ความจริงที่ถูกเปิดเผย

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำเข้มที่ถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส ส่งเสียงทึบหนักหน่วง สะท้อนความตึงเครียดที่ปกคลุมบรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของคีรินจนแทบหายใจไม่ออก รินรดายืนตัวแข็งค้างอยู่เบื้องหน้า ดวงตากลมโตมองเอกสารแผ่นแล้วแผ่นเล่าที่ร่วงหล่นกระจัดกระจาย ภาพถ่ายใบเสร็จการโอนเงิน เอกสารกรรมสิทธิ์ที่ดินของตระกูลเธอ และจดหมายรับรองการรักษาพยาบาลจากโรงพยาบาลชื่อดังต่างประเทศ ทุกอย่าง... ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบโดยฝีมือของผู้ชายที่เธอเคยตราหน้าว่าเป็นซาตานไร้หัวใจ "อ่านให้จบสิครับ... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นดังขึ้นจากชายหนุ่มผู้กุมอำนาจในเงามืด คีรินนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้ฉายแววสะใจอย่างที่ควรจะเป็น มีเพียงความอ่อนล้าและความเจ็บปวดลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความเย่อหยิ่ง "นี่มัน... หมายความว่ายังไงคะ..." เสียงของเธอสั่นพร่า มือเรียวบางสั่นเทาขณะหยิบเอกสารแผ่นสำคัญขึ้นมาดู มันคือหลักฐานการจำนองบ้านและกิจการทั้งหมดของครอบครัวเธอ ซึ่งแท้จริงแล้วไม่ได้ถูกยึดไปโดยเจ้าหนี้หน้าเลือดคนไหน... แต่เป็นเขา เป็นคีรินที่กว้านซื้อหนี้ทั้งหมดไว้ในนามบริษัทเงา เพื่อไม่ให้ครอบครัวเธอล้มละลาย "คุณคิดว่าหนี้ก้อนโตขนาดนั้น ถ้าปล่อยให้หลุดมือไปจริงๆ ป่านนี้พ่อกับแม่ของคุณจะไปอยู่ที่ไหนล่ะครับ" คีรินลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าว ราวกับผู้ล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคอ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ภาพเหตุการณ์ในอดีตย้อนกลับเข้ามาในหัว คำพูดที่เธอเคยด่าทอ ดูถูก และหยדเหยียดเขาด้วยความเกลียดชัง พรั่งพรูย้อนกลับมาทุบตีความรู้สึกของเธอจนเจ็บปวดร้าวราน "ทำไม... ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันตั้งแต่แรก..." น้ำตาหยดใสไหลรินอาบแก้เนียนอย่างห้ามไม่อยู่ "บอกแล้วคุณจะเชื่อไหมล่ะครับ?" คีรินยื่นมือหนาขึ้นมาเกลี่ยหยาดน้ำตาบนแก้มของเธอแผ่วเบา สัมผัสนั้นอบอุ่นและอ่อนโยนอย่างยิ่ง จนเธอแทบไม่เชื่อว่านี่คือนิ้วมือคู่เดียวกันกับที่เคยบีบคางเธอด้วยความโกรธเกรี้ยว "สำหรับคุณ ผมมันก็แค่มาเฟียใจร้ายที่จ้องแต่จะขยี้คุณให้แหลกคาสะพานไม่ใช่หรือครับ" รินรดาส่ายหัวช้าๆ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนจุกแน่นในอก เธอโผเข้ากอดร่างหนาแน่น ซบใบหน้าลงกับแผงอกกว้าง ปล่อยโฮออกมาอย่างไร้ฟอร์ม ความเกลียดชังที่มีต่อเขาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความตระหนักรู้ที่สายเกินแก้ว่า... ผู้ชายคนนี้ยอมแบกรับความเกลียดชังและคำดูถูกทั้งหมดไว้เพียงลำพัง เพื่อปกป้องครอบครัวและตัวเธอ คีรินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่วงแขนแข็งแกร่งจะโอบกอดร่างบางเข้ามาแนบชิด สัมผัสจากเธอนอกจากจะลดทอนกำแพงน้ำแข็งในใจเขาแล้ว ยังจุดประกายความโหยหาที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความเงียบงันให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง "ริน..." เสียงกระซิบพร่าเลือนดังชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนเธอกายสั่นสะท้าน มือหนาสอดเข้าไปใต้กลุ่มผมยาวสลวย บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับสัมผัสจากเขา ริมฝีปากหยักลึกประกบลงมาบด ขยี้เรียวปากอิ่มอย่างเอาแต่ใจ รสจูบในครานี้ไม่ได้มีความรุนแรงหรือการลงทัณฑ์เหมือนครั้งก่อนๆ หากแต่เต็มไปด้วยความโหยหา ความเจ็บปวด และความลึกซึ้งที่หลอมรวมวิญญาณของทั้งคู่เข้าไว้ด้วยกัน รินรดาเผยริมฝีปากออกอย่างไร้การต่อต้าน ยินยอมให้เรียวลิ้นร้อนล้ำลึกเข้าไปกวาดต้อนความหวานอย่างตะกละตะกลาม มือเรียวเล็กยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง จิกเล็บลงบนลาดไหล่หนาเพื่อระบายความวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ทุกสัมผัส ทุกจังหวะลมหายใจที่สอดประสานกัน ล้วนเป็นคำสารภาพรักที่ไร้ซึ่งเสียงพูดคุย คีรินอุ้มร่างบางขึ้นแนบกายโดยไม่ยอมปล่อยให้ริมฝีปากเป็นอิสระ รินรดาใช้เรียวขากระหวัดกอดรอบเอวสอบของเขาโดยอัตโนมัติ แรงดึงดูดระหว่างคนทั้งคู่รุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน แผ่นหลังบางแนบลงกับความเย็นเฉียบของกระจกหน้าต่างห้องทำงาน ทว่าอุณหภูมิร่างกายของพวกเขากลับร้อนระอุราดรดด้วยไฟปรารถนาที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง เสื้อผ้าเนื้อบางถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นอย่างไร้ความปรานี เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟยามค่ำคืน คีรินทาบทับเรือนร่างกำยำลงไป ลมหายใจหอบกระชั้นของเขารดรินอยู่เหนือซอกคอหอมหวาน ขบเม้มสร้างรอยรักสีสว่างเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน "คุณทำให้ผมคลั่ง... รินรดา" เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก ขณะที่สะโพกสอบขยับเข้าหาจังหวะรักอันร้อนแรงและลึกซึ้ง บทเพลงแห่งความเสน่หาดำเนินไปอย่างดุเดือดและเร่าร้อน ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนและแสงไฟจากตึกสูงเบื้องล่าง ร่างกายของทั้งสองแนบชิดเป็นเนื้อเดียวกัน ความสุขสมทางอารมณ์พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ราวกับคลื่นลมโหมกระหน่ำที่ซัดสาดเข้าหาฝั่งครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งเสียงหอบหายใจของทั้งคู่ค่อยๆ สงบลงในอ้อมกอดที่แน่นแฟ้น รินรดานอนซบอยู่บนอกกว้างของเขา นิ้วเรียวไล้ไปตามแผลเป็นจางๆ บนลาดไหล่ของชายหนุ่มด้วยความรักและรู้สึกผิดที่อัดแน่นในใจ คีรินก้มลงจูบหน้าผากมนอย่างทะนุถนอม ราวกับเธอนั้นคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิตที่เขาเพิ่งได้ครอบครอง ทว่า... ความเงียบสงบภายในห้องนอนกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงเคาะประตูรัวเร็วด้านนอก "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทดังลอดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "สายรายงานว่า... คนของตระกูลศัตรูบุกเข้ามาถึงล็อบบี้ชั้นล่างแล้วครับ!" คีรินขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นดั่งน้ำแข็งในเสี้ยววินาที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ