ค่ำคืนที่ไม่จบสิ้น

เสียงล็อกกลอนประตูดังขึ้นจากด้านนอก ราวกับเสียงตัดขาดโลกภายนอกออกไปอย่างสิ้นเชิง เหลือไว้เพียงพื้นที่ปิดตายแห่งนี้... สมรภูมิที่ไม่มีที่ให้ถอย และไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะต่อรอง คีรินยังคงยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าบานประตู รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากนั้นไม่ได้เจือความขบขันแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุมและกำลังจะเล่นสนุกกับความหวาดหวั่นที่ค่อยๆ กัดกินหัวใจของอีกฝ่ายอย่างช้าๆ ร่างสูงใหญ่ค่อยๆ หมุนตัวกลับมา เคลื่อนฝีเท้าช้าๆ เข้าหารินรดาที่ยืนหลังชิดผนังเย็นเฉียบ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา จนอากาศรอบกายคล้ายจะเบาบางลงทุกที "ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญของเราจะมาเร็วกว่าที่คิดนะครับ รินรดา..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความราบเรียบ แต่น่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้ายในยามค่ำคืน รินรดากลืนน้ำฝากลงคออย่างยากลำบาก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอนิ่งเงียบ พยายามควบคุมแววตาไม่ให้สั่นไหว แม้ว่าภายในจะปั่นป่วนราวกับมีพายุโหมกระหน่ำก็ตาม ศักดิ์ศรีค้ำคอทำให้เธอยังคงเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้เรียวขาจะแทบไร้เรี่ยวแรงที่จะยืนหยัด "คุณต้องการอะไรอีก... ในเมื่อฉันก็อยู่ที่นี่แล้ว" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟัน พยายามซ่อนความสั่นเครือไว้ภายใต้ความแข็งกร้าว คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและสั่นสะเทือนอยู่ในอกกว้าง เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอในระยะประชิด กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของค่ำคืนโชยเข้าแตะจมูก มือหนายื่นออกไปทาบลงกับผนังห้องทั้งสองข้าง กักขังร่างบอบบางไว้ตรงกลางอย่างสมบูรณ์แบบ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างแก้มเนียน "สิ่งที่ผมต้องการเหรอครับ..." คيรินกระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นพร่าพร่าและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ถูกปลุกเร้า "ไม่ใช่แค่ตัวคุณที่ยืนอยู่ตรงนี้... แต่คือหัวใจของคุณต่างหาก รินรดา" สิ้นคำพูดนั้น ฝ่ามือร้อนผ่าวก็เลื่อนขึ้นมาสัมผัสกรอบหน้าเนียนอย่างถือวิสาสะ นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเบาๆ ที่ริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น รินรดาเบือนหน้าหนีสัมผัสนั้นด้วยความดื้อรั้น แต่คีรินไม่มีทางยอมให้เป็นเช่นนั้น นิ้วแกร่งออกแรงบีบปลายคางมนให้หันกลับมาสบตา ประกายตาคมกริบดั่งคมมีดคู่นั้นกวาดมองใบหน้าหวานด้วยความกระหายใคร่รู้ ราวกับต้องการอ่านทุกความคิดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังดวงตากลมโตคู่นั้น "ดื้อด้านเสียจริงนะครับ... ทั้งที่รู้ว่าไม่มีทางหนีพ้น" รสจูบที่ไม่อาจปฏิเสธได้ถูกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี ริมฝีปากหนาบดFคลึงกลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รสชาติหวานล้ำที่เขาโหยหาถูกตักตวงครั้งแล้วครั้งเล่า ความดิบเถื่อนและเร่าร้อนที่แฝงมากับสัมผัสทำให้รินรดาสั่นสะท้าน มือเรียวพยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่แรงแค่นั้นไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวกายของเสือร้าย ร่างหนากลับยิ่งโอบกอดรัดรึงเธอแน่นขึ้นจนแผ่นหลังแนบชิดกับอกอุ่นที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาในโพรงปากหวานอย่างไร้ความปรานี เกี่ยวพันและดูดกลืนลมหายใจของเธอจนแทบหมดสิ้น ความวาบหวามสายหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ปลุกเร้าไฟปรารถนาที่เธอพยายามกด 3 ซ่อนไว้ให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง รินรดาหลับตาลง ยอมจำนนต่อสัมผัสที่ร้อนแรงและทรงพลังนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ร่างกายของเธอกำลังทรยศต่อจิตใจ... เธอพ่ายแพ้ให้กับความใกล้ชิดและเสน่หาที่ผู้ชายคนนี้มอบให้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า คีรินรับรู้ได้ถึงความอ่อนยวบของร่างบางในอ้อมแขน ริมฝีปากหยักยกยิ้มด้วยความพึงพอใจ ความดื้อรั้นเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความยินยอมพร้อมใจที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้า เขาผละริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่สายตายังคงจ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อด้วยความหลงใหล ชุดเดรสตัวสวยถูกปลดเปลื้องออกอย่างรวดเร็วภายใต้ฝ่ามือที่ชำนาญและทรงพลัง ผิว1กายเนียนนุ่มสัมผัสกับความเย็นของอากาศในห้องก่อนจะถูกทดแทนด้วยความอบอุ่นจากอุณหภูมิร่างกายของชายหนุ่ม คีรินช้อนร่างบางขึ้นแนบอกโดยที่ริมฝีปากยังไม่ยอมละจากซอกคอหอมกรุ่น เขาก้าวเดินไปยังเตียงนอนกว้างกลางห้องอย่างมั่น and ดุดัน ร่างบางถูกวางลงบนเตียงนอนนุ่มอย่างทะนุถนอมในแบบที่ขัดกับแววตาดุดันคู่นั้น คีรินตามทาบทับลงมา ร่างกายกำยำบด1บังเรือนร่างอรชรไว้ทั้งหมด แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความปรารถนาอันแรงกล้า "จำไว้นะครับรินรดา... ว่าคุณเป็นของผม" เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นข้างใบหูก่อนที่บทเพลงแห่งค่ำคืนอันเร่าร้อนจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง การเคลื่อนไหวที่เต็มไปด้วยพละกำลังและความนุ่มลวลผสานกันอย่างลงตัว ทุกสัมผัส รสจูบ และเสียงครางแผ่วเบาเคล้าคลอไปกับความตึงเครียดภายนอกที่ยังคงค้างคา ร่างกายสองร่างหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความมืดมิดและห้วงอารมณ์ที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะถอนตัว เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ เสียงหอบหายใจระรัวเริ่มสงบลง เหลือเพียงไออุ่นจากร่างกายที่แนบชิดกัน รินรดานอนซบอยู่บนลาดไหล่กว้างของชายหนุ่มเปลือยเปล่า ดวงตาคู่สวยเหม่อมองไปยังความมืดนอกหน้าต่าง ขณะที่มือหนาของคีรินยังคงลูบไล้แผ่นหลังเนียนอย่างปลอบประโลม ทว่า... ความเงียบสงบนั้นอยู่ได้ไม่นาน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบและไร้มารยาท ทำลายบรรยากาศทั้งหมดในห้องลงในพริบตา คีรินชะงัก แววตาดุดันที่เพิ่งผ่อนคลายลงแปรเปลี่ยนเป็นความคมกริบดั่งคมมีดในทันทีอีกครั้ง เขาลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว คว้าเสื้อคลุมมาสวมลวกๆ โดยไม่สนใจร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียง รินรดาสะดุ้งสุดตัว รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกาย หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำจากด้านนอกประตูเอ่ยลอดเข้ามา "นายครับ... คนของเราทางใต้ส่งข่าวมาด่วนที่สุด บอกว่าแผนการถูกซ้อนแผนแล้วครับ!" คีรินนิ่งงัน ใบหน้าคมสันตึงเครียดขึ้นจนน่ากลัว เขากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งอย่างเลือดเย็น ก่อนที่เขาจะหันกลับมามองรินรดาที่นอนมองเขาด้วยแววตาตื่นตระหนก... และประโยคถัดมาของเขาก็กระชากวิญญาณคนฟังจนแทบหยุดหายใจ "ดูเหมือนว่า... เกมนี้จะสนุกกว่าที่ผมคิดเสียอีกแล้วล่ะครับ รินรดา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์อันมืดมนนี้ด้วยกันนะครับ