ฉันต้องเสียเวลา" *ปัง!* เสียงกึกก้องสะท้อนไปทั่วห้องใต้ดิน ควันสีขาวพวยพุ่งออกจากปลายกระบอกปืน ร่างของวิชัยกระตุกวูบก่อนจะล้มลงแน่นิ่งกับพื้นอย่างไร้ลมหายใจ เลือดสีแดงฉานแผ่ขยายเป็นวงกว้างบนพื้นคอนกรีต อลิสาหอบหายใจถี่กระชั้น ร่างกายอ่อนยวบลงจนแทบจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น หากไม่มีอ้อมแขนแข็งแกร่งของคาร์ลอสที่ตวัดเข้าโอบเอวคอดไว้เสียก่อน แววตาของเธอดำดิ่งลงสู่ความหวาดหวั่นผสมผสานกับความตื่นตระหนก แต่ในขณะเดียวกัน... แรงดึงดูดระหว่างพวกเขากลับพุ่งทะยานสูงขึ้นจนน่ากลัว คาร์ลอสหัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจ เขาดึงปืนออกจากมือเธอแล้วโยนมันทิ้งลงพื้นเสียงดังลั่น ก่อนจะใช้มืออีกข้างเชยคางคางมนขึ้นบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสรับตา "เก่งมาก... เด็กดี" น้ำเสียงของเขาพร่าลึกและเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่ถูกจุดติดขึ้นมาอย่างไม่มีวันดับ ริมฝีปากหยักลึกโน้มลงมาประทับจูบอย่างดุดันและเอาแต่ใจทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้อลิสาได้ตั้งตัว รสจูบที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตายและการแก้แค้น ร้อนแรง ดิบเถื่อน และกระชากวิญญาณลิ้มลองจนเธอกลืนหายใจไม่ทัน มือหนาช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยไม่สนใจสิ่งแวดล้อมรอบตัวอีกต่อไป ก้าวเท้ายาวๆ ออกจากห้องใต้ดินนรกนั่นตรงไปยังห้องพักส่วนตัวชั้นบนสุดทันที ประตูห้องถูกกระแทกปิดลงด้วยเท้าของเขาอย่างแรง ร่างของอลิสารถถูกดันเข้ากับผนังห้องเย็นเยียบ ประכולประคองด้วยร่างกายร้อนผ่าวที่แนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง รสจูบที่ดุเดือดและรุกเร้าแปรเปลี่ยนเป็นความหิวกระหาย คาร์ลอสบดขยี้ริมฝีปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนลุกล้ำเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างไม่ปรานี ขณะที่มือหนากระชากกระดุมเสื้อสูทของเธอออกทีละเม็ดอย่างเร่งรีบ "คาร์ลอส... อื้อ..." อลิสาครางประท้วงในลำคอ มือเรียวทุบลงบนแผงอกกว้างเพื่อประท้วง แต่แรงสัมผัสอันช่ำชองของเขากลับทำให้เรี่ยวแรงที่มีย่อยยับลงไปถนัดตา สัมผัสหยาบโลนแต่เต็มไปด้วยเสน่หาอันตรายกำลังแผดเผาร่างกายของเธอให้ลุกเป็นไฟ ความโกรธ ความแค้น และความเร่าร้อน ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออกว่าสิ่งไหนคือความเจ็บปวด หรือสิ่งไหนคือความสุขสม คาร์ลอสซุกไซ้ใบหน้าคมคายลงบนซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยกุหลาบสีแดงเข้มเพื่อตีตราจองความเป็นเจ้าของ มือหนาเคล้นคลำสัดส่วนโค้งเว้าผ่านเนื้อผ้าที่ฉีกขาดอย่างไม่ใยดี ปลุกเร้าอารมณ์วาบหวามจนอลิสาต้องแอ่นกายเข้าหาอย่างลืมตัว เสียงหอบหายใจกระเส่าดังประสานกับเสียงครางต่ำในลำคอของมาเฟียหนุ่ม นี่คือรสชาติของการแก้แค้น... ที่ไม่ได้มีเพียงแค่เลือดและความตาย แต่มันคือการบดขยี้จิตวิญญาณของเธอให้ยอมจำนนต่อเขาแต่เพียงผู้เดียว ท่ามกลางบรรยากาศที่ร้อนระอุและไร้ซึ่งทางหลบหนี ในวินาทีที่เปลวเพลิงแห่งความปรารถนากำลังแผดเผาจนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านนอกก็ขัดจังหวะขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของลูกน้องคนสนิทที่หน้าห้อง "นายครับ! แย่แล้วครับ... ตำรวจสากลบุกเข้ามาตรวจค้นคาสิโนแล้วครับ!" คาร์ลอสชะงักกอดรัด นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธขึ้นมาทันที เขละสายตาจากใบหน้าหวานที่กำลังเคลิบเคลิ้มด้วยพิษสวาท มองไปยังประตูห้องด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูอลิสาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าชวนสั่นสะท้าน "ดูเหมือนว่า... คืนนี้เกมของเรายังอีกยาวไกลนะ ที่รัก" ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านมา ณ ที่นี้นะคะ กุหลาบอาบแสงจันทร์