ความเงียบที่น่ากลัว

ความเงียบภายในห้องทำงานส่วนตัวของเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุด เปรียบเสมือนสุสานที่ไร้ซึ่งลมหายใจ มันไม่ใช่ความเงียบสงบอันน่ารื่นรมย์ หากแต่เป็นความกดดันระดับสูงที่บีบอัดแก้วหูจนปวดหนึบ กลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงจาง ๆ ผสมผสานกับกลิ่นกายเย็นเยียบของบุรุษผู้กุมชะตากรรมของคนครึ่งเมือง ทำให้บรรยากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นสุญญากาศ รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ทำได้เพียงกลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นลงคออย่างยากลำบาก ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริกยามมองร่างสูงใหญ่ของคีริน ที่กำลังนั่งไขว่ห้างเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างเกียจคร้าน ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นทอดมองเธอนิ่งสนิท—ไร้ซึ่งประกายความอ่อนโยน ไร้ร่องรอยของความโหยหา หรือแม้แต่เงาของความคุ้นเคยที่เคยมีร่วมกันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน มันคือความเย็นชา... ชนิดที่คมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกน "คุณคีรินคะ..." เสียงของเธอนุ่มนวลและสั่นเครือเล็กน้อย พยายามประคับประคองความมั่น "ผมเตือนคุณแล้วใช่ไหม รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นราบเรียบจนน่ากลัว มันไร้ซึ่งอุณหภูมิความรู้สึกใด ๆ ราวกับเขากำลังพูดคุยกับคนแปลกหน้าข้างถนน ไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาเพิ่งจะดึงเข้าสู่อ้อมกอดและฝากฝังรอยสัมผัสร้อนแรงไว้ทั่วเรือนร่างเมื่อคืนนี้ คีรินขยับตัวเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะกระจกเป็นจังหวะเชื่องช้า แต่มันกลับดังก้องกังวานในโสตประสาทของคนฟัง "หน้าที่ของคุณคือการอยู่เงียบ ๆ ในพื้นที่ที่ผมจัดเตรียมไว้ให้ ไม่ใช่การเดินออกไปทำตัวเป็นจุดสนใจ... คุณคิดว่าตัวเองฉลาดพอที่จะจัดการปัญหาได้ด้วยตัวเองอย่างนั้นหรือ" "รินแค่อยากไปซื้อ..." "ผมไม่ได้ถามเหตุผล" เขาตัดบทด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ดวงตาคมกริบตวัดมองเธออย่างกดดัน "ผมกำลังถามถึงความรับผิดชอบ... คุณทำผิดกฎข้อแรกของผม และนั่นหมายความว่า ความไว้วางใจที่ผมเคยมีให้คุณ มันหมดลงแล้วในตอนนี้" คำว่า *'หมดลงแล้ว'* ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ รินรดารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ขาทั้งสองข้างแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วเท้าขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เธอมองหน้าเขา พยายามค้นหาความจริงในดวงตาสนิทคู่นั้น แต่พบเพียงความว่างเปล่าและความถือดีที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่ง หากนี่คือการทดสอบ... เขากำลังทดสอบความอดทนและหัวใจของเธออย่างโหดร้ายที่สุด รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่น้อยนิดกลับคืนมา แม้ขอบตาจะร้อนผ่าวด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ "ถ้าคุณมองว่ารินเป็นแค่ภาระ และการกระทำของรินมันไร้ค่าในสายตาคุณนัก... ทำไมคุณถึงไม่ปล่อยรินไปล่ะคะ" สิ้นคำพูดนั้น อุณหภูมิในห้องก็ดิ่งฮวบลงทันที คีรินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละน้อย ทีละน้อย จนแรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านปกคลุมร่างของเธอไว้จนมิด กลิ่นอายความเป็นชายและอำนาจดิบเถื่อนพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัส จนรินรดาต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ พรึบ! มือใหญ่ข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับผนังข้างศีรษะของเธอ กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด คีรินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดข้างแก้มไม่ได้ทำให้รู้สึกอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งทำให้เธอสั่นสะท้านด้วยความหวาดหวั่น "ปล่อยไปงั้นหรือ..." เสียงกระซิบต่ำลอดไรฟันของมาเฟียหนุ่มเต็มไปด้วยความอันตราย ดวงตาคู่คมจดจ้องริมฝีปากสั่นระริกของเธอราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจ้องเหยื่อ "คุณคิดว่ากรงขังนี่มันสร้างขึ้นมาเพื่อให้คุณเดินเข้าออกได้ตามใจชอบหรือไง รินรดา" "คุณคีริน... ปล่อยรินนะ" เธอพยายามเบือนหน้าหนี แต่ปลายนิ้วแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กกลับเอื้อมมาบีบคางอิ่มของเธอไว้มั่น บังคับให้เธอกลับมาสบตาเขาตรง ๆ "จำใส่สมองของคุณเอาไว้..." คีรินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังจนสั่นคลอนหัวใจ "คุณเป็นของผม... ทุกตารางนิ้ว ทุกความรู้สึก และแม้แต่ลมหายใจของคุณ ก็ไม่มีสิทธิ์ไปเป็นของคนอื่น หรือคิดจะเดินหนีไปไหนทั้งนั้น" "แต่คุณ... ทำตัวเย็นชาใส่ริน..." น้ำตาที่พยายามอดกลั้นไว้หยดเผาะลงบนหลังมือของเขา รินรดายอมแพ้ต่อความอ่อนแอในวินาทีนั้น ความเจ็บปวดจากการถูกเมินเฉยมันกัดกินหัวใจเธอมากกว่าความกลัวตายเสียอีก คีรินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงหยดน้ำตาอุ่นร้อนที่รดลงบนผิวเนื้อ แววตาที่เคยแข็งกร้าวไหววับชั่วพริบตา ก่อนที่มันจะถูกกลบฝังด้วยความดุดันและเยือกเย็นตามเดิม เขาไม่ยอมใจอ่อน ไม่... เขายังต้องเล่นเกมนี้ต่อ เพื่อดูว่าผู้หญิงคนนี้จะทนทานต่อไฟนรกที่เขาจุดขึ้นได้มากแค่ไหน มือใหญ่เลื่อนจากการบีบคางลงมาลูบไล้ลำคอระหงแผ่วเบา สัมผัสที่ก้ำกึ่งระหว่างการทะนุถนอมและการลงทัณฑ์ทำให้รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความปรารถนาอันบิดเบี้ยวถูกปลุกเร้าขึ้นมาท่ามกลางความเย็นชาของบรรยากาศ "ถ้าทนความเย็นชาของผมไม่ไหว..." คีรินก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่มที่เผยอขึ้นอย่างตื่นตระหนก น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางเพศที่ปฏิเสธไม่ได้ "ก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิ ว่าคุณคู่ควรกับความอบอุ่นของผม... รินรดา" สิ้นคำประกาศิตริมฝีปากหยักลึกก็ทาบทับลงมาปิดกลีบปากอิ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่เป็นการบดขยี้ รุกราน และตักตวงความหวานล้ำเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ รินรดาสะดุ้งเฮือก มือเรียวเล็กกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นด้วยความตื่นตระหนก ก่อนที่ความเร่าร้อนอันดิบเถื่อนจะดึงเธอให้จมดิ่งลงไปในห้วงเสน่หาที่เขาเป็นผู้ควบคุม ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้ากวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความคับแค้นและความหโหยหาผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก ร่างกายของเธอบิดเร้าเข้าหาโดยสัญชาตญาณ แม้ปากจะบอกว่าโกรธเกลียดความเย็นชาของเขา แต่สัมผัสวาบหวามที่ถูกปลุกเร้ากลับทำให้สะโพกมนอ่อนยวบยาบ แทบจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นหากไม่มีแขนแกร่งที่โอบเอวคอดไว้แน่น คีรินผริมฝีปากออกช้า ๆ ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจโยนตัวด้วยความเหนื่อยอ่อน ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อด้วยความพึงพอใจ "จำไว้... ว่าอย่าคิดลองดีกับผมอีก" เขาเอ่ยเสียงพร่า ประทับรอยจูบเน้นย้ำลงบนหน้าผากมน ก่อนจะผละออกห่างอย่างไม่ใยดี รินรดายืนตัวสั่นเทา ลมหายใจติดขัด หัวใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะท่ามกลางความเงียบที่กลับมาปกคลุมอีกครั้ง ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะตั้งสติได้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตูกระจกบานใหญ่ ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างสูงโปรดของชายแปลกหน้าในชุดสูทสากลสีเทาเข้มก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก เส้นผมสีบลอนด์เงินและนัยน์ตาสองสีที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงทำให้ผู้มาใหม่ดูโดดเด่นและอันตรายในเวลาเดียวกัน "ขออภัยที่ขัดจังหวะความหวานนะครับ... ท่านคีริน" ชายคนนั้นเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงกวนประสาท "แต่ดูเหมือนว่า ของขวัญต้อนรับการกลับมาของผม จะทำให้คุณกับภรรยาตัวน้อย... สนุกกันจนลืมแขกคนสำคัญไปเลยนะครับ" คีรินหันขวับไปมองผู้มาใหม่ ดวงตาสนิทหรี่แคบลงทันที รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากร่างจนรินรดายังต้องผถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งเสน่หาไปด้วยกันนะครับ