คำสั่งที่ปฏิเสธไม่ได้

เสียงล็อกกลอนประตูด้านนอกดังขึ้นราวกับค้อนเหล็กที่ตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย รินรดาสะดุ้งเฮือก ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านขึ้นมาทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงฉับพลันในบรรยากาศรอบตัว จากความเงียบงันที่เจือความอ่อนโยนเมื่อครู่ มันถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศอันน่าอึดอัดและกดดันจนแทบหายใจไม่ออก แววตาของคีรินในยามนี้ไม่ได้ทิ้งเค้าลางของความใจดีหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือดวงตาของนักล่าผู้เยียบเย็น เด็ดขาด และพร้อมจะขยี้ทุกสิ่งที่ขวางทางให้แหลกคั้นคามือ "คิดจะไปไหนหรือครับ รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เปล่งออกมานั้นเรียบสนิท แต่มันกลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนทำให้หญิงสาวรู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบรัดลำคอของเธอเอาไว้ ชายหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความดุดันเฉพาะตัวโชยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้เธอต้องถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด เธอยืดอกขึ้นพยายามรักษาศักดิ์ศรีเฮือกสุดท้ายไว้ แม้ว่าขาของเธอจะสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่แล้วก็ตาม "ฉันไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ตรงนี้... และคุณก็ไม่มีสิทธิ์มาบังคับฉัน คีริน ปล่อยฉันกลับบ้านเถอะนะคะ" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่กำลังฉายแววหวาดกลัวแต่ก็ยังดื้อรั้นด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "สิทธิ์งั้นเหรอครับ?" คีรินทวนคำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปเกลี่ยเส้นผมที่ระกรอบหน้าให้อย่างแผ่วเบา ทว่าสัมผัสนั้นกลับเยียบเย็นราวน้ำแข็ง "คุณลืมไปแล้วหรือเปล่ารินรดา ว่าชีวิตของคนในครอบครัวคุณ... ตอนนี้อยู่ในกำมือของใคร" หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ ความหวาดกลัวพุ่งทะยานขึ้นสู่ขีดสุดจนชาไปทั้งร่าง "คุณ... คุณหมายความว่ายังไง อย่ามาขู่ฉันนะ" "ผมไม่เคยขู่... ผมพูดจริงทำจริงเสมอ" คีรินกระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและเหี้ยมเกรียมขึ้นในทุกวินาที "น้องชายของคุณกำลังจะสอบทุนการศึกษาสำคัญไม่ใช่หรือครับ? ส่วนคุณแม่... อาการป่วยของท่านต้องใช้เงินค่ารักษาพยาบาลมหาศาลในทุกๆ เดือน ถ้าหากว่าจู่ๆ ทุนนั่นถูกยกเลิก และโรงพยาบาลปฏิเสธการรักษาขึ้นมาพร้อมกัน... คุณคิดว่าพวกเขายังจะมีชีวิตรอดอยู่ในสังคมนี้ได้อย่างมีความสุขอีกไหมล่ะครับ" "คุณมันปีศาจ!" รินรดาตบะแตก น้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจ เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "ทำไมคุณต้องใจร้ายขนาดนี้ ฉันไปทำอะไรให้คุณนักหนา ถึงต้องเอาครอบครัวฉันมาเป็นเครื่องมือบีบบังคับ!" "เพราะคุณดื้อรั้นเกินไปไงครับ" คีรินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ซึ่งความรู้สึกผิดบาปใดๆ เขาดันร่างตัวเองเข้าไปแนบชิดยิ่งขึ้นจนไม่มีช่องว่างระหว่างคนทั้งสอง มือหนาจับล็อกข้อมือเรียวทั้งสองข้างไว้มั่นด้วยแรงมหาศาลที่เธอไม่มีทางดิ้นหลุด ตรึงเธอไว้กับผนังห้องราวกับนักโทษประหารที่ไร้ซึ่งทางหนีทีไล่ "จำใส่สมองของคุณเอาไว้ให้ดีนะรินรดา" คีรินโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริก ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแกVนวล "คุณจะอยู่ที่นี่ในฐานะผู้หญิงของผม... จะไม่มีการหนี จะไม่มีการปฏิเสธ และถ้าคุณกล้าแม้แต่จะคิดก้าวเท้าออกจากคฤหาสน์หลังนี้อีกครั้ง... ผมจะทำให้คุณได้เห็นว่านรกบนดินที่แท้จริงมันหน้าตาเป็นอย่างไร และครอบครัวที่คุณรักนักรักหนา จะต้องชดใช้ความโง่เขลาของคุณด้วยอะไรบ้าง" คำพูดนั้นเฉียบคมราวน้ำแข็งและหนักหน่วงดั่งค้อนทั่ง มันปิดตายทุกทางเลือกของเธอลงอย่างราบคาบ รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมาตรงหน้า ความเด็ดเดี่ยวทั้งหมดที่เคยมีถูกแปรเปลี่ยนเป็นความสิ้นหวังเมื่อนึกถึงใบหน้าของมารดาและน้องชายอันเป็นที่รัก ในขณะที่ความตึงเครียดภายในห้องกำลังพุ่งถึงขีดสุด บรรยากาศภายนอกกลับเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร่งของหญิงสาว คีรินยังคงจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ราวกับผู้ชนะที่กำลังดื่มด่ำกับความพ่ายแพ้ของเชลยสาวในกำมือ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้นสามครั้งติด พร้อมกับเสียงรายงานร้อนรนจากบอดี้การ์ดคนสนิทที่ดังแทรกเข้ามาผ่านบานประตูไม้หนา "นายครับ... ทางด้านตระกูลศัตรู ส่งคนเคลื่อนไหวแปลกๆ รอบเขตคฤหาสน์แล้วครับ!" คำรายงานนั้นทำให้คีรินชะงัก แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความคมกริบดั่งคมมีดในทันที เขาผละมือออกจากข้อมือของรินรดาช้าๆ ก่อนจะหันไปมองประตูด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากอย่างเลือดเย็น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนนี้เสมอนะครับ