วินาทีที่พบกันอีกครั้ง

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องพักส่วนตัวชั้นบนสุดของโรงแรมหรู แทบจะถูกแผดเผาให้มลายสิ้นด้วยอุณหภูมิความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนน่าใจหาย รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่เบื้องหน้าบานกระจกใสที่สะท้อนเงาของนครยามค่ำคืนระยิบระยับ หัวใจของเธอดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่ม เมื่อเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาอย่างไม่ลังเลนั้น เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูห้องถูกผลักปิดล็อกลงด้วยกลไกอัตโนมัติ ไม่มีเสียงทักทาย ไม่มีแม้แต่คำอธิบายใดๆ ความมืดสลัวภายในห้องถูกแทนที่ด้วยเงาทะมึนของร่างสูงใหญ่ที่เคลื่อนเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วดั่งพายุหมุน ก่อนที่แผ่นหลังบางจะสัมผัสเข้ากับความเย็นของผิวกระจก รินรดายังไม่ทันได้เปล่งเสียงอุทาน คีรินก็รวบตัวเธอไว้ในอ้อมกอดทันที! วงแขนแข็งแกร่งดุจคีมเหล็กโอบกอดรัดรอบเอวบางไว้แน่นสนิท แรงปะทะนั้นรุนแรงและเต็มไปด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมาเนิ่นนานจนลมหายใจของเธอขาดหุบ รินรดาเบิกตากว้าง สัมผัสได้ถึงกลิ่นกายคุ้นเคยที่ผสมผสานกับความดิบเถื่อนและอำนาจอันล้นเหลือที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "คุณ..." เสียงหวานสั่นพร่าหลุดลอดริมฝีปากได้เพียงแค่นั้น เมื่อใบหน้าคมคายดุดันก้มลงมาปิดกั้นทุกถ้อยคำด้วยรสจูบที่ร้อนระอุและไร้ซึ่งความปรานี คีรินบดขยี้ริมฝีปากนุ่มด้วยความกระหายที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็นมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปโกยตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความคะนึงหาและแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนผสานเข้าด้วยกันจนเนรมิตให้จังหวะการหายใจของทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว รินรดาสั่นสะท้าน มือเรียวพยายามจะผลักไสแผ่นอกกว้างที่กำยำเต็มไปด้วยมัดกล้าม แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ต่างอะไรจากการสะกิดผิวเหล็กกล้า ยิ่งเธอขัดขืน คีรินก็ยิ่งใช้อำนาจกดทับ มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นไปล็อกท้ายทอยของเธอไว้ตรึงให้รับองศาจูบที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนยิ่งขึ้น ส่วนมืออีกข้างก็รั้งสะโพกมนให้แนบชิดติดกับกายแกร่งจนไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน "อย่าคิดหนีผมอีก รินรดา..." เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก ร้อนผ่าวจนแผดเผาหัวใจดวงน้อยให้หลอมละลาย แววตาดุดันคู่นั้นกวาดมองใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการจูบด้วยความคลั่งไคล้ "คุณเป็นของผม... ตั้งแต่แรก และจะไม่มีวันเปลี่ยน" รินรดาน้ำตาคลอเบ้าด้วยความรู้สึกที่ตีรวนกันอยู่ในอก ทั้งโกรธความเอาแต่ใจของเขา ทั้งเกลียดตัวเองที่พ่ายแพ้ต่อสัมผัสนี้อย่างราบคาบ แต่เหนือสิ่งอื่นใด... หัวใจที่พยายามแข็งกระด้างมาตลอดกลับทรยศเธอด้วยการเต้นระรัวราวกับกลองเพลยามที่ฝ่ามืออุ่นจัดของเขาลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าบางเบาลงบนแผ่นหลัง "ปล่อยฉันนะ..." เธอพยายามเค้นเสียงให้แข็งกร้าวที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าน้ำเสียงนั้นจะสั่นเครือจนน่าสมเพชก็ตาม "เรา... เราจบกันไปแล้ว คีริน" "จบงั้นเหรอ?" มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มเยาะอย่างน่ากลัว ดวงตาคมกริบเปล่งประกายวาวโรจน์ดั่งซาตานร้ายที่พร้อมจะฉีกกระชากเหยื่อเป็นชิ้นๆ "ใครเป็นคนอนุญาตให้จบ? คำว่าจบของผมกับคุณ มันยังไม่เกิดขึ้นจนกว่าผมจะเบื่อ... และเชื่อเถอะว่า ผมไม่มีวันเบื่อผู้หญิงคนนี้" สิ้นคำพูดนั้น คีรินก็อุ้มร่างบางขึ้นจนเท้าลอยจากพื้น รินรดาร้องอุทานด้วยความตกใจ รีบเกี่ยวเรียวแขนเข้ากับลำคอแกร่งตามสัญชาตญาณ ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกเมื่อเขาพาเธอเดินดุ่มๆ ไปยังเตียงนอนขนาดคิงไซส์กลางห้อง ร่างบางถูกวางลงบนฟูกนุ่มอย่างทะนุถนอมในเสี้ยววินาทีแรก แต่ทว่าวินาทีต่อมา ร่างสูงใหญ่ก็ตามทาบทับลงมาตรึงเธอไว้ใต้ร่าง ดั่งกรงขังทองคำที่เธอไม่มีวันดิ้นหลุด ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ที่สะท้อนก้องในความมืด คีรินใช้สายตาคมกริบสำรวจเรือนร่างอรชรภายใต้ชุดเดรสเข้ารูป แววตานั้นเต็มไปด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ไม่อาจปิดบัง ปลายนิ้วเรียวแกร่งไล้จากคางมนลงมาตามลำ cuello ระหง ช้าๆ แต่มั่นคง จนผิวเนื้อของเธอเกิดรอยขนลุกชันไปทั่วร่าง "คุณใจร้ายมากรู้ไหม..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นอย่างกะทันหัน แต่กลับเปี่ยมไปด้วยแรงกดดันทางความรู้สึกที่หนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม "ทำให้ผมคลั่งจนแทบเป็นบ้า แล้วยังกล้าหนีไปซ่อนตัวจากผมอีก" "ฉันไม่มีทางเลือก..." รินรดาเบือนหน้าหนี หลบสายตาที่ร้อนแรงราดรดด้วยไฟสวาทคู่นั้น แต่คีรินกลับใช้นิ้วเชยคางเธอให้กลับมาสบตาเขาตรงๆ "คุณมีทางเลือกเสมอ... รินรดา" เขาโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดใบหูจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดซอกคอขาวผ่อง "ทางเลือกเดียวที่คุณมี... คือการจำนนต่อผมเท่านั้น" ริมฝีปากร้อนประทับลงบนซอกคอหอมกรุ่นอย่างเนิบนาบแต่หนักหน่วง ขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอยสีจาง ท่ามกลางความวาบหวามที่ค่อยๆ กัดกินสติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อย สัมผัสจากมือของเขาที่สอดลูบไล้ผ่านสาบเสื้อทำเอาสติของรินรดาพร่าเลือน ความตั้งใจที่จะต่อต้านพังทลายลงในพริบตา เมื่อรสสัมผัสแสนคุ้นเคยเริ่มนำพาไฟพิศวาสให้โหมกระพือขึ้นอีกครั้งในหัวใจที่โหยหา ในขณะที่ริมฝีปากของชายหนุ่มกำลังเลื่อนต่ำลงมาประทับจูบซับความหวานที่เนินอกอย่างเร่าร้อน มือหนากำลังปลดเปลื้องพันธนาการเสื้อผ้าของเธอออกทีละชิ้นท่ามกลางเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง... ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ทำเอาคีรินชะงักกึก ร่างสูงผงะเงยขึ้นจากซอกคอของหญิงสาว ดวงตาคมกริบฉายแววกรุ่นโกรธขึ้นมาทันทีที่ถูกขัดจังหวะความสุขสม รินรดาลมหายใจสะดุด รีบดึงเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยขึ้นปกปิดร่างกายด้วยความตกใจ "เจ้านายครับ..." เสียงทุ้มต่ำของลูกน้องคนสนิทดังลอดผ่านบานประตูเข้ามา พร้อมกับข่าวสารที่ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความร้อนแรงกลายเป็นความเย็นยะเยือกในพริบตา "เราเจอตัวคนที่คุณตามหาแล้วครับ... และมันกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่" คีรินหันกลับมามองหน้าหญิงสาวใต้ร่าง ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความเหี้ยมเกรียม ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่ทำให้เธอต้องสะท้านไปถึงกระดูกดำ "เกมนี้ยังไม่จบ... และดูเหมือนจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาร่วมวงด้วยเสียแล้ว" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ