การหวนคืนที่ไม่มีทางเลือก

เสียงหอบหายใจของหญิงสาวผู้เคราะห์עיןที่เพิ่งถูกเหวี่ยงลงไปกองกับพื้นห้องนอนระดับเพנט์เฮาส์ยังไม่ทันจางหาย ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวก็เข้าปกคลุมทุกตารางนิ้ว ร่างสูงใหญ่ของคีรินยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพง สายตาคมกริบดั่งพญาอินทรีมองต่ำลงไปยังร่างที่สั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่นัยน์ตาคู่นั้นจะเลื่อนขึ้นไปประสานกับบุคคลที่ก้าวพ้นเงาสลัวของประตูเข้ามา รินรดากำลังยืนอยู่ตรงนั้น... ภายใต้แสงไฟสลัวส้มสลัวของห้องสูทส่วนตัว เธอยืนนิ่งราวกับรูปปั้นสลักที่ถูกบังคับให้ฟื้นคืนชีพ ปลายเท้าสั่นระริกแต่แผ่นหลังกลับตั้งตรงอย่างพยายามรักษาศักดิ์ศรีอันน้อยนิดที่เหลืออยู่ เสื้อผ้าชุดทำงานที่เรียบร้อยยับยู่ยี่เล็กน้อยจากการเดินทางมาอย่างเร่งรีบ ทว่าสิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือแววตาคู่สวยที่ฉายชัดถึงความเจ็บปวด ความจำยอม และความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้ด้วยภาระหน้าที่อันหนักอึ้ง "สนุกมากไหมครับ... นายใหญ่แห่งคีรินกรุ๊ป ที่แอบมาเสเพลปล่อยใจทิ้งขว้างผู้หญิงไว้ข้างหลัง" ประโยคเดิมยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของคีริน แต่ในวินาทีที่เขาเห็นว่าเป็นรินรดานั่นเองที่กล้าบุกเข้ามาถึงถิ่นและเอާމันด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันเช่นนั้น มุมปากหยักลึกของมาเฟียหนุ่มกลับกระตุกยิ้มขึ้นอย่างน่ากลัว มันไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความขบขัน แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่พบว่าเหยื่อเดินเข้ามาติดกับดักด้วยความสมัครใจ คีรินค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงใหญ่และออร่าแห่งอำนาจกดทับบรรยากาศในห้องให้ดิ่งลงจนแทบหายใจไม่ออก เขายกมือขึ้นปัดปกเสื้อสูทอย่างไร้ความใส่ใจ ปล่อยให้ผู้หญิงคนอื่นที่เมื่อครู่ยังคลอเคลียอยู่บนเตียงวิ่งหนีเตลิดออกไปจากห้องอย่างไม่แยแส สายตาของเขายังคงตรึงอยู่ที่รินรดาคนเดียว "กล้ามากนะรินรดา..." เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมา ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาหาเธียทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่ามั่นคงดั่งมัจจุราชที่กำลังคืบคลานเข้าหาเหยื่อ "รู้ทางมาที่นี่ แสดงว่าไปสืบมาสินะครับ ว่าฉันอยู่ที่ไหน... หรือทนคิดถึงผัวคนนี้ไม่ไหว จนต้องวิ่งแจ้นมาหาถึงเตียง?" "ฉันไม่ได้มาเพราะคิดถึงคุณ!" รินรดากล่าวสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอสั่นเครือแต่พยายามแข็งกร้าวเพื่อกลบเกลื่อนความกลัว เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเมื่อร่างสูงใหญ่เข้าประชิดเข้ามาทุกที "ฉันมาที่นี่เพราะ... เพราะเรื่องบริษัท และเรื่องที่คุณทำลายสัญญาบ้าๆ นั่น!" คีรินหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่คืบ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นอายความดิบเถื่อนและแอลกอฮอล์ราคาแพงลอยเข้าแตะจมูกจนรินรดาต้องผินหน้าหนี มือหนาเอื้อมออกไปอย่างรวดเร็วก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว นิ้วแกร่งดั่งคีมเหล็กคว้าหมับเข้าที่คางสلบของเธอ บังคับให้ใบหน้าหวานหันกลับมาสบตากับเขาตรงๆ "สัญญาอะไรอีกล่ะครับ หืม?" คีรินโน้มใบลงมา กระซิบชิดริมฝีปากนุ่มที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง "เรื่องงาน หรือเรื่องบนเตียงที่เรายังสะสางกันไม่จบ... รินรดา เธอคิดจริงๆ เหรอว่าการเดินเข้ามาหาฉันในที่แบบนี้ ในเวลานี้ จะทำให้เธอรอดพ้นจากสิ่งที่เธอติดค้างไว้?" ผิวเนื้อบริเวณที่ถูกบีบเร่าร้อนขึ้นมาทันทีด้วยแรงอารมณ์ รินรดารู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นพล่านไปทั่วร่างเมื่อฝ่ามือของเขาเลื่อนต่ำลงมาโอบรอบลำคอระหง ลูบไล้แผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยการคุกคามทางกายภาพที่เธอปฏิเสธไม่ได้ ความใกล้ชิดนี้ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความรัก... แต่เป็นเพราะความหวาดกลัวต่อแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังนัยน์ตาสสีดำสนิทคู่นั้น "ปล่อยฉันนะ..." เธอพยายามใช้มือดันแผงอกกว้างของเขาออก แต่แรงอันน้อยนิดนั้นเปรียบเสมือนการสะกิดเสือร้ายให้ตื่นจากภวังค์ "ฉันมาคุยเรื่องธุรกิจ... ถ้าคุณยังมีสามัญสำนึกพอก็ปล่อยฉันกลับไปซะ!" "ธุรกิจเหรอ?" คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงอกเสื้อของเธอ "เด็กน้อยเอ๋ย... เธอกำลังก้าวเข้ามาในอาณาจักรของฉัน และสิ่งที่เธอเรียกว่าธุรกิจในตอนนี้ มันถูกเปลี่ยนเป็น 'เซ่นไหว้' ไปเรียบร้อยแล้วตั้งแต่เธอเหยียบเข้ามาในห้องนี้" สิ้นคำพูดนั้น คีรินก็กระชากร่างบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนรินรดาเซถลาปะทะกับแผงอกแกร่ง ความเร่าร้อนและรุนแรงในการกระทำของเขาไม่ได้เว้นช่องว่างให้เธอได้หายใจ ริมฝีปากหนาประกบลงมาปิดริมฝีปากอิ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี จูบที่เริ่มต้นด้วยการลงทัณฑ์และความดุดัน ค่อยๆทวีความเร่าร้อนและลุ่มลึกขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน รินรดาสะعدขัดขืนในตอนแรก เรียวลิ้นร้อนพยายามแทรกตัวเข้ามาควานหาความหวานภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ มือข้างหนึ่งของคีรินรวบเอวบางไว้แน่นตรึงร่างเธอให้แนบชิดติดกับเรือนร่างกำยำ ขณะที่มืออีกข้างเลื่อนขึ้นไปขยุกขยุ่มกลุ่มผมยาวสลวย บังคับมุมองศาให้เธอต้องรับรสจูบอันดุดันและวาบหวามนี้อย่างไม่มีทางเลือก รสชาติของความพ่ายแพ้แผ่ซ่านไปทั่วช่องปาก ความตึงเครียดระຫວ່າງเขากับเธอบดขยี้สติสัมปชัญญะจนแตกกระเจิง ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นถี่ ร่างกายที่เคยต่อต้านเริ่มอ่อนยวบลงทีละน้อยภายใต้สัมผัสอันช่ำชองและเปี่ยมด้วยอำนาจของมาเฟียหนุ่ม ไฟปรารถนาที่ทั้งคู่พยายามซ่อนเร้นมานานนับแรมเดือน บัดนี้ปะทุโหมกระหน่ำขึ้นอย่างไม่อาจควบคุม คีรินถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้รินรดาได้หอบหายใจโกยกอบโกยอากาศเข้าปอด ดวงตาของหญิงสาวฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นและแรงอารมณ์ที่ตีรวนกันจนยุ่งเหยิง ใบหน้าเนียนแดงก่ำด้วยความเขินอายและโกรธขืน "คนเลว..." เธอพึมพำเสียงสั่นพร่า ร่างกายอ่อนปวกเปียกจนต้องซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของเขาเพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้มลง "ครับ... ฉันมันคนเลว" คีรินกระซิบตอบข้างใบหูของเธอ เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกระหาย มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้า ลูบต่ำลงไปยังส่วนโค้งเววที่สั่นสะท้าน "แต่คนเลวคนนี้แหละ ที่เธออุตส่าห์ดั้นด้นมาหาถึงเตียง... รินรดา เธอเลือกเองนะ ที่จะมาอยู่ในกำมือฉันคืนนี้" เขายกร่างบางขึ้นอุ้มกระชับด้วยแขนข้างเดียวอย่างง่ายดาย จนรินรดาต้องรีบเกี่ยวเรียวขาโอบรอบเอวสอบของเขาไว้ตามสัญชาตญาณ ความวาบหวามจากการสัมผัสแนบเนื้อทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว คีรินพาเธอเดินตรงไปยังเตียงนอนกว้างขนาดคิงไซส์ที่อยู่กลางห้อง ก่อนจะทิ้งตัวลงทับร่างบางที่นอนแผ่หลาอยู่ใต้ร่างของเขาอย่างรวดเร็ว แสงไฟสลัวสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและเสน่หาอันดิบเถื่อน คีรินก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยแดงกุหลาบไปทั่ว ทอมือหนาจัดการปลดกระดุมเสื้อของเธอออกทีละเม็ดอย่างชำนาญ ท่ามกลางเสียงครางประท้วงเบาๆ ในลำคอของหญิงสาวที่ผสมผสานระหว่างการปฏิเสธและการยอมจำนน สมรภูมิแห่งความปรารถนาระหว่างมาเฟียผู้ไร้พ่ายกับหญิงสาวผู้จำยอมกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือดและเร่าร้อนเกินกว่าใครจะคาดเดา ทว่าในขณะที่มือหนากำลังจะปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายออกจากเรือนร่างอรชร ทันใดนั้นเอง... เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับระเบียงห้องเพนท์เฮาส์ชั้นบนสุด ก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ... ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... คีรินชะงักกึก เงยหน้าขึ้นจากซอกคอของรินรดา ดวงตาสีดำสนิทหรี่แคบลงด้วยความระแวง สัญชาตญาณนักฆ่าและมาเฟียผู้กุมอำนาจตื่นตัวขึ้นทันที รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบดันอกเขาออกเมื่อเห็นเงาสลัวของใครบางคนกำลังยืนอยู่หลังผ้าม่านโปร่งที่ระเบียงห้อง ทั้งๆ ที่นี่คือชั้นบนสุดที่ไม่มีใครสามารถขึ้นมาได้นอกจากจะใช้เฮลิคอปเตอร์หรือไต่ตึกระฟ้า! "ใคร..." คีรินคำรามต่ำในลำคอด้วยความหงุดหงิด ก่อนที่ร่างสูงจะพลิกตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับคว้าปืนพกเก็บเสียงที่ซ่อนไว้ใต้หมอนขึ้นมาเตรียมพร้อมในเสี้ยววินาที ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้พุ่งตัวไปกระชากผ้าม่านเปิดออก เสียงกระซิบเยียบเย็นผ่านสายลมราตรีก็ดังลอดเข้ามาในห้องนอน จนทำให้ทั้งคีรินและรินรดาต้องหยุดหายใจไปพร้อมๆ กัน— "สวัสดีครับ นายใหญ่... ผมไม่ได้มาขัดจังหวะความสุขของคุณใช่ไหมครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ