กับดักที่มองไม่เห็น

นิ้วเรียวของอลิสาสั่นเทาจนแทบไม่สามารถถือแฟ้มเอกสารในมือไว้ได้ ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของคาร์ลอส บาสเตียน ในยามวิกาลเช่นนี้ หนักอึ้งเสียยิ่งกว่าก้อนหินนับพันตันที่กดทับลงบนแผ่นอก ลมหายใจของเธติดขัดขณะกวาดสายตามองไปยังโต๊ะทำงานไม้ฮอกกานีเนื้อดี แฟ้มบัญชีลับชุดที่สาม—หลักฐานชิ้นสำคัญที่สุดที่จะสาวไส้เส้นทางการเงินสีเทาของคาสิโนเถแห่งนี้—อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับว่ามันไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ตั้งแต่แรก ไม่มีร่องรอยการงัดแงะ ไม่มีกระดาษสักแผ่นตกหล่น มีเพียงความว่างเปล่าที่เย้ยหยั่นความพยายามทั้งหมดของเธอ "กำลังหาอะไรอยู่หรือครับ... หรือว่า... ของเล่นชิ้นโปรดของคุณมันบินหนีไปเสียแล้วล่ะ?" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความเยียบเย็นและความเย้ยหยันที่ทำให้สันหลังของอลิสยาววาบ ร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอส้าวออกมาจากเงาสลัว แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟบนโต๊ะตกกระทบโครงหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีคู่นั้นจ้องมองเธอด้วยความกระหายใคร่รู้ ราวกับกำลังมองดูเหยื่อตัวน้อยที่กำลังดิ้นรนอยู่ในตาข่าย อลิสากลืนก้อนสะอื้นลงคอ พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวความกล้าทั้งหมดที่มีเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาเขา แม้ว่าขาของเธอจะแทบพยุงร่างไว้ไม่ไหวอยู่แล้วก็ตาม "คุณเอาเอกสารชุดนั้นไปไว้ที่ไหน คาร์ลอส?" น้ำเสียงของเธอแหบพร่าแต่พยายามบังคับไม่ให้สั่น "นั่นมัน... มันคือหลักฐานทั้งหมดที่คุณสัญญาว่าจะให้ฉันตรวจสอบ!" คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ทุ้มต่ำและอันตราย ร่างหนาก้าวเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วจนเธอไม่ทันตั้งตัว กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและน้ำหอมกลิ่นไม้หอมเข้มข้นโชยเข้าเตะจมูก ปลุกเร้าสัญชาตญาณการป้องกันตัวของเธอให้ตื่นตระหนก ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะชนกับแก้มเนียน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนขนลุกเกรียว "สัญญา? ผมเคยให้สัญญากับเด็กดื้ออย่างคุณตั้งแต่เมื่อไหร่กัน อลิสา..." นิ้วแกร่งยื่นเข้ามาแตะที่ปลายคางมน บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสอันจาบจ้วง แรงบีบที่คางนั้นหนักหน่วงพอที่จะทิ้งรอยแดงไว้ แต่กลับเบาบางเกินไปเมื่อเทียบกับแรงกดดันทางอารมณ์ที่เขากำลังโถมใส่ "คุณกำลังเล่นกับไฟ เด็กน้อย..." คาร์ลอสกزซิบชิดริมฝีปากนุ่ม น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างฉับพลัน "และไฟดวงนี้... มันพร้อมที่จะแผดเผาคุณให้มอดไหม้จนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้า ถ้าหากคุณยังไม่รู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว" อลิสาหายใจหอบถี่ หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความโกรธและความหวาดกลัวตีรวนกันอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก เธอใช้มือทั้งสองข้างดันแผงอกกว้างของเขาไว้ แต่มันกลับให้ความรู้สึกไม่ต่างจากการผลักกำแพงเหล็ก "ปล่อยฉันนะ... คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้!" เธอกัดริมฝีปากแน่น พยายามซ่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง "ไม่มีสิทธิ์งั้นหรือ?" คาร์ลอสแค่นIยิ้ม ดวงตาดำมืดลึกล้ำฉายแววปรารถนารุนแรงจนน่ากลัว มือหนาเลื่อนลงจากคางมนมาโอบรอบเอวบางของเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ก่อนจะกระชากเข้าหาร่างหนาจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน "ทุกอย่างในตึกนี้... บนเกาะนี้... แม้กระทั่งตัวคุณเอง ก็เป็นของผม อลิสา! คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดต่อรอง ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในโลกของผมแล้ว" สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้อย่างจาบจ้วงผ่านเนื้อผ้าบางเบา ทำให้ร่างกายของอลิสาสั่นสะท้าน ความตึงเครียดรอบตัวแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่แผดเผาผิวเนื้อ แรงดึงดูดระหว่างพวกเขารุนแรงเสียจนเธอแทบละลาย คลื่นอารมณ์วาบหวามแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย สร้างความรู้สึกขัด 135% ในใจระหว่างความถูกต้องที่เธอยึดมั่น กับความเย้ายวนอันตรายที่เขาหยิบยื่นให้ คาร์ลอสไม่รอให้เธอได้ตั้งตัวริมฝีปากหยักลึกก็ก้มลงประกบปิดเรียวปากอิ่มของเธอทันที จูบนั้นดุดัน เร่าร้อน และป่าเถื่อน ราวกับจะลงทัณฑ์ที่เธอกล้าต่อกรกับเขา อลิสาพยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีอกเขาด้วยความขัดขืน แต่รสสัมผัสที่ทั้งหวานล้ำและอันตรายนั้นกลับทำลายกำแพงป้องกันทั้งหมดของเธอลงในพริบตา เรียวปากหนารุกไล่ตักตวงความหวานอย่างไร้ความปรานี ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้ากวาดต้อนความหอมหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ จนเธอต้องเผยิมริมฝีปากออกด้วยความจำยอม ความซาบซ่านแล่นพล่านจากปลายนิ้วเท้าจรดโคนผม ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น หากไม่มีวงแขนแข็งแกร่งของมาเฟียหนุ่มที่โอบรัดเอวเธอไว้แน่นราวกับจะหลอมรวมร่างให้เป็นเนื้อเดียวกัน มือใหญ่เลื่อนสอดเข้าไปใต้เส้นผมยาวสลวย บังคับองศาให้เธอมอบความร่วมมือในรสจูบที่ลึกซึ้งและวาบหวามยิ่งขึ้น ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันเป็นหนึ่งเดียว เสียงหอบสะท้านก้องกังวานไปทั่วห้องทำงานที่เงียบงัน ความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่เขาซ่อนไว้ถูกปลุกเร้าจนยากจะควบคุม เช่นเดียวกับอลิสาที่พ่ายแพ้ต่อสัมผัสอันเร่าร้อนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายของเธอตอบสนองต่อทุกสัมผัสของเขาอย่างน่าละอาย มือที่เคยทุบตีเขาเปลี่ยนเป็นจิกเกร็งลงบนไหล่กว้างเพื่อยึดเหนี่ยว เมื่อคาร์ลอสยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาคมกริบของเขาฉายแววพึงพอใจเมื่อเห็นเธอยืนหอบหายใจตัวโยน ใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อจากการถูกรุกราน "จำความรู้สึกนี้ไว้ให้ดี, อลิสา..." เขาซิบชิดใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่ยังค้างคา "เอกสารชุดนั้นไม่มีวันกลับมาหาคุณหريكหรอก... เพราะถ้าคุณอยากได้มันคืน คุณต้องใช้ร่างกายและหัวใจของคุณมาแลกกับผมเท่านั้น" คำพูดนั้นทำให้ร่างของอลิสาแข็งค้าง ความตื่นตระหนกวาบขึ้นในดวงตากลมโต เมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่แค่เกมธุรกิจ แต่มันคือกับดักมรณะที่เธอเดินเข้ามาติดบ่วงด้วยความสมัครใจ ในวินาทีที่เธอคิดว่าสถานการณ์เลวร้ายที่สุดแล้ว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยลูกน้องคนสนิทของเขา ใบหน้าของชายฉกรรจ์ผู้นั้นซีดเผือดจนน่าตกใจ "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้ว..." ลูกน้องละล่ำละลักพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ตำรวจสากลบุกเข้ามาตรวจค้นพื้นที่ชั้นใต้ดินของคาสิโนแล้วครับ... และพวกมัน... กำลังมุ่งหน้ามาที่นี่!" คาร์ลอสหันขวับกลับไปมองที่ประตู แววตาดิบเถื่อนแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและคมกริบในชั่วพริบตา ร่างสูงปล่อยตัวอลิสาให้เป็นอิสระชั่วขณะ ก่อนจะหันกลับมามองเธอด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ทำให้หัวใจของเธอดิ่งวูบลงสู่เหวลึก "ดูเหมือนว่า... หนูทดลองอย่างคุณ จะไม่ได้ทำงานคนเดียวเสียแล้วสินะ, อลิสา..." ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้ด้วยความตื่นเต้นนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ