ค่ำคืนที่โหยหา

ความเงียบงันภายในห้องพักวีไอพีชั้นบนสุดของเพนต์เฮาส์หรู ถูกกรีดด้วยเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างเชื่องช้า ทว่าหนักหน่วงจนน่ากลัว กลิ่นอายของไวน์ราคาแพงผสมผสานกับความอบอุ่นจากร่างกายที่เบียดชิด ทำให้บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกจุดไฟแช็กให้ลุกโชนขึ้นทีละน้อย รินรดายืนนิ่งอยู่ตรงมุมห้อง แผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับบานกระจกใสที่สะท้อนภาพเมืองหลวงยามค่ำคืนเบื้องล่าง แสงไฟนีออนระยิบระยับสาดส่องเข้ามาเป็นลวดลายสลัวบนผิวเนียนละเอียด แต่ทว่าสายตาของเธอกลับมิได้มองทิวทัศน์เหล่านั้นเลย ดวงตากลมโตกำลังจดจ้องอยู่เพียงจุดเดียว... ร่างสูงใหญ่ของคีรินที่กำลังก้าวเข้ามาหาด้วยฝีเท้าเงียบเชียบดั่งเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "ถอยไปคีริน คุณกำลังล้ำเส้นเกินไปแล้วนะครับ..." น้ำเสียงของหญิงสาวพยายามรักษาความแข็งกร้าวไว้ให้มากที่สุด แม้ว่าปลายนิ้วของเธอจะกำลังสั่นเทาจนต้องจิกเข้าหากันแน่น มาเฟียหนุ่มวัยสามสิบสองปีหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น คีรินไม่ตอบคำถามนั้น ดวงตาคมกริบดูลึกล้ำและดุดันราวกับหลุมดำที่พร้อมจะดูดกลืนทุกสิ่ง เขายื่นมือหนาข้างหนึ่งขึ้นไปทาบลงบนกระจกใสข้างศีรษะเธอ กักขังร่างบอบบางไว้ในวงแขนอย่างเบ็ดเสร็จ กลิ่นกายบุรุษเพศที่เจือความดิบเถื่อนทำให้สติสัมปชัญญะของรินรดาแทบจะกระเจิง "ล้ำเส้นงั้นเหรอ..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความเยียบเย็น ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสไฟปรารถนาที่พร้อมจะแผดเผา "จำไว้รินรดา... บนโลกนี้ ไม่มีคำว่า 'ล้ำเส้น' ระหว่างเรา มีแต่เธอจะยอมจำนน หรือจะต้องถูกฉันบังคับให้สยบแทบเท้าด้วยวิธีที่ไร้ความปรานีต่างหาก" สิ้นคำพูดนั้น นิ้วเรียวแกร่งของเขาก็เชยคางมนขึ้นอย่างถือวิสาสะ บังคับให้เธอนัยน์ตาประสานกับเขา รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความดื้อรั้น แต่ดวงตาคู่สวยกลับฉายแววหวั่นไหวอย่างปิดไม่มิด ความเย่อหยิ่งของเธอกลายเป็นสิ่งกระตุ้นชั้นดีที่ทำให้คีรินแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความพึงพอใจ เขาไม่ปล่อยให้เธอได้ตั้งตัวริมฝีปากหยักลึกก็ทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี การจูบครั้งนี้มิใช่เพียงแค่การสัมผัสเคลียคลอ แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์ที่แสนหวาน รสจูบดุดัน ร้อนแรง และเรียกร้องจนรินรดาแทบขาดอากาศหายใจ สมองของเธอขาวโพลน มือเรียวที่เคยพยายามผลักไสเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว แรงดึงดูดระหว่างทั้งคู่รุนแรงเกินกว่าที่ใครคนใดคนหนึ่งจะต้านทานไหว คีรินผริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อส่งเรียวลิ้นร้อนล้ำเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของไวน์แดงที่ยังหลงเหลืออยู่ผสมผสานกับความเร่าร้อนของอารมณ์ ยิ่งทำให้จูบนี้ลึกซึ้งและมึนเมาจนเกินจะถอนตัว ร่างกายของหญิงสาวอ่อนยวบลงราวกายไม่มีกระดูก วงแขนแข็งแกร่งของมาเฟียหนุ่มจึงต้องโอบกระชับเอวคืบเล็กลงมาแนบชิด จนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกายทั้งสอง สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้าบางเบา ทำให้รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความรู้สึกวาบหวามแล่นพล่านไปตามปลายประสาทราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูง เธอพยายามเปล่งเสียงทท้วงในลำคอ แต่ก็ถูกกลืนหายไปด้วยรสจูบที่ทวีความดุเดือดและลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ ในห้วงเวลาแห่งความปรารถนาที่กำลังครอบงำทุกความรู้สึก คีรินถอนริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้รินรดาได้หอบหายใจโกกาศเข้าปอดอย่างกระเส่า ดวงตาของทั้งคู่ต่างฉายแววปรารถนาที่อัดแน่นจนแทบระเบิด มือหนาของเขาเลื่อนขึ้นมาสัมผัสแก้มเนียนที่แดงก่ำด้วยความเขินอายและอารมณ์ที่พุ่งพล่าน นิ้วหัวแม่มือไล้เบาๆ บนริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการจูบ "เธอกำลังทำให้ฉันคลั่ง รินรดา..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดใบหู ร้อนผ่าวจนทำให้ขนลุกซู่ "และเธอก็รู้ดีว่า... ฉันเกลียดการปฏิเสธเป็นที่สุด" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวอกเต้นระรัวราวกับกลองเพล ความหวาดกลัวต่ออำนาจมืดของเขาผสมปนเปไปกับไฟเสน่หาที่เขาสาดซัดใส่เธออย่างไม่ยอมให้ตั้งตัว ในค่ำคืนที่ยาวนานและเงียบงันนี้... ไม่มีทางหนีสำหรับเธออีกต่อไปแล้ว ทว่า... ในวินาทีที่คีรินกำลังจะโน้มใบหน้าลงมาประทับรอยจูบที่ซอกคอระหงอีกครั้ง เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงจากด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะความสัมพันธ์อันเปราะบางและร้อนระอุนี้ทันที! ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ทางฝั่งโกดังสินค้าใหญ่ถูกบุกรุก!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนรายงานเข้ามาด้วยความร้อนรนผ่านบานประตู คีรินชะงักกรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญ เขาสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย ก่อนจะหันกลับมามองรินรดาที่กำลังยืนหอบหายใจด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "อยู่ที่นี่... ห้ามไปไหนจนกว่าฉันจะกลับมา" คีรินกระซิบด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่แฝงไปด้วยคำสั่งเด็ดขาด ก่อนจะหมุนตัวเดินสาวเท้าก้าวออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว รินรดายืนนิ่งค้าง ทว่าในจังหวะที่เสียงประตูปิดลงและห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง เสียงฝีเท้าอีกคู่หนึ่งที่เบายิ่งกว่า กลับดังขึ้นมาจากระเบียงด้านนอก... ระเบียงห้องพักชั้นบนสุดที่ไม่มีใครควรจะขึ้นมาได้! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งเสน่หาไปด้วยกันนะครับ