ความทรมานของมาเฟีย

เสียงแก้วคริสตัลกระทบกันอย่างรุนแรงในเลานจ์ส่วนตัวของคลับหรูใจกลางมหานคร ที่ซึ่งแสงไฟนีออนสลัวสีแดงฉานสาดส่องลงบนร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสั้นรัดรูปที่กำลังเบียดกายเข้าหาอย่างออดอ้อน ทว่าแววตาคมกริบของคีรินกลับว่างเปล่า ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ นอกเสียจากความมืดมนที่กัดกินหัวใจจนแทบไม่เหลือชิ้นดี นิ้วแกร่งกระชากคอเสื้อเชิ้ตสีดำให้คลายออกด้วยความหงุดหงิด ขณะที่แอลกอฮอล์ดีกรีแรงไหลผ่านลำคอเพื่อแผดเผาความเจ็บปวดที่กำลังตีรวนอยู่ในอก ภาพของรินรดายังคงติดตรึงอยู่ในห้วงคำนึง ร่างบางที่นั่งตัวสั่นอยู่บนเตียงท่ามกลางเสียงฝีเท้าของชายฉกรรจ์นับสิบ ภาพนั้นคือเครื่องเตือนใจชั้นดีว่าเขาควรปล่อยเธอไป... ปล่อยให้หลุดพ้นจากวังวนอันตรายที่เขาก่อขึ้น แต่ทำไมหัวใจทรยศดวงนี้ถึงยังคงกระหน่ำเรียกร้องหาแต่กลิ่นกายหอมหวานของเธอกันเล่า "ดื่มเก่งจนะพ่อเลี้ยง... ให้ฉันช่วยดูแลคุณไหมคะ" เสียงหวานหยาดเยิ้มของนางพญาค่ำคืนกระซิบข้างใบหู พร้อมกับปลายนิ้วเรียวที่ลูบไล้ลงบนแผงอกแกร่งผ่านเนื้อผ้าอย่างยั่วยวน คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาไม่ได้ปฏิเสธ และไม่ได้ตอบรับ ปล่อยให้ความมืดมิดและรสชาติของราคะเข้าครอบงำเพื่อลบเลือนภาพของใครอีกคนออกจากสมอง ในเมื่อเขาเลือกที่จะก้าวออกไปเพื่อตัดขาดจากเธอแล้ว เขาก็ต้องยอมรับความโสมมและค่ำคืนอันไร้แก่นสารเหล่านี้ให้ได้ ร่างสูงผุดลุกขึ้นโดยกระชากเอวบางของหญิงสาวคนนั้นให้แนบชิด จนสะโพกมนชนเข้ากับแผงกายแกร่งอย่างจัง เขาก้มลงบดริมฝีปากลงไปอย่างไร้ความปรานี รสจูบดิบเถื่อนและเร่าร้อนถูกระบายลงบนกลีบปากบางเพื่อระบายความอัดอั้นตันใจ มือหนาบีบเค้นสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าบางเบาอย่างหนักหน่วง ราวกับต้องการใช้เรือนร่างตรงหน้าเป็นเครื่องมือไถ่บาปจากความรู้สึกผิดที่กัดกินวิญญาณ "พาฉันไปห้องพัก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยวาจาสั่งการด้วยน้ำแหบพร่าและเปี่ยมด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อน ประตูห้องสวีทวีไอพีถูกปิดกระแทกอย่างแรงด้วยฝ่ามือแกร่ง ก่อนที่ร่างของทั้งคู่จะล้มลงไปบนเตียงนอนกว้าง คีรินทาบทับลงไปอย่างรวดเร็วราวกับสัตว์ป่าที่กระหายเหยื่อ สัมผัสรุนแรงและเร่งเร้าถูกโหมกระหน่ำใส่เรือนร่างใต้ร่างอย่างไร้ความอ่อนโยน เสื้อผ้าภายนอกถูกกระชากหลุดรุ่ยออกทีละชิ้นด้วยความหงุดหงิด เขาซุกไซ้ใบหน้าลงบนซอกคอขาวเนียน ขบเม้มจนเกิดรอยกุหลาบสีเข้มเพื่อสร้างเครื่องAหมารองรับอารมณ์ดาร์กที่ปะทุขึ้นในอก มือหนาลูบไล้ไปทั่วสรีระอวบอิ่ม บีบเคล้นความนุ่มหยุ่นอย่างเอาแต่ใจ ทว่าลึกๆ แล้วในยามที่ริมฝีปากร้อนผ่าวประทับจูบซับไปทั่วเรือนร่างนี้ ภาพที่ซ้อนทับอยู่ในมโนสำนึกกลับไม่ใช่เรือนร่างของหญิงสาวแปลกหน้า แต่เป็นเรียวขาเนียนและแผ่นหลังบอบบางของรินรดา... ผู้หญิงที่เขากำลังพยายามผลักไสออกไปจากชีวิต "อ๊ะ... คีริน... แรงกว่านี้ค่ะ" เสียงครางหวานกระซิบกระซาบเร่งเร้าสติที่หลุดลอยของเขาให้จมดิ่งลงไปอีก ความโกรธเกรี้ยว ความเจ็บปวด และความต้องการหลีกหนีความจริง หลอมรวมเป็นบทรักอันเร่าร้อนและดุดัน คีรินเคลื่อนกายเข้าหาอย่างหนักหน่วงและลึกซึ้ง ทุกจังหวะการสอดประสานเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นอย่างไร้การยับยั้งชั่งใจ เขากอดรัดร่างใต้ร่างไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากคลายมือ ทุกอย่างจะสลายหายไป เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดเคล้าคลอไปกับเสียงเนื้อกระทบกันในความมืดมิดของห้องพัก มันคือบทเพศรสที่ร้อนแรงถึงใจและเปี่ยมด้วยพลังแห่งการทำลายล้าง คีรินปรารถนาให้ความเจ็บปวดทางกายช่วยลบเลือนความเจ็บปวดในใจ แต่ยิ่งสัมผัสลึกซึ้งมากเท่าไหร่ เขากลับยิ่งตระหนักรู้ว่า... ไม่มีผู้หญิงคนไหนบนโลกใบนี้สามารถแทนที่รินรดาได้เลย กระทั่งเมื่อห้วงเวลาแห่งความสุขสมพุ่งทะยานถึงขีดสุด ร่างแกร่งกระตุกเกร็งพร้อมกับคำรามต่ำในลำคอ ปล่อยให้ความอบอุ่นพลุ่งพล่านไปทั่วร่างกาย ทว่าความว่างเปล่าในใจกลับไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย คีรินทิ้งตัวลงนอนเคียงข้าง ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยล้า เขามองเพดานห้องมืดสลัวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและทรมาน ชายหนุ่มหลับตาลงพยายามข่มอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ในอก แต่ทว่า... สัญชาตญาณดิบเถื่อนบางอย่างกลับกรีดร้องเตือนภัยขึ้นมาในโสตประสาทอย่างกะทันหัน กลิ่นอายอันคุ้นเคย... กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ติดตรึงอยู่ปลายจมูก ท่ามกลางความเงียบงันของห้องพัก V.I.P. ระดับสูงสุดที่ควรจะปลอดภัยไร้ผู้บุกรุก เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งกำลังก้าวเข้ามาใกล้เตียงนอนของเขาเรื่อยๆ พร้อมกับปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่แตะเข้าที่ขมับด้านซ้ายของเขาอย่างแม่นยำ "สนุกมากไหมครับ... นายใหญ่แห่งคีรินกรุ๊ป ที่แอบมาเสเพลปล่อยใจทิ้งขว้างผู้หญิงไว้ข้างหลัง" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นหูดังขึ้นจากความมืด พร้อมกับการกระชากตัวหญิงสาวข้างกายเขาให้กระเด็นตกเตียงไปอย่างไม่ใยดี ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ