ร่องรอยของหัวใจ

"สัญญาฉบับนั้น... มันยังมีความหมายอยู่ไหมครับ คีริน" เสียงของรินรดาสั่นพร่าขณะที่แผ่นหลังของเธอกดทับอยู่กับบานประตูไม้โอ๊คหนาหนักในห้องทำงานที่เงียบสงัด กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมเย็นเยือกที่เป็นเอกลักษณ์ของชายตรงหน้าแผ่ซ่านกดทับอากาศจนแทบหายใจไม่ออก คีรินไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขาวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงด้วยจังหวะเนิบนาบ ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นจ้องมองเธอราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "สัญญา?" เขาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของหญิงสาว "รินรดา คุณคิดว่าตัวคุณในตอนนี้ ยังอยู่ในฐานะ 'ผู้ถูกว่าจ้าง' อยู่อีกหรือไง" ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิด มือแกร่งข้างหนึ่งยกขึ้นยันบานประตูไว้เหนือศีรษะของเธอ กักขังเธอไว้ในวงแขนที่เต็มไปด้วยมวลกล้ามเนื้อและอำนาจมืด เขาโน้มใบหน้าลงมาจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดพวงแก้ม ลมหายใจนั้นไม่ได้มีไว้เพื่อข่มขู่ แต่มันคือการประกาศอาณาเขตที่ลุกลามเข้าไปในพื้นที่หัวใจของเธออย่างไม่ทันตั้งตัว รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะไม่แสดงอาการสั่นไหว แต่หัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองศึกในอกกลับทรยศเธอ "ถ้าไม่ใช่... แล้วคุณเก็บฉันไว้เพื่ออะไร" คีรินใช้นิ้วชี้ไล้กรอบหน้าของเธอช้าๆ จากขมับผ่านโหนกแก้มลงมาถึงริมฝีปากล่าง ก่อนจะใช้นิ้วโป้งคลึงเบาๆ จนมันเจ่อช้ำด้วยแรงปรารถนา "เพื่ออะไรน่ะเหรอ... ก็เพื่อดูว่าหัวใจที่เคยแข็งกระด้างอย่างคุณ จะยอมสยบให้ผมจนหมดสิ้นเมื่อไหร่ยังไงล่ะ" เขากดจูบลงมาอย่างหนักหน่วงและดิบเถื่อน ไม่ใช่การจูบเพื่อร้องขอ แต่เป็นการจูบเพื่อฉกชิงทุกอย่างไปจากเธอ ลิ้นร้อนผ่าวสำรวจความหวานในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินรดาเผลอส่งเสียงครางแผ่วในลำคอ ร่างกายของเธออ่อนระทวยลงทันทีที่ฝ่ามือร้อนของเขาเลื่อนต่ำลงไปกอบกุมเอวคอด รั้งร่างของเธอให้แนบชิดจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน สัมผัสที่ได้รับมันไม่ใช่แค่เรื่องของกามารมณ์ แต่มันคือความผูกพันที่เริ่มถักทอเป็นพันธนาการที่มองไม่เห็น คีรินอุ้มร่างของเธอขึ้นจนเท้าลอยจากพื้น รินรดาจำต้องเกี่ยวแขนโอบรอบลำคอแกร่งแน่น เธอสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจของเขาที่เต้นรัวไม่ต่างจากเธอ... มันไม่ใช่จังหวะของคนเย็นชา แต่เป็นจังหวะของชายที่กำลังตกอยู่ในห้วงเสน่หาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น เขาวางเธอนั่งลงบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารสำคัญ ก่อนจะแทรกกายเข้ามาอยู่ระหว่างขาที่สั่นไหวของเธอ ดวงตาคมกล้าจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับจะอ่านทุกความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ใต้ความดื้อรั้นนั้น "คุณมันร้าย รินรดา..." เขาพึมพำข้างใบหู เสียงกระซิบนั้นเต็มไปด้วยความหวามไหว "คุณทำให้มาเฟียที่ถือคติไม่เอาความรู้สึกเข้ามาเกี่ยวข้องกับงาน อย่างผม... ต้องยอมแลกทุกอย่างเพียงเพื่อจะได้เห็นสายตาของคุณมองแค่ผมคนเดียว" รินรดาไม่ตอบ แต่เธอใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ระหน้าผากของเขาอย่างอ่อนโยน ความโกรธเคืองที่มีต่อสัญญาจ้างมลายหายไป เหลือเพียงความปรารถนาที่พุ่งพล่านจนยากจะควบคุม เธอเอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาออกช้าๆ สัมผัสถึงกล้ามเนื้อแกร่งที่ขยับเขยื้อนใต้ปลายนิ้ว บทรักของพวกเขาดำเนินไปอย่างเร่าร้อนและดิบเถื่อน เสียงลมหายใจหอบกระเส่าดังระงมไปทั่วห้องทำงาน เสียงเนื้อกระทบเนื้อท่ามกลางความมืดสลัวรังสรรค์สมรภูมิแห่งความคลั่งไคล้ ทุกสัมผัสที่เขาหยิบยื่นให้คือการยืนยันว่า... ต่อจากนี้ไป รินรดาไม่ใช่เพียงแค่คนในสัญญา แต่เธอคือเจ้าของลมหายใจของมาเฟียร้ายผู้นี้ไปตลอดกาล ในจังหวะที่ความสุขสมถึงจุดสูงสุด คีรินฝังใบหน้าลงกับซอกคอของเธอ เขากัดเม้มเบาๆ จนเกิดรอยแดงประทับไว้เป็นสัญลักษณ์แห่งความเป็นเจ้าของ ก่อนจะผละออกมาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวงแหน "สัญญาฉบับนั้น ผมฉีกทิ้งไปตั้งแต่วันที่คุณทำให้ผมรู้ว่า... ต่อให้ผมมีอำนาจล้นฟ้า แต่ถ้าขาดคุณไป ผมก็ไม่ต่างอะไรกับคนตายทั้งเป็น" เขาพูดขณะโน้มตัวลงมาประทับจูบซับเหงื่อตามขมับของเธอ ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูที่ไม่มีมารยาทและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด "นายครับ... เรื่องที่ทางฝ่ายศัตรูแอบซ่อนคนไว้ในคฤหาสน์เรา ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว แต่ดูเหมือนว่า... สิ่งที่พวกมันต้องการที่สุด ไม่ใช่แค่ชีวิตของนายครับ" คีรินชะงัก ร่างกายที่เคยผ่อนคลายแข็งเกร็งขึ้นทันที เขามองหน้าคนรักสลับกับประตูห้อง สายตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นดุดันดุจราชสีห์ที่ถูกปลุกให้ตื่น "รินรดา... ฟังผมนะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามออกไปจากห้องนี้จนกว่าผมจะกลับมา" เขาพูดเสียงเครียด กดจูบหนักๆ ลงที่หน้าผากของเธออีกครั้ง ก่อนจะลุกขึ้นหยิบปืนที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว "คีริน... เกิดอะไรขึ้น" เขามองกลับมาที่เธอเป็นครั้งสุดท้าย แววตาในตอนนั้นเต็มไปด้วยความลับที่เขาไม่เคยบอกใคร "เรื่องที่เราสองคนเป็นมากกว่าคนรู้จัก... มีคนรู้แล้ว และพวกมันกำลังจะเข้ามาพรากสิ่งเดียวที่ทำให้หัวใจของผมยังเต้นอยู่ไปจากผม" เสียงประตูห้องทำงานถูกพังเข้ามาโดยไม่มีการได้รับอนุญาต พร้อมกับร่างของชายชุดดำกลุ่มใหญ่ที่กรูเข้ามา แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาใจหล่นวูบ ไม่ใช่กลุ่มชายฉกรรจ์พวกนั้น... หากแต่เป็นผู้หญิงที่ก้าวออกมาจากด้านหลังของกลุ่มชายชุดดำ... ผู้หญิงที่คีรินเคยบอกว่าตายไปแล้ว และเป็นคนที่กุมความลับทั้งหมดของชีวิตเขาเอาไว้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งเสน่หาไปด้วยกันนะครับ ภาคินทร์เที่ยงคืน