จูบที่สั่นคลอน

รสชาติของความพ่ายแพ้มันคายยากเสียยิ่งกว่ากลืนก้อนกรวด รินรดารู้ซึ้งถึงสัจธรรมข้อนี้ดีในวินาทีที่แผ่นหลังบอบบางแนบสนิทไปกับความเย็นเยียบของผนังกระจกนิกรีนเพนท์หรูหราบนเพนต์เฮาส์ชั้นสูงสุดยอดตึกระฟ้า เบื้องล่างคือมหานครที่สว่างไสวด้วยแสงไฟระยิบระยับราวกับดวงดาวที่ถูกกวาดตกลงมาแทบเท้า ทว่าประกายแสงเหล่านั้นไม่อาจดึงดูดสายตาของเธอได้เลย เมื่อเบื้องหน้าของเธอกำลังถูกปิดกั้นด้วยร่างสูงใหญ่ของคีริน ไออุ่นจากกายหนาแผ่ซ่านทะลุกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่หลุดลุ่ยจนเผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยแผลเป็นจางๆ ร่องรอยแห่งสมรภูมิชีวิตที่เขาผ่านมา แรงกดดันมหาศาลจากตัวตนของมาเฟียหนุ่มแผ่ซ่านจนอากาศรอบกายคล้ายจะเบาบางลงทุกที "คุณต้องการอะไรจากฉันอีก..." เสียงของรินรดาสั่นพร่าเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตพยายามซ่อนความหวั่นไหวภายใต้แพขนตางอนหนา แต่ดูเหมือนความพยายามนั้นจะไร้ผลในสายตาของนักล่าผู้เจนจัด คีรินไม่ตอบในทันที นิ้วเรียวยาวแกร่งดั่งคีมเหล็กเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ ปลายนิ้วหยาบกร้านลากผ่านผิวแก้มร้อนผ่าว ไล่ต่ำลงมาตามแนวคางมนก่อนจะหยุดอยู่ที่คอระหง ที่ซึ่งชีพจรเต้นรัวราวกระต่ายตื่นตูมใต้ปลายนิ้วของเขา "ฉันไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าความจริง... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เปลือยเปล่าที่สายเดี่ยวชุดนอนเลื่อนหลุดลงมาครึ่งหนึ่ง "และที่สำคัญ... ฉันเกลียดคนโกหก" "ฉันไม่ได้โกหก..." "แต่แววตาเธอมันฟ้อง" คีรินแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเอาแต่ใจ นัยน์ตาสีเข้มดุจรัตติกาลคู่นั้นกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า "เธอกำลังกลัว... กลัวว่าตัวเองจะเผลอใจให้ฉันเข้าสักวัน" คำพูดที่แทงใจดำนั้นทำให้รินรดาสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ร่างกายของเธอเกร็งเครียดขึ้นมาทันที หญิงสาวพยายามเบือนหน้าหนีเพื่อหลบเลี่ยงสายตาร้อนแรงที่แผดเผาจนเธอแทบละลาย แต่มือหนากลับตรึงกรามมนไว้มั่น บังคับให้เธอนัยน์ตาประสานกับเขาอย่างจำยอม แรงบีบที่ข้างแก้มไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บปวด แต่กลับเต็มไปด้วยพันธนาการไร้รูปร่างที่ทำให้เธอขยับไปไหนไม่ได้ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นโครมครามแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศ รินรดารู้สึกได้ถึงความใกล้ชิดที่อันตราย กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นบุหรี่จางๆ กำลังมึนเมาประสาทสัมผัสของเธอทีละน้อย ความเย็นชา ดิบเถื่อน และอำนาจที่เคยเป็นกำแพงป้องกันตัวเธอไว้ เริ่มพังทลายลงทีละน้อยภายใต้สัมผัสที่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด—อ่อนโยนจนน่ากลัว และก่อนที่เธอจะทันได้เอื้อnเอ่ยคำแก้ตัวใดๆ คีรินก็โน้มใบหน้าลงมาปิดกั้นริมฝีปากของเธอด้วยจุมพิตที่ไม่มีการบอกกล่าว มันไม่ใช่จุมพิตแห่งการลงทัณฑ์ที่ดุดันและป่าเถื่อนดังเช่นทุกครั้ง แต่เป็นรสจูบที่ลึกซึ้ง เนิบนาบ และเปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูดอันมหาศาล ริมฝีปากหยักลึกบดคลึงกลีบปากนุ่มของเธออย่างทะนุถนอม ราวกับต้องการสำรวจและชิมรสชาติความหวานที่เขาโหยหามาเนิ่นนาน รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ มือเรียวที่เคยพยายามผลักไสแผงอกแกร่งค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความนุ่มนวลค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มเมื่อลิ้นร้อนของเขาแทรกผ่านเรียวปากที่เผยอรับอย่างไม่ตั้งใจ ความวาบหวามสายหนึ่งแล่นพล่านจากปลายนิ้วไปถึงขั้วหัวใจ ร่างกายของรินรดาอ่อนยวบลงอย่างไร้เรี่ยวแรง หากไม่ได้อ้อมแขนแข็งแกร่งที่โอบกระชับเอวคอดเข้าหาตัวจนแนบสนิท เธียรคงทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นไปแล้ว ความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดิบเถื่อนของคีรินเปรียบเสมือนยาพิษหวานล้ำ มันกัดเซาะเกราะป้องกันทุกชั้นที่เธอสร้างขึ้นอย่างช้าๆ รินรดาพบว่าตัวเองกำลังตอบสนองสัมผัสของเขาอย่างไร้การควบคุม เปลวไฟแห่งความปรารถนาที่เธอพยายามกดทับไว้ลึกสุดใจกำลังลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง แผดเผาทุกเหตุผลและศักดิ์ศรีจนมอดไหม้ เมื่อเขายอมผละริมฝีปากออก2-3 เซนติเมตร เพื่อให้เธอได้ตักตวงอากาศเข้าปอด รินรดาก็หอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าแดงก่ำดั่งผลไม้สุกงอม นัยน์ตาฉ่ำน้ำมองเขาด้วยความรู้สึกที่สับสนระคนยอมจำนน คีรินยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันตราย นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยไล้ริมฝีปากบวมเจ่อของเธออย่างหลงใหล "เห็นไหม... รินรดา" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมฝีปากที่ยังคงสั่นระริก "เธอปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองไม่ได้หรอก..." ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังพะเน้าพะนอและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันเร่าร้อน เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานกระจกด้านหลังก็แผดเสียงกังวานขึ้นทำลายความเงียบ คีรินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เขาละสายตาจากใบหน้าหวานชั่วขณะเพื่อเหลือบมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นในความมืด รินรดาอาศัยจังหวะชุลมุนนั้นดันอกเขาออกเบื้องต้น แม้แรงของเธอจะน้อยนิด แต่คีรินก็ยอมถอยห่างออกไปอย่างเสียดาย นัยน์ตาสีเข้มคมกริบก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ และเพียงเสี้ยววินาทีนั้นเองที่ประกายตาของมาเฟียหนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบราวน้ำแข็ง แววตาดุดันฉายแววอันตรายขึ้นมาทันที เบอร์โทรศัพท์ที่ปรากฏบนหน้าจอ ไม่ใช่สายเรียกเข้าธรรมดา... แต่เป็นรหัสลับจากเครือข่ายสายข่าวที่เขาสั่งให้จับตาดูความเคลื่อนไหวของ 'ใครบางคน' ในอดีต ซึ่งไม่ควรจะมีชีวิตรอดมาปรากฏตัวในเมืองนี้ได้อีก คีรินกดรับสายทันทีโดยไม่ลังเล น้ำเสียงที่เอ่ยออกไปทุ้มต่ำและทรงอำนาจจนรินรดารู้สึกเสียวสันหลังวาบ "ว่าไง..." "นายใหญ่ครับ..." เสียงปลายสายหอบสะท้านด้วยความตื่นตระหนก "เราพบเบาะแสของมันแล้วครับ... และตอนนี้ มันกำลังมุ่งหน้ามาที่เพนต์เฮาส์ของคุณครับ!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งเสน่หาไปด้วยกันนะครับ