ความห่วงใยในร่างมาเฟีย

อุณหภูมิบนร่างกายของเธอกำลังแผดเผาจนน่ากลัว ปลายจอมทัพแห่งความมืดอย่างคีรินไม่เคยหวาดหวั่นต่อกระสุนปืนหรือคมดาบเล่มใด แต่ในยามนี้ เขากลับยืนมองร่างบางที่นอนซมอยู่บนเตียงกว้างด้วยแววตาที่ไหววูบอย่างยากจะควบคุม "ดื้อด้านนัก... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำพึมพำออกมาด้วยความรู้สึกที่ก้ำกึ่งระหว่างความหงุดหงิดกับความห่วงใยที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย ปรอทวัดไข้ในมือดิจิทัลแสดงตัวเลขที่สูงเกินกว่าสี่ิบองศาเซลเซียส ร่างกายที่เคยดื้อรั้นและต่อต้านเขามาตลอด บัดนี้กลับอ่อนปวกเปียกไร้เรียวแรง ผิวเนียนละเอียดขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยพิษไข้ ริมฝีปากแห้งผากเผยอรับลมหายใจร้อนผ่าวที่ถูกพ่นออกมาเป็นระยะ คีรินวางถาดผ้าชุบน้ำอุ่นลงบนโต๊ะข้างเตียง มือหนาที่มักจะใช้กำกับความเป็นความตายของใครต่อใคร บัดนี้กลับต้องบรรจงบิดผ้าขนหนูผืนเล็กอย่างเบามือที่สุดเท่าที่ผู้ชายดิบเถื่อนอย่างเขาจะทำได้ เขาหย่อนกายลงนั่งขอบเตียง น้ำหนักตัวของมาเฟียหนุ่มทำให้ที่นอนยุบลงไปเล็กน้อย รินรดาครางฮือในลำคออย่างไม่สบายตัว เปลือกตาสีมุกขยับไหวเล็กน้อยก่อนจะปรือขึ้นมองผ่านม่านน้ำตาที่เอ่อคลอจากพิษไข้ "คุณ... คีริน" เสียงแหบแห้งแทบไม่เป็นภาษา เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทา "นอนนิ่งๆ ครับ อย่าดื้อ" น้ำเสียงของเขาดุดันโดยสัญชาตญาณ แต่แววตากลับอ่อนแสงลงอย่างประหลาด มือหนื่อนเลื่อนขึ้นไล้กรอบหน้าเรียวที่ร้อนผ่าวดั่งเตาไฟ นิ้วโป้งหยาบกร้านลูบไล้แก้มเนียนอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากกว่านี้ตุ๊กตาแก้วในอ้อมกักเก็บจะแหลกสลายคามือ "ฉัน... หนาว" เธอกัดฟันแน่น ร่างกายสั่นเทาภายใต้ผ้าห่มผืนหนา คีรินไม่รอช้า เขาถอดเสื้อสูทและปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อสมส่วน ก่อนจะสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน รั้งร่างที่ร้อนรุ่มและสั่นสะท้านนั้นเข้ามากอดแนบชิดกับอกแกร่งเพื่อถ่าย "ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว... ไม่ต้องกลัว" คำพูดกระซิบข้างใบหูนั้นไม่ใช่การข่มขู่ แต่มันคือคำประกาศิตจากหัวใจที่ยอมจำนนต่อผู้หญิงคนนี้แต่เพียงผู้เดียว ไออุ่นจากร่างกายของมาเฟียหนุ่มโอบล้อมร่างบางเอาไว้ รินรดารู้สึกราวกับตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงมหาสมุทรแห่งความเร่าร้อนและความอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความเย็นชาที่เธอคุ้นเคย บัดนี้กลับกลายเป็นที่พักพิงเดียวที่เธอยอมไขว่คว้า มือหนาเลื่อนผืนผ้าชุบน้ำอุ่นบรรจงเช็ดตามซอกคอ ไหปลาร้า และลาดไหล่เนียนอย่างระมัดระวัง สัมผัสที่ลูบไล้ไปตามเรือนร่างสร้างความวาบหวามจนรินรดาต้องเผลอแอ่นอกรับโดยไม่รู้ตัว ความทรมานจากพิษไข้ผสมปนเปไปกับกระแสความปรารถนาอันแปลกประหลาดที่ถูกปลุกเร้าขึ้นเงียบๆ ในห้องนอนที่ปิดตาย "อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นเลย... ริน" คีรินกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกชัน "รู้ไหมว่าเธอทำให้ฉันแทบคลั่ง แค่เธอนอนป่วยอยู่เฉยๆ แบบนี้" "ฉันไม่ได้ตั้งใจ..." เธอพยายามเบี่ยงหน้าหนีสัมผัสที่จาบจ้วง แต่เรียวแรงที่มีกลับหมดสิ้นไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ "คนดื้อต้องถูกลงโทษ... แต่ไม่ใช่ตอนนี้" คีรินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันตราย เขายกถ้วยยาต้มรสขมขึ้นจ่อริมฝีปากเธอ "ดื่มซะ ถ้ารังเกียจฝีมือฉัน เธอก็ต้องยอมกลืนมันลงไปด้วยวิธีอื่น... เลือกเอาครับว่าจะดื่มเองดีๆ หรือจะให้ฉันป้อนด้วยวิธีของฉัน" รินรดากัดริมฝีปากอย่างชั่งใจ แม้จะไร้เรียวแรงแต่ศักดิ์ศรีก็ยังค้ำคอ ทว่าเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่สะท้อนภาพเธออยู่ข้างใน เธอก็รู้ทันทีว่าไม่มีทางหนีพ้นเงื้อมมือของซาตานตนนี้ไปได้ เธอจำต้องอ้าปากรับรสชาติขมปร่าลงคอไปทีละน้อย โดยมีปลายนิ้วอุ่นของเขาคอยเช็ดคราบยาที่เปรอะมุมปากให้อย่างทะนุถนอม เมื่อยาออกฤทธิ์และความร้อนในกายเริ่มบรรเทาลง ลมหายใจของรินรดาก็เริ่มสม่ำเสมอขึ้น ดวงตาคู่สวยปรือปรอยใกล้จะปิดสนิท คีรินก้มลงจุมพิตที่หน้าผากมนอย่างแผ่วเบາ ราวกับเป็นการประทับตราความเป็นเจ้าของที่ลึกซึ้งที่สุด ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุมห้องนอนหรูหรา เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องพักส่วนตัว... เสียงเคาะสามครั้งที่เป็นสัญญาณเตือนภัยลับเฉพาะจากลูกน้องคนสนิท ทำให้ดวงตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มหรี่แคบลงทันที คีรินค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบที่สุดเพื่อไม่ให้รินรดาตื่น เขาก้าวเท้าไปเปิดแง้มประตูรับรายงานด่วน ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นราวน้ำแข็ง เมื่อได้ยินประโยคสั้นๆ จากปากของมือขวาหน้าห้องที่กระซิบลอดเข้ามา "นายครับ... คนจากตระกูลศัตรูเจาะระบบเข้ามาถึงห้องเซิร์ฟเวอร์ชั้นใต้ดินแล้วครับ และมัน... ทิ้งข้อความไว้ถึงคุณรินรดาครับ" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งเสน่หาไปด้วยกันนะครับ