วันที่หัวใจแตกสลาย

ร่างสูงโปร่งของบอดี้ガードมือหนึ่งพุ่งพรวดเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวราวกับลมพายุ สีหน้าของอีกฝ่ายตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัดเจน ดวงตาคมกริบของคีรินหรี่แคบลงทันทีด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ แววตาดิบเถื่อนฉายประกายอันตรายพร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า แต่ทว่า ประโยคถัดมาที่หลุดจากปากลูกน้องกลับทำให้ลมหายใจของมาเฟียหนุ่มสะดุดกะทันหัน "นายครับ... คุณรินรดา เธอกำลังจะไปที่สนามบินครับ!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่กว้างภายในห้องทำงานหรูหราทันที ราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลาไว้ คีรินนิ่งค้างไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะนิ่งสงบกลับกระชากวูบลงไปถึงตาตุ่ม ร่างสูงผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังราคาแพงอย่างรวดเรว แรงปะทะจากอารมณ์ที่ตีรวนทำให้แก้วทรงสวยบนโต๊ะสั่นสะเทือน เปลวเพลิงแห่งความโทสะและหวาดกลัวพวยพุ่งขึ้นในอกพร้อมๆ กัน ผู้หญิงคนนั้น... กล้าดียังไงถึงคิดจะหนีเขาไปอีกครั้ง! "นายใหญ่ครับ จะให้ผมสกัดรถเธอไว้เลยไหมครับ" ลูกน้องคนเดิมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงระคนเกรงกลัว "ไม่ต้อง... ฉันจะไปจัดการเอง" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความเหี้ยมเกรียม คีรินก้าวสาวเท้ายาวๆ ออกจากห้องทำงานด้วยความเร็วสูง เป้าหมายเดียวในหัวสมองตอนนี้คือการตามล่าตัวแม่กวางน้อยพยศที่บังอาจท้าทายอำนาจมืดของเขาให้กลับมาสยบแทบเท้า ระหว่างทางไปสนามบิน ภายในรถยนต์คันหรูที่พุ่งทะยานด้วยความเร็วเกินกำหนด บรรยากาศอึมครึมและกดดันจนคนขับรถไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง คีรินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ความรู้สึกเจ็บแปลบในอกลึกๆ ผสมปนเปกับความโกรธเกรี้ยวจนแทบคลั่ง รินรดาคิดว่าเธอจะหนีพ้นเงื้อมมือซาตานอย่างเขาไปได้จริงๆ งั้นหรือ? ไม่มีทาง! ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหา หรือกักขังเธอไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความเสน่หา เขาก็จะไม่มีวันยอมปล่อยให้เธอก้าวเดินออกจากชีวิตเขาเด็ดขาด รถหรูพุ่งเข้ามาจอดเทียบท่าอย่างกะทันหันบริเวณอาคารผู้โดยสารขาออก คีรินก้าวลงจากรถด้วยท่าทีสง่างามแต่น่าเกรงขาม รังสีอำมหิตแผ่ซ่านรอบตัวจนผู้คนรอบข้างต้องรีบหลีกทางให้ ร่างสูงกวาดสายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวเพื่อตามหาร่างบางที่คุ้นเคย และในวินาทีนั้นเอง สายตาก็ปะทะเข้ากับแผ่นหลังบอบบางที่กำลังก้าวเดินผ่านจุดตรวจตั๋ว "รินรดา!" น้ำเสียงทุ้มทรงอำนาจตะโกนก้องผ่านฝูงชน ร่างบางสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต เธอนิ่งงันไปชั่วอึดใจก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก and ตัดสินใจก้าวเท้าเดินต่ออย่างเด็ดเดี่ยว ทว่า... มันช้าเกินไปสำหรับคนอย่างคีริน ชั่วพริบตาเดียว ร่างสูงก็พุ่งเข้ามาคว้าท่อนแขนเรียวเล็กไว้ได้ทัน แรงบีบหนักหน่วงจนรินรดาต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด เธอนิ่งงัน หันกลับมาเผชิญหน้ากับดวงตาคู่คมที่แดงก่ำด้วยเพลิงโทสะและหยาดหยดแห่งความร้าวราน "ปล่อยฉันค่ะ... ปล่อย!" รินรดาพยายามบิดข้อมือหนี น้ำเสียงสั่นเครือแต่พยายามแข็งกร้าวเพื่อปกปิดความอ่อนแอในใจ "เธอคิดจะไปไหน... หืม รินรดา?" คีรินก้าวเข้าไปประชิดตัว บังคับดันร่างบางให้ถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับเสาปูนของอาคารผู้โดยสาร วงแขนแข็งแรงยกขึ้นกักขังเธอไว้ระหว่างอ้อมกอดและแผ่นหลังของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน กลิ่นกายหอมกรุ่นที่เขาโหยหามาตลอดปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวให้ตื่นขึ้นทันที "ฉันจะไปจากคุณ... เราจบกันแค่นี้เถอะค่ะคีริน ปล่อยฉันไปเถอะนะ" รินรดาเงยหน้าสบตาเขา น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เอ่อล้นคลอหน่วย แต่วี่แววในแววตาของเธอนั้นเด็ดเดี่ยวเกินกว่าที่มาเฟียหนุ่มจะยอมรับได้ "จบงั้นเหรอ?" คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข มีแต่ความเยียบเย็นและบ้าคลั่ง มือหนาเลื่อนขึ้นไล้กรอบหน้าเนียนอย่างทะนุถนอมปนบังคับ "ใครอนุญาตให้เธอพูดคำว่าจบ? ตั้งแต่แรกที่เธอเดินเข้ามาในโลกของฉัน รินรดา... ชีวิตของเธอก็เป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น!" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความตึงเครียด ผู้คนรอบข้างต่างถอยห่างเมื่อเห็นออร่าความน่ากลัวแผ่ออกมาจากตัวมาเฟียหนุ่ม แต่คีรินไม่สนใจสายตาใครทั้งสิ้น เขาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่มที่สั่นระริก "คิดจะหนีฉันไปให้พ้นงั้นเหรอ งั้นก็ลองดูว่าขากลีบกุหลาบของเธอ จะก้าวพ้นเตียงของฉันไปได้สักกี่น้ำ!" สิ้นคำประกาศิตอันดิบเถื่อน คีรินก็ไม่รอให้หญิงสาวได้เอ่ยปฏิเสธแม้แต่คำเดียว มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางก่อนจะอุ้มรกร่างของเธอขึ้นพาดบ่าอย่างไม่เกรงใจสายตาใคร ท่ามกลางเสียงกรีดร้องตกใจของรินรดาและการขัดขืนที่ไร้ผล มาเฟียหนุ่มก้าวเดินกลับไปที่รถประจำตำแหน่งอย่างมั่นคง แววตาคมกริบฉายประกายความเร่าร้อนและดุดันที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุลในยามที่เขากลับถึงคฤหาสน์... คืนนี้ บทลงทัณฑ์แห่งความเสน่หาที่ทั้งรุนแรงและลุ่มลึก จะทำให้เธอลืมไม่ลงไปตลอดชีวิต ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ