แค้นนี้ต้องชำระ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและควันปืนจาง ๆ ลอยอวลอยู่ในห้องใต้ดินกว้างขวางของคฤหาสน์ตระกูลคีริน เสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดดังสะท้อนก้องไปกับผนังคอนกรีตเปลือยเปล่า ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่สามคนถูกมัดตรึงไว้กับเก้าอี้เหล็กอย่างแน่นหนา ใบหน้าของพวกมันบวมปูด ปรากฏรอยช้ำสีม่วงคล้ำและคราบเลือดสด ๆ ไหลย้อยลงมาตามคาง คีรินยืนกอดอกนิ่งสนิท ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำสนิทไร้รอยยับทอดเงาทาบทับร่างของเหยื่อ ใบหน้าคมคายเรียบเฉยราดรดด้วยความเย็นชาไร้ก้นบึ้ง ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวจ้องมองไปยัง ‘เสี่ยเกรียงไกร’ ผู้มีศักดิ์เป็นถึงเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ แต่ในยามนี้กลับมีสภาพไม่ต่างจากสุนัขจนตรอก “แก... แกมันไอ้ปีศาจคีริน!” เสี่ยเกรียงไกรเค้นเสียงลอดไรฟันที่หักโชคโชน เลือดสด ๆ พุ่งทะลักออกจากมุมปาก “กูจะสั่งคนฆ่าแก... อ๊าก!” เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดดังลั่น เมื่อคีรินก้าวเข้าไปใกล้แล้วใช้รองเท้าหนังราคาแพงเหยียบลงบนแผลฉกรรจ์ที่ต้นขาของอีกฝ่ายอย่างไร้ความปรานี น้ำหนักที่กดทับลงไปทำให้กระดูกข้อต่อส่งเสียงลั่นน่ากลัว มาเฟียหนุ่มโน้มตัวลงต่ำ กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำทุบประสาทที่เยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็ง “คนที่ควรจะได้ร้องขอชีวิต... คือมึงต่างหาก” คีรินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยแรงอาฆาตมาดร้ายที่แผ่ซ่านจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลง “มึงกล้าดียังไง... ถึงส่งคนไปแตะต้องรินรดา” “กู... กูแค่สั่งสอนมัน... นังผู้หญิงสารเลวคนนั้นมันขโมยข้อมูลโปรเจกต์ของกูไป!” เกรียงไกรตะโกนลั่นด้วยความหวาดกลัวขั้นสุด เมื่อเห็นรังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างของอีกฝ่าย “ข้อมูลที่มึงกล่าวหา... รินรดารวบรวมมาด้วยความสุจริต แต่มึงต่างหากที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมสกปรกฉ้อโกง และที่สำคัญที่สุด...” คีรินหยุดพูดไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบวับโรจน์ด้วยไฟโทสะที่ถูกกักเก็บไว้ “มึงทำให้เธอต้องหลั่งน้ำตา และเกือบเอาชีวิตไม่รอดในคืนนั้น... นั่นคือความผิดที่ต่อให้มึงตายเป็นร้อยครั้งก็ชดใช้ไม่หมด” คำสั่งเด็ดขาดดังขึ้นจากปากของมาเฟียหนุ่ม “ตัดมือมันทีละข้าง... แล้วเอาเกลือสาดลงไป อย่าให้มันตายง่าย ๆ จนกว่ากูจะพอใจ” เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังระงมไปทั่วห้องใต้ดิน คีรินหันหลังให้ภาพอันน่าสังเวชเหล่านั้นอย่างไม่ใส่ใจ ร่างกายและจิตใจของเขาในยามนี้ถูกขับเคลื่อนด้วยความโกรธเกรี้ยวและเพลิงปรารถนาอันร้อนรุ่มที่โหยหาการชำระสะงอก เมื่อก้าวพ้นจากห้องมืดขึ้นมาสู่ตัวคฤหาสน์ชั้นบน ความเงียบสงบและแสงไฟสีส้มสลัวช่วยขับเน้นบรรยากาศให้ชวนอึดอัด รินรดายืนรอเขาอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ แผ่นหลังบอบบางสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงสะท้อนจากเบื้องล่าง แม้เธอจะพยายามทำตัวเข้มแข็งเพียงใด แต่ร่องรอยความหวาดกลัวจากเหตุการณ์เฉียดตายในอดีตยังคงฝังรากลึก คีรินก้าวเข้าไปประชิดร่างบางอย่างเงียบเชียบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงก่อนที่วงแขนแข็งแกร่งจะรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์ รินรดาผวาเฮือกแต่ไม่ทันได้เอ่ยคำใด ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาปิดกลีบปากนุ่มของเธออย่างไร้ความปรานี จูบในครานี้มิใช่ความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของ คือการระบายความอัดอั้นตันใจทั้งหมดที่มี รสชาติของคาวเลือดจาง ๆ ที่ติดอยู่ริมฝีปากของชายหนุ่มไม่ได้ทำให้เธอนึกรังเกียจ กลับยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นและเร่าร้อน คีรินขบเม้มริมฝีปากอวบอิ่มจนเธอต้องเผยอรับเรียวลิ้นร้อนที่รุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานอย่างเอาแต่ใจ “อื้อ...” เสียงประท้วงเบา ๆ ดังอยู่ในลำคอ เมื่อมือหนาเลื่อนลงมาบีบเคล้นสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าชุดนอนบางเบาอย่างแรง แรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่เพิ่งผ่านการฆ่าฟันมาเมื่อครู่ถูกถ่ายทอดผ่านสัมผัสอันวาบหวามจนรินรดารู้สึกราวกับตัวเองกำลังจะละลายคามือเขา คีรินถอนริมฝีปากออกช้า ๆ ปล่อยให้หญิงสาวได้หอบโกบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่ดวงตาคู่คมกริบมองสำรวจใบพักตร์หวานที่แดงก่ำและนัยน์ตาฉ่ำน้ำด้วยความคลั่งไคล้ “พวกมันจะไม่กล้ามากล้ากรายเธออีก... รินรดา” เสียงทุบต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปาก นัยน์ตาดาร์กโรมานซ์เต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนา “ไม่มีใครหน้าไหนบนโลกนี้ที่มีสิทธิ์แตะต้องของ ๆ ฉัน... แม้แต่ปลายเล็บ” รินรดาเงยหน้าสบตากับเขา หัวใจดวงน้อยสั่นไหวรุนแรงท่ามกลางกระแสอารมณ์ที่โถมซัด ความดุดันและอำนาจมืดของชายหนุ่มคนนี้ไม่เคยน่ากลัวสำหรับเธอเลยในยามที่เขาใช้มันเพื่อปกป้องเธอ มือเรียวเล็กยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งโดยสัญชาตญาณ ยอมจำนนต่อพันธนาการแห่งเสน่หาที่ไร้ทางหนี บรรยากาศในห้องนอนกว้างขวางแปรเปลี่ยนเป็นสมรภูมิแห่งความรักอันเร่าร้อน คีรินอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยที่ริมฝีปากยังคงไม่ละจากกัน ร่างระหงถูกวางลงบนเตียงนอนขนาดใหญ่ภายใต้แสงไฟสลัว มือหนากระชากกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกอย่างไร้ความปราณีเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแกร่งสมชายชาตรีที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นแห่งสงครามมาเฟีย รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อร่างสูงทาบทับลงมา ลมหายใจร้อนผ่าวที่รดรินอยู่บนผิวเนื้อทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง สัมผัสจากมือหยาบกร้านที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าจุดชนวนไฟพิศวาสให้โหมกระหน่ำยิ่งกว่าเดิม ทุกสัมผัสคือการตอกย้ำว่าเธอกลายเป็นนักโทษประหารที่เต็มใจรับทัณฑ์ทรมานนี้ด้วยความเต็มใจ “มองฉัน... รินรดา” คีรินกระซิบเสียงพร่า ขณะที่ปลายนิ้วร้อนรื้อถอนอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายออก2จากร่างของเธอ “มองดูผู้ชายคนที่ยอมฆ่าคนทั้งโลกได้... เพื่อแลกกับการได้กอดเธอไว้ในอ้อมแขนแบบนี้” ความหอมหวานและเร่าร้อนหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดริมฝีปากของหญิงสาวท่ามกลางบทรักที่ดุเดือดและลึกซึ้ง คีรินมอบความสุขสมที่ผสมผสานระหว่างความป่าเถื่อนและความอ่อนโยนเฉพาะตัวให้แก่เธอครั้งแล้วครั้งเล่า จนโลกทั้งใบราวกับหยุดหมุนเหลือเพียงแค่เสียงหอบหายใจและแรงกระ습ของหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ จนกระทั่งเพลิงอารมณ์สงบลงเหลือเพียงความอุ่นซ่านที่โอบกอดกันและกันไว้ในความมืด รินรดานอนซบอยู่บนอกแกร่ง ฟังเสียงหัวใจของมาเฟียหนุ่มที่เต้นสม่ำเสมอ มือหนาลูบไล้เส้นผมยาวสลวยของเธออย่างทะนุถนอม ราวกับต้องการันตีว่าปลอดภัยจากอันตรายทั้งปวง ทว่า... ความเงียบสงบในยามวิกาลกลับถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ดังขึ้นที่หน้าห้องนอนใหญ่ ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูรัวเร็วและเสียงกระซิบกระซาบด้วยความตื่นตระหนกของบอดี้ร์การ์ดมือขวาที่ยืนเฝ้าหน้าห้อง “นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!” เสียงของลูกน้องคนสนิทดังลอดเข้ามาด้วยความร้อนรน “ทางฝั่งตระกูลศัตรู... ส่งสาส์นท้าทายมา พร้อมกับ... ข่าวกรองที่ระบุว่า ‘ตัวประกัน’ อีกคนที่เราตามหาไม่ได้อยู่ที่นั่นครับ!” คีรินขมวดคิ้วแน่น ดวงตาคมกริบวับโรจน์ขึ้นในความมืดทันที ร่างสูงผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วพร้อมคว้าปืนพกคู่ใจที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมาปลดเซฟอย่างคล่องแคล่ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ