สัญญาใจที่ยังไม่เปิดเผย

กลิ่นไอน้ำอุ่นเจือจางจากห้องกระจกใสยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ คลอเคลียไปกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาและเธอ รินรดานั่งอยู่บนเตียงนอนคิงไซส์ขนาดใหญ่ ผืนผ้าปูที่นอนเนื้อดีสัมผัสกับผิวเนียนนุ่มที่ยังคงหลงเหลือร่องรอยความเร่าร้อนจากบทเพลงรักอันดุเดือดเมื่อครู่ ดวงตากลมโตมองแผ่นหลังกว้างของคีรินที่ยืนหันหลังให้อยู่ริมระเบียง บุรุษผู้กุมอำนาจมืดในมือ ทว่าในเวลานี้กลับสวมเพียงกางเกงสแลคสีดำตัวเดียวโดยไม่ใส่เสื้อ เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมส่วนและรอยสักเลือนรางที่สะท้อนความดิบเถื่อนอันเป็นเอกลักษณ์ เสียงจุดไฟแช็กดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืน เปลวไฟสีส้มวابไหวชั่วครู่ก่อนจะดับลง พร้อมกับควันสีเทาจางที่ลอยขึ้นสู่เบื้องบน คีรินพ่นควันบุหรี่ออกมาช้าๆ สายตาคมกริบมองทอดออกไปในความมืดมิดเบื้องล่าง แต่ในหัวสมองของมาเฟียผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใด กลับไม่ได้กำลังคิดถึงเรื่องผลประโยชน์ทางธุรกิจหรืออาณาจักรสีเทาที่เขากำลังครอบครองเลยแม้แต่น้อย ภาพของหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านหลังต่างหาก ที่กำลังรบกวนจิตใจเขาอย่างรุนแรง นี่คือความรู้สึกแปลกปลอมที่คีรินไม่เคยอนุญาตให้เกิดขึ้นในชีวิต ตลอดสิบปีที่ผ่านมาในโลกของความตายและการหักหลัง เขาไม่เคยเผื่อแผ่พื้นที่ในอนาคตให้ใคร แม้แต่เงาของตัวเอง แต่ตอนนี้... ความคิดที่ว่าวันหนึ่งตื่นมาแล้วยังมีรินรดาอยู่บนเตียงนี้ กลับฝังรากลึกอยู่ในหัวใจอย่างถอนตัวไม่ขึ้น "คุณคีริน..." น้ำเสียงหวานเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ รินรดารวบผ้าห่มคลุมกายอย่างระมัดระวัง แม้พวกเขาจะผ่านค่ำคืนที่แนบชิดกันมาอย่างไร้รอยต่อ แต่ความประหม่ายังคงมีอยู่เสมอเมื่อต้องสบตากับผู้ชายอันตรายคนนี้ คีรินขยี้มวนบุหรี่ในที่เขี่ยบุหรี่จนดับสนิท ก่อนจะหันกลับมา ชายหนุ่มก้าวเดินด้วยฝีเท้ามั่นคงและเงียบเชียบ ราวกับเสือดาวที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อ ทว่าแววตาในยามนี้กลับมิได้มีความดุดันเช่นเคย มันลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ยากจะต้านทาน เขาทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงฝั่งเดียวกับเธอ ระยะห่างที่ลดลงทำให้รินรดาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือหนืดยื่นออกไปเกลี่ยปอยผมที่ระกรอบหน้าให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนจนน่าใจหายจากมือคู่นี้ มักทำให้เธอลืมไปเสียสนิทว่าเขาสามารถสั่งปลิดชีพใครสักคนได้ด้วยกระดิกนิ้วเดียว "คิดอะไรอยู่..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม ชิดริมฝีปากจนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านแก้มเนียน "ฉัน... แค่คิดว่าเราจะจบลงอย่างไรต่างหากค่ะ" รินรดาลอบกลืนก้อนสะอื้นในลำคอ เมื่อตระหนักถึงโลกที่แตกต่างกันระหว่างเธอกับเขา คีรินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมดุหรี่ลงเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นประกายกร้าวขึ้นมาวูบหนึ่ง มือหนาเคลื่อนมาจับคางคางมนของเธอไว้บังคับให้เงยขึ้นสบตา บังคับให้เธอยอมรับความจริงที่เขาเป็นผู้ขีดเส้นเอาไว้ "อย่าพูดคำว่า 'จบ' จากปากเธออีก รินรดา" น้ำเสียงของเขาเหี้ยมเกรียมขึ้นเล็กน้อย แต่แฝงด้วยความจริงจังที่หนักแน่น "โลกของฉันไม่มีทางออกสำหรับเธอ ตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอก้าวเข้ามาในอาณาเขตของฉัน เธอก็ถูกตีตราว่าเป็นของฉันไปจนวันตาย" "แต่ว่าเรา..." "ไม่มีแต่" คีรินตัดบท ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาประชิดจนริมฝีปากแทบจะแนบชิดกัน "เธอคิดว่าฉันพาเธอมาไว้ที่นี่เพื่อเล่นสนุกชั่วคราวอย่างนั้นหรือ? เธอมองฉันตื้นเขินเกินไปแล้ว รินรดา" ลมหายใจของหญิงสาวสะดุดกึก หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เมื่อปลายนิ้วแกร่งของเขาเริ่มลูบไล้ลงมาตามลำคอระหง ผ่านลาดไหล่เปลือยเปล่าที่โผล่พ้นผ้าห่ม แรงดึงดูดระหว่างพวกเขารุนแรงเสียจนต้านทานไม่ไหว แม้สมองจะพยายามสั่งให้ถอยห่าง แต่สัญชาตญาณกลับร่ำร้องหาอ้อมแขนที่ทรงพลังคู่นี้ คีรินโน้มตัวลงมาครอบครองริมฝีปากอิ่มด้วยความโหยหา รสจูบในครานี้มิใช่ความเร่าร้อนดิบเถื่อนเช่นตอนแรกเริ่ม ทว่ามันลึกซึ้ง เนิบนาบ และเปี่ยมไปด้วยความหมายที่เขากำลังถ่ายทอดผ่านสัมผัส รินรดาครางแผ่วในลำคอ ยามที่เรียวลิ้นร้อนล้ำลึกเข้ามาเกี่ยวพัน ตักตวงความหวานล้ำที่ทำให้ร่างทั้งร่างอ่อนระทวย สองมือเรียวเผลอยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งโดยไม่รู้ตัว จิกปลายนิ้วลงบนลาดไหล่กว้างเพื่อยึดเหนี่ยวในยามที่โลกทั้งใบหมุนเคว้ง สัมผัสของเขาราวกับเวทมนตร์ที่ลบเลือนความกลัวและความกังวลทิ้งไปจนหมดสิ้น ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดสนิทแนบอีกครั้งอย่างไร้รอยต่อ ความอบอุ่นจากผิวเนื้อที่แนบกันสร้างความสั่นสะท้านไปทั่วทุกอณูรูขุมขน คีรินผละริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอนอนหอบหายใจรดอยู่ใต้ร่างหนา แววตาของมาเฟียหนุ่มในยามนี้เต็มไปด้วยความคลั่งไคล้และครอบครองอย่างแท้จริง "ฉันไม่ใช่ผู้ชายโรแมนติก รินรดา..." คีรินกระซิบเสียงพร่าชิดใบหู รอรอบจูบซับที่ซอกคอขาวจนเกิดรอยสีกุหลาบจางๆ "ฉันไม่เคยสัญญาเรื่องลมปากหวานหู แต่ถ้าฉันบอกว่าเธอคืออนาคตเดียวที่ฉันต้องการ... เธอก็ต้องเชื่อ" คำพูดที่หนักแน่นและจริงจังนั้นทำให้ขอบตาของรินรด้าร้อนผ่าว ความรู้สึกตื้นตันและหวาดหวั่นผสมปนเปกันอยู่ในอก เธอยกมือขึ้นสัมผัสแก้มสากของเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ สัมผัสที่บ่งบอกว่าผู้ชายคนนี้ยอมเปิดประตูหัวใจที่ปิดตายให้เธอเพียงคนเดียว ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังหอมหวานและลุ่มลึกจนแทบหลอมละลาย ทันใดนั้น... เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับระเบียงด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างหนักแน่น! คีรินชะงักกึก ร่างกายตึงเครียดขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที แววตาที่เคยฉาบด้วยความอ่อนโยนเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นยะเยือกและดุดันราวกับซาตานในร่างมนุษย์ รินรดาผวาเฮือก คว้าผ้าห่มขึ้นคลุมกายด้วยความตกใจ ที่ระเบียงชั้นบนสุดของคฤหาสน์ที่ไม่มีใครสามารถขึ้นมาได้นอกจากจะได้รับอนุญาต... กลับมีเงาร่างสีดำยืนตระหง่านอยู่หลังกระจกใส พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่ส่งตรงเข้ามาหาพวกเขา และข้อความบนหน้าจอมือถือที่แนบกับกระจก ซึ่งทำให้เลือดในกายของคีรินเย็นเฉียบ *"นายใหญ่ครับ... ของขวัญต้อนรับการกลับมาของคุณปู่... มาถึงเร็วกว่ากำหนดนะครับ"* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งเสน่หาไปด้วยกันนะครับ