ศัตรูตัวฉกาจ

กลิ่นอายของไวน์แดงวินเทจราคาแพงระเหยผสมผสานไปกับความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในห้องทำงานส่วนตัวของคีริน แสงไฟจากโคมไฟคริสตัลสีส้มสลัวสาดกระทบกรอบหน้าคมคายที่บึ้งตึงจนแทบจะเป็นเส้นตรง ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นไม่ได้ทอดมองเอกสารลับบนโต๊ะ แต่กำลังจดจ้องร่างบางของรินรดาที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นไปด้วยความปรารถนาและความระแวงระวังในเวลาเดียวกัน "คุณจะดื้อกับผมไปถึงไหน รินรดา" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบราวกับเสียงคำรามของเสือร้ายในกรงขัง คีรินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพงก้าวเข้าประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างคุกคาม "สิ่งที่ผมทำทั้งหมด... มันก็เพื่อความปลอดภัยของคุณเองทั้งนั้น" "ความปลอดภัย หรือว่าการกักขังคุณกันแน่คะ... อ๊ะ!" รินรดาเผลอหลุดคำพูดที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจออกมา แต่ยังไม่ทันได้ถอยหนี ร่างของเธอก็ถูกกระชากเข้าหาแผงอกแกร่งด้วยแรงมหาศาล มือหนาราวกับคีมเหล็กบีบเข้าที่เอวบางก่อนจะตรึงเธอไว้กับโต๊ะทำงานอย่างไร้ความปรานี "อย่ามาท้าทายอำนาจของผม รินรดา" คีรินก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นแอลกอฮอล์เป่ารดผิวแก้มเนียน ความใกล้ชิดนี้สะท้านสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของหญิงสาว แม้เธอจะพยายามแสดงออกว่าเข้มแข็งเพียงใด แต่ร่างกายกลับสั่นเทิ้มด้วยแรงดึงดูดดิบเถื่อนที่เขาจงใจแผ่ซ่านออกมา นิ้วเรียวแกร่งไล้ขึ้นมาแตะที่คางคางมน บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสจากจูบที่ไม่มีการบอกกล่าว ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้ความอ่อนโยน เป็นการครอบครองที่เปี่ยมไปด้วยความหึงหวง ดุดัน และเรียกร้อง รินรดาพยายามเบือนหน้าหนีแต่ก็ไร้ผล เมื่อมืออีกข้างของเขาเลื่อนไปล็อกท้ายทอยเธอไว้แน่น บังคับให้อ้าปากรับรสจูบอันวาบหวามและลึกล้ำที่สูบ วิญญาณของเธอไปจนหมดสิ้น เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรำอย่างบ้าคลั่งในอก คีรินบดเคล้าเรียวปากเธอลึกล้ำยิ่งขึ้น ราวกับต้องการลงโทษที่เธออวดดีต่อหน้าเขา ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาเลิกชายเสื้อผ้าไหมของเธอขึ้นสัมผัสผิวเนียนนุ่มราวน้ำนม ความร้อนจากฝ่ามือของเขาแผดเผาจนผิวเนื้อของเธอซ่านสั่นสะท้าน รินรดาเผลอส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอเมื่อปลายนิ้วของเขาเริ่มปัดป่านจุดอ่อนไหว ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเริ่มพร่าเลือนหายไปในห้วงอารมณ์เสน่หาที่ชายหนุ่มจงใจจุดไฟเผา ทว่า... ในวินาทีที่ไฟรักกำลังโหมกระหน่ำจนยากจะดับลง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างกระชั้นชิด ตามด้วยการบิดลูกบิดเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต "คีรินคะ... ฉันรู้ว่าคุณอยู่ในนี้" เสียงหวานใสแต่แฝงไว้ด้วยความเย่อหยิ่งและคุ้นเคยดังขึ้น ทันทีที่ประตูกว้างพอให้เห็นร่างของผู้มาใหม่ คีรินก็ชะงักกึก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมนดั่งห้วงเหวในพริบตา รินรดาอาศัยจังหวะที่ชายหนุ่มผ่อนแรงกอดรัด ผลักร่างของเขาออกอย่างแรงด้วยความตกใจ เธอกลัดกระดุมเสื้อที่หลุดลุ่ยอย่างลนลาน พร้อมกับหันไปมองผู้หญิงแปลกหน้าที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว หญิงสาวผู้มาใหม่สวมชุดเดรสเข้ารูปสีแดงเพลิงขับเน้นเรือนร่างเย้ายวน เส้นผมสีดำสนิทดัดลอนคลอเคลียไหล่ระหง ใบหน้างดงามเฉี่ยวคมประดับด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและท้าทาย ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองสภาพที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยของทั้งคีรินและรินรดาด้วยแววตารu-mored และเย้ยหยัน "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของคุณเข้าสินะคะ ที่รัก" น้ำเสียงนั้นหวานหยาดเยิ้ม ทว่ากลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจ รินรดารู้สึกเหมือนมีสายฟ้าาดฟาดลงมากลางกระบาล เมื่อเงาอดีตที่คีรินไม่เคยเอ่ยถึงกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธออย่างท้าทาย คีรินขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่อย่างน่ากลัว เขาก้าวถอยห่างจากรินรดาช้าๆ สายตาคมกริบจดจ้องไปยังหญิงสาวผู้มาใหม่ด้วยความกรุ่นโกรธ "เธอ... กลับมาเหยียบที่นี่ทำไม, 'มีอา'?" คำพูดที่ลอดไรฟันออกมาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและเยือกเย็น ทำให้รินรดารู้ทันทีว่า... เกมรักและเกมอำนาจครั้งนี้ กำลังจะพลิกผันไปสู่จุดที่อันตรายที่สุดในชีวิตของเธอ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งเสน่หาไปด้วยกันนะครับ