รอยแผลเป็นในอดีต

ความมืดสลัวในห้องทำงานส่วนตัวของคาร์ลอส บาสเตียน เต็มไปด้วยกลิ่นอายของซิการ์ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายดิบเถื่อนอันเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าพ่อคาสิโนหนุ่ม เสียงหัวเราะในลำคอของเขาราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่ต้อนเหยื่อจนมุมโดยไม่มีทางหนีพ้น “ดูเหมือนว่าเกมวัดใจของเรา... จะต้องเริ่มเร็วกว่าที่คิดเสียแล้วล่ะคนสวย” คำพูดนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของอลิสา ศิริวัฒน์ ขณะที่ร่างระหงของเธอยืนพิงแผ่นหลังติดกับบานประตูไม้เนื้อแข็งที่ถูกล็อกกลอนไว้แน่นหนา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความโกรธเกลียดและความตื่นตระหนกตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ แต่ในขณะเดียวกัน ปฏิกิริยาเคมีอันตรายที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่เบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเธอติดขัด คาร์ลอสเคลื่อนกายเข้ามาใกล้จนไร้ซึ่งช่องว่าง กลิ่นอายความเป็นชายพุ่งเข้าโอบล้อมร่างเธอไว้จนแทบสิ้นสติ มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับบานประตู กักขังผู้ตรวจสอบบัญชีมือสะอาดไว้ในอาณาเขตของเขา ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นจ้องมองเธอราวกับจะกลืนกินทั้งตัวและวิญญาณ “ถอยไปนะ คาร์ลอส!” อลิสาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษาเกราะป้องกันอันน้อยนิดไว้ด้วยการเชิดคางขึ้นสู้ แม้เรียวขาจะสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ “คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน ฉันมาที่นี่ในฐานะผู้ตรวจสอบ ไม่ใช่... ไม่ใช่เครื่องมือระบายอารมณ์ของคุณ!” มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มเยาะอย่างดุดัน นิ้วเรียวหนาเอื้อมออกไปแตะไล้กรอบหน้าเนียนนุ่มของเธออย่างถือวิสาสะ สัมผัสนั้นทั้งหยาบกระด้างและร้อนผ่าวราวกับเปลวไฟจนอลิสาต้องเบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ แต่คาร์ลอสกลับใช้นิ้วโป้งเกยคางของเธอให้หันกลับมาสบตากันตรงๆ แรงบีบที่คางนั้นหนักหน่วงพอที่จะทิ้งรอยแดงจางๆ ไว้ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความจงใจที่จะแสดงความเป็นเจ้าMเข้าครอบงำ “สิทธิ์เหรอ?” เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรกดังลอดไรฟันของมาเฟียหนุ่ม “ในอาณาจักรของฉัน อลิสา... ฉันคือผู้กำหนดกฎเกณฑ์ และเธอก็เป็นคนเดินเข้ามาในกรงของเสือเอง ช่วยไม่ได้ที่เหยื่ออย่างเธอจะน่ากินเสียจนฉันอดใจไม่ไหว” สิ้นคำพูดนั้น ร่างหนาก็กระชากเนกไทของตนเองออกอย่างรวดเร็ว ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีมัดกล้ามสมAส่วนตามแบบฉบับชายชาติทหารและมาเฟียผู้ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชคโชน อลิสาเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อถูกมือใหญ่อีกข้างรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว แรงมหาศาลนั้นทำให้เธอไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะขัดขืน “ปล่อยฉันนะ ไอ้คนป่าเถื่อน!” เธอร้องประท้วงพร้อมกับดิ้นรนสุดแรงเกิด ร่างกายเบียดเสียดแนบชิดกับแผงอกร้อนระอุของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ และนั่นคือความผิดพลาดที่ทำให้คาร์ลอสคำรามต่ำในลำคออย่างพึงพอใจ “ดิ้นสิ... ดิ้นให้เต็มที่ ให้ฉันได้เห็นว่าผู้หญิงที่ปากดีคนนี้ จะอวดดีไปได้อีกสักกี่น้ำ” ริมฝีปากหยักร้อนพุ่งเข้าครอบครองเรียวปากอิ่มของเธอทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว จูบนั้นไม่ได้มีความนุ่มนวลหรือทะนุถนอมแม้แต่น้อย มันคือการจู่โจมอย่างดิบเถื่อน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความกระหายหิวที่ถูกกักเก็บไว้ คาร์ลอสบดขยี้ริมฝีปากเธอบังคับให้เผยอรับสัมผัสวาบหวาม ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาที่พันธนาการข้อมือเธอไว้เปลี่ยนมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบสนิท ร่างกายของทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวภายใต้แรงปรารถนาอันตรายที่ปะทุขึ้นอย่างไร้การควบคุม อลิสาครางประท้วงในลำคอ สมองขาวโพลนราวกับถูกไฟแผดเผา ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความสั่นสะท้านที่วิ่งพล่านไปตามกระแสเลือด รสจูบอันดุดันนี้ชiงชะตาและสติสัมปชัญญะของเธอไปจนหมดสิ้น มือที่เคยทุบตีแผงอกแกร่งค่อยๆ อ่อนแรงลงและเปลี่ยนเป็นจิกเกร็งลงบนไหล่กว้างของเขาตามสัญชาตญาณ ร่างกายของเธอทรยศต่อความตั้งใจ ยอมจำนนต่อสัมผัสวาบหวามที่เขามอบให้อย่างน่าละอาย ในจังหวะที่ลมหายใจของทั้งคู่ขาดหช่วง คาร์ลอสผริมฝีปากออกช้าๆ ดวงตาคมกริบฉายประกายปรารถนารuนแรงจนน่ากลัว หน้าอกของเขาและเธอกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหอบหายใจหนักหน่วง อลิสาหลับตาลงด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้ หยาดน้ำใสคลอเบ้าด้วยความคับAใจ ปากอิ่มบวมเจ่อและแดงก่ำจากการถูกรุกราน ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่มือของคาร์ลอสปัดผ่านสาบเสื้อเชิ้ตที่แยกออกจากกันของเขาเอง นิ้วเรียวยาวของอลิสาที่แนบอยู่บนอกแกร่งก็พลันสะดุดเข้ากับบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก มันไม่ใช่ผิวเนียนเรียบของชายหนุ่มทั่วไป... ใต้แสงไฟสลัวจากโคมไฟมุมห้อง ผิวเนื้อบริเวณเหนือหัวใจของมาเฟียหนุ่มมีรอยแผลเป็นขนาดใหญ่พาดผ่าน เป็นรอยนูนสีเงินยวดยาวเหยียดที่เกิดจากคมมีดหรือกระสุนปืนในอดีต รอยแผลที่ดูน่ากลัวและโหดร้าย แต่มันกลับบอกเล่าเรื่องราวความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากแห่งความอำมหิตของเจ้าพ่อคาสิโนผู้นี้ อลิสาชะงักงัน ความโกรธเกรี้ยวและแรงอารมณ์เมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา สัญชาตญาณความเป็นมนุษย์และความอ่อนโยนที่ถูกซ่อนไว้ใต้มาดนักบัญชีผู้เย็นชาถูกกระตุ้นขึ้นมา นิ้วเรียวของเธอเผลอยื่นออกไปสัมผัสกับรอยแผลเป็นนั้นอย่างลืมตัว ผิวสัมผัสนูนแข็งใต้ปลายนิ้วทำให้คาร์ลอสสะếnเฮือก ร่างสูงใหญ่ชะงักกึกทันที บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความร้อนแรงกลายเป็นความเงียบงันที่น่าอึดอัด คาร์ลอสไม่ได้ปัดมือเธอออก แต่แววตาดุดันคู่นั้นกลับเปลี่ยนเป็นมืดมนและลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่ไม่มีวันหยั่งถึง ความเปราะบางที่ถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้ความดิบเถื่อนปรากฏให้เห็นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยรังสีอำมหิตที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิม “อย่า... แตะต้องมัน” เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาอย่างเย็นเยียบ คาร์ลอสจับข้อมือเธอออกอย่างเด็ดขาด แต่คราวนี้แววตาของเขาไม่ได้มีแค่ความกระหายครอบครอง หากแต่มันเจือไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่เหมือนถูกล่วง ้ำเขตแดนลับแลที่ไม่มีใครเคยได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้าไป อลิสามองลึกลงไปในดวงตาสีนิลคู่นั้น เธอกลับเห็นเงาความเจ็บปวดร้าวลึกที่เขาพยายามปิดบังซ่อนเร้นมาตลอดชีวิต ความดุดันที่เธอสัมผัสได้ในตอนนี้ ไม่ใช่แค่ความป่าเถื่อนของมาเฟีย แต่เป็นเกราะป้องกันที่สร้างขึ้นมาจากบาดแผลในอดีตที่ไม่มีวันจางหาย “คุณ... ไปโดนอะไรมา” อลิสาเอמהถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลงอย่างไม่รู้ตัว ความแข็งกร้าวในตัวเธอมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอยากรู้อยากเห็นและความสงสารที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนใบหน้าคมคาย เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหูของเธอจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง ทำให้ร่างกายของอลิสาสั่นสะท้านขึ้นมาอีกครั้งด้วยความหวาดหวั่นปนเสน่หา “อยากรู้เรื่องของฉันมากงั้นเหรอคนสวย?” เสียงกระซิบแหบพร่าเต็มไปด้วยอันตราย “ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะอลิสา... ยิ่งเธอรู้เรื่องของฉันมากเท่าไหร่ ประตูทางออกไปจากชีวิตฉัน ก็จะยิ่งปิดตายลงเรื่อยๆ จนไม่มีวันเปิดออกอีกเลย” ยังไม่ทันที่อลิสาจะได้ตั้งตัวหรือเอ่ยคำปฏิเสธใดๆ ประตูห้องทำงานไม้เนื้อหนักก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้การเคาะ พร้อมกับเสียงฝีเท้าเร่งรีบของลูกน้องคนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด “นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ที่โกดังสินค้าโซน C ทางเหนือ ระเบิดถูกจุดชนวนขึ้นเมื่อห้านาทีที่แล้ว ตอนนี้หลักฐานสำคัญทั้งหมดกำลังจะมอดไหม้!” คาร์ลอสผละออกจากร่างของอลิสาอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นคมปลาบเต็มไปด้วยจิตสังหาร ทsพักตร์ที่เคยเต็มไปด้วยอารมณ์ปรารถนาเมื่อครู่กลับกลายเป็นความเหี้ยมเกรียมระดับสูงสุดในพริบตา เขาหันกลับมามองผู้ตรวจสอบบัญชีสาวที่ยังคงยืนพิงประตูด้วยแววตานิ่งสนิทแต่น่ากลัวถึงขั้วหัวใจ “ดูเหมือนเกมของเราจะต้องพักไว้แค่นี้ก่อน...” คาร์ลอสหยิบปืนพกสีดำสนิทออกจากซองหนังใต้สูทขึ้นมาตรวจสอบความพร้อมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมามองเธอนิ่งๆ ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ “แต่อย่าเพิ่งดีใจไปล่ะอลิสา... เพราะทันทีที่ฉันจัดการเรื่องนี้เสร็จ เธอกับฉัน... จะต้องมาสะສางบัญชีชีวิตกันต่อจนหยดสุดท้าย” พูดจบ มาเฟียหนุ่มก็สะบัดตัวก้าวเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็วโดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง ทิ้งให้อลิสาลำพังยืนตัวสั่นเทาอยู่ท่ามกลางความมืดสลัว กลิ่นอายอันตรายยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ และหัวใจของเธอก็เต้นรัวระรัวด้วยความตระหนักรู้ว่า... บันทึกบัญชีเล่มนี้ อาจไม่ได้มีตัวเลขให้ตรวจสอบอีกต่อไปแล้ว แต่แลกมาด้วยชีวิตและหัวใจของเธอเอง โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ รี้ดที่รักของกุหลาบอาบแสงจันทร์ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ