เกมปั่นประสาท

เสียงกระแทกของแก้วคริสตัลกระทบกับพื้นหินอ่อนราคาแพงดังสนั่น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออกในห้องทำงานส่วนตัวของคีริน รินรดายืนตัวตรงหลังตรงไม่ไหวติ่ง แม้เม็ดเหงื่อกาฬจะผุดพรายซึมตามไรผมและแผ่นหลังบาง เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด รสชาติเค็มปร่าของเลือดฝาดในปากไม่ได้ทำให้เธอกลัวเท่ากับแววตาดิบเถื่อนที่กำลังจ้องมองมา ราวกับเสือดาวกำลังจับจ้องเหยื่อในกรงขัง "เกมนี้เธอเป็นคนเลือกเองนะ รินรดา..." น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามจากขุมนรกดังลอดริมฝีปากหยักลึก คีรินลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังตัวใหญ่ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับก้าวช้าๆ เข้ามาหาเธอทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นเปรียบเสมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่หายนะ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอากาศรอบตัวแทบจะหลอมละลาย การแข่งขันรอบตัดสินเพื่อชดใช้หนี้สินและปลดพันธนาการให้ครอบครัวของเธอกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า แต่นายใหญ่แห่งคาสิโนใต้ดินกลับเลือกที่จะ "เล่นนอกกติกา" กับเธอก่อนที่เสียงระฆังจะดังขึ้นเสียด้วยซ้ำ "ฉันไม่ได้เลือก... ฉันแค่ไม่มีทางเลือกต่างหากค่ะ... เอ๊ย... ไม่มีทางเลือกต่างหากล่ะคะ..." รินรดาเผลอหลุดคำพูดที่เกือบจะพลาดท่า แต่เธอก็รีบเปลี่ยนสรรพนามในใจเมื่อสายตาคมกริบของเขาหรี่แคบลงด้วยความไม่พอใจ "ระวังปากของเธอให้ดี รินรดา" คีรินหยุดยืนประชิดตัวเธอ กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นบุหรี่จางๆ โชยเข้าเตะจมูกจนเธอวิงเวียน มือหนาเอื้อมออกไปบีบปลายคางเรียวของเธอไว้ด้วยแรงมหาศาล บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับแสงสลัวจากโคมไฟระย้า "จำไว้ว่าทุกย่างก้าวที่เธอกำลังจะเดินไปแข่งขันบนเวทีนั้น อยู่ใต้ฝ่าเท้าของฉันทั้งสิ้น ถ้าเธอแพ้... เธอรู้ใช่ไหมว่าจะต้องแลกด้วยอะไร" ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความโกรธและหวาดกลัวระคนกัน เธอปัดป้องมือหยาบนั้นออกด้วยความถือดี แม้จะรู้ว่ามันเป็นการกระทำที่โง่เขลาเพียงใดก็ตาม "ต่อให้คุณจะใช้อำนาจมืดครอบงำสักแค่ไหน แต่บนเวทีนั้น... ฉันคือนักออกแบบ ไม่ใช่ตุ๊กตาให้คุณเชิดเล่นนะคะ... อ๊ะ!" คำพูดของเธอขาดห่วงเมื่อคีรินไม่รอช้าที่จะลงโทษความอวดดี ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดตัวอย่างรวดเร็วดั่งพายุหมุน มือใหญ่รวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย แรงบีบที่ข้อมือทำเอาเธอเจ็บแปลบจนต้องนิหน้า ส่วนมืออีกข้างรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาแนบชิดจนแผ่นอกแกร่งแนบสนิทกับทรวดทรงอิ่มเอิบ ความร้อนจากร่างกายของเขาทะลุผ่านเนื้อผ้าชั้นดีแผดเผาผิวเนื้อของเธอจนสั่นสะท้าน รินรดากลั้นหายใจเมื่อลมหายใจร้อนผ่าวของเขารดรินอยู่ข้างใบหู "อวดดีนักนะ... เด็กน้อย" เสียงกระซิบพร่าต่ำเต็มไปด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อน "ฉันจะทำให้เธอลืมการแข่งขันบ้าบออะไรนั่นไปให้หมด... ทำให้เธอจำได้แม่นเลยว่า ร่างกายและจิตวิญญาณของเธอมันเป็นของใคร" ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบดุดัน รุกราน และเอาแต่ใจ ดึงเอาสติสัมปชัญญะทั้งหมดของหญิงสาวให้หลุดลอยไป รินรดาพยายามเม้มปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะต้านทานมหาอำนาจแห่งการควบคุมของมาเฟียหนุ่มได้ คีรินขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ จนเธอต้องเผยอริมฝีปากออกด้วยความเจ็บปวด เปิดทางให้ลิ้นร้อนซอกซอนเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่เปลี่ยนจากความป่าเถื่อนกลายเป็นความเร่าร้อนลึกซึ้ง ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตวัดตัก ริมฝีปากหนาดูดซับความหอมหวานจากกลีบปากบางซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนบวมเจ่อ รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความโกรธแค้นในตอนแรกถูกหลอมละลายกลายเป็นความวับวามแปลกประหลาดที่แล่นพล่านไปตามกระแสเลือด มือที่เคยถูกพันธนาการไว้เริ่มอ่อนแรงลง และเมื่อเขาปล่อยข้อมือเธอเป็นอิสระ เรียวแขนเนียนนุ่มกลับเผลอยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งโดยไม่รู้ตัว เพื่อพยุงร่างที่อ่อนระทวยของตนเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น คีรินคำรามในลำคอด้วยความพึงพอใจเมื่อสัมผัสได้ถึงการตอบสนองอันสั่นเทา มือใหญ่วางทาบลงบนแผ่นหลังบาง ลูบไล้ต่ำลงมาตามส่วนโค้งเว้าของสรีระผ่านเนื้อผ้าอย่างจงใจปลุกเร้า นิ้วมือแข็งแกร่งปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดอย่างช้าๆ เผยให้เห็นผิวเนื้อนวลเนียนที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอายและอารมณ์ที่พุ่งพล่าน บรรยากาศในห้องทำงานมืดทึบเต็มไปด้วยเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดของคนทั้งคู่ สัมผัสจากปลายนิ้วสากที่ลูบไล้ไปทั่วทุกตารางนิ้วทำให้รินรดารู้สึกราวกับถูกไฟแผดเผา เธอหลับตาลงแน่น ยอมจำนนต่อรสสัมผัสอันวาบหวามที่เขามอบให้อย่างไร้ทางสู้ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเลือนหายไปชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันในสมรภูมิแห่งความเสน่หาที่เขาสร้างขึ้น ทว่า... ในวินาทีที่ความเร่าร้อนเดินทางมาถึงจุดสูงสุด คีรินกลับหยุดการเคลื่อนไหวทั้งหมดอย่างกะทันหัน เขาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเนียน ขณะที่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากหยัก "เก็บแรงของเธอไว้ไปสู้บนเวทีเถอะนะ... รินรดา" คีรินผละตัวออกห่างช้าๆ จัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยอย่างเลือดเย็น ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจกระชั้นชิด เสื้อผ้าหลุดลุ่ย และร่างกายที่ร้อนรุ่มด้วยไฟปรารถนาที่ยังไม่ได้รับการดับกระหาย "เพราะถ้าเธอแพ้การแข่งขันคืนนี้... ฉันจะลงโทษเธอให้หนักกว่านี้เป็นร้อยเท่า" รินรดายืนตัวสั่นเทาด้วยความโกรธปนความกระสันที่ยังค้างคา เธอมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินหันหลังกลับไปนั่งยังโต๊ะทำงานราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของคีรินก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ มาเฟียหนุ่มกดรับสายโดยไม่ละสายตาจากเธอที่กำลังรีบติดกระดุมเสื้อด้วยมือสั่นเทา เสียงปลายสายรายงานบางอย่างที่ทำให้สีหน้าเรียบเฉยของคีรินเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะวางสายแล้วเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "มีแขกไม่ได้รับเชิญคนหนึ่ง... เพิ่งเดินทางมาถึงห้องพักรับรองชั้นบนสุดของโรงแรมเรา..." คีรินเหยียดยิ้มเย็นเยียบ "และเขาบอกว่า... มาเพื่อเป็นกรรมการลับตัดสินชัยชนะให้เธอโดยเฉพาะ... คนที่เธอคิดว่าไม่มีวันได้เจอหน้าอีกแล้วในชีวิตนี้" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งเสน่หาไปด้วยกันนะครับ