กลิ่นอายความลับ

คราบเลือดสีเข้มบนปลายรองเท้าหนังราคาแพง ไม่ใช่สิ่งที่ควรจะปรากฏอยู่บนพื้นพรมขนสัตว์หนานุ่มในห้องทำงานส่วนตัวของประธานบริษัทนำเข้าอัญมณี แต่มันกำลังสะท้อนเข้ากับดวงตากลมโตของรินรดา ที่ซ่อนตัวอยู่หลังบานประตูตู้หนังสือไม้มะฮอกกานี หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำราวกับมีกลองศึกตีอยู่ข้างในโพรงอก ลมหายใจถูกผ่อนออกมาช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้เกิดเสียงรบกวน ภาพเหตุการณ์เมื่อสิบนาทีที่แล้วยังคงติดตา คีรินยืนอยู่ตรงมุมห้องนั้น ใช้มือข้างเดียวกันที่มักจะบรรจงสวมแหวนทองคำขาวให้เธอเมื่อคืน ปลดล็อกไกปืนเก็บเสียงและลั่นกระสุนใส่ร่างของชายชุดดำอย่างไร้ความปราณี ดวงตาคู่คมของเขาในวินาทีเหนี่ยวไก ไม่มีร่องรอยของความลังเล มีเพียงความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก—คนละคนกับผู้ชายที่โอบกอดเธอด้วยความหลงใหลบนเตียงกว้างเมื่อคืนนี้อย่างสิ้นเชิง "หาอะไรอยู่หรือครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นจากความมืดด้านหลัง ทำเอาร่างบางสะดุ้งสุดตัวจนเกือบจะกรีดร้อง มือใหญ่หนาเอื้อมมาปิดปากเธอไว้ได้อย่างรวดเร็วก่อนที่เสียงใดจะเล็ดลอด สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของคีรินแผ่ซ่านไปทั่วผิวแก้ม กลิ่นกายหรูหราเจือกลิ่นจางๆ ของดินปืนและควันบุหรี่ลอยวนอยู่รอบตัวเธอ จนสมองแทบหยุดทำงาน คีรินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากของเขาเกือบชิดกับใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกชัน เขากระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความกดดันที่ทำให้เข่าแทบทรุด "การแอบดูสามีตัวเองทำงาน เป็นงานอดิเรกที่อันตรายมากนะครับ... คุณคนสวย" รินรดาพยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่เรียวแขนแกร่งกลับรวบเอวบางไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ร่างกายของเธอถูกดันให้แนบชิดกับแผงอกกว้างจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่มั่นคงของเขา ชายหนุ่มก้มลงมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้เธอนึกถึงสัตว์ป่ากำลังเล่นสนุกกับเหยื่อในกรง "คุณ... คุณฆ่าคน" รินรดาเค้นเสียงกระซิบออกไปอย่างยากลำบาก ดวงตาคู่สวยสั่นไหวด้วยความหวาดกลัวระคนสงสัย "คนที่นอนอยู่ตรงนั้น... เขาเป็นใคร ทำไมคุณต้องทำแบบนั้น" คีรินไม่ตอบในทันที นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มของเธอออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสของเขาอ่อนโยนจนน่ากลัวตัดกับสถานการณ์รอบตัวลิบลับ เขาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความเครียด "โลกใบนี้มันสกปรกเกินกว่าที่คุณจะเข้าใจนะครับ รินรดา... และบางที การไม่รู้เรื่องอะไรเลย อาจจะทำให้คุณมีชีวิตอยู่บนเตียงของผมได้นานขึ้น" คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้เธอกลัวน้อยลงเลย ตรงกันข้าม มันกลับจุดประกายความอยากรู้และความอึดอัดจนแทบทนไม่ไหว เธอดันอกเขาออกสุดแรง แม้จะรู้ว่ามันไร้ประโยชน์ "ปล่อยฉันนะคีริน! คุณไม่ใช่แค่ นักธุรกิจ... คุณเป็นใครกันแน่ มาเฟีย? หรือฆาตกรที่ใช้กฏหมายอยู่ในมือกันแน่!" ดวงตาคมกริบของคีรินเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้นในทันที ความเย้าแหย่เมื่อครู่มลายหายไป กลายเป็นความดุดันที่แผ่รังสีอำมหิตออกมาจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลง มือใหญ่เอื้อมไปบีบปลายคางมนให้เงยขึ้นรับการสบตา บังคับให้เธอต้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างเป็นจุล "อยากรู้ความจริงขนาดนั้นเลยงั้นเหรอครับ..." เสียงกระซิบของเขาต่ำพร่า ชิดริมฝีปากจนแทบจะกลืนกินคำพูดของเธอ คีรินกระชากเอาร่างบางเข้าหาตัวจนแนบสนิทอย่างไร้ช่องว่าง ความโกรธเจือความเร่าร้อนปะทุขึ้นในแววตาของมาเฟียหนุ่ม เขากดริมฝีปากลงมาบดขยี้กลีบปากของเธออย่างไร้ความปราณี บังคับให้เธอยอมจำนนด้วยรสจูบที่ทั้งดุดันและเรียกร้อง รินรดาพยายามทุบอกเขาแต่เรียวแรงอันน้อยนิดกลับไม่เป็นผล เมื่อลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวาน กวาดชิมความหอมกรุ่นที่เขาโหยหา ร่างกายของเธอเริ่มอ่อนปวกเปียกไปกับสัมผัสที่คุ้นเคยและอันตรายในเวลาเดียวกัน มือหนาเลื่อนลงมาบีบเค้นสะโพกอมนุษย์ บังคับให้เธอแอ่นกายเข้าหาเรือนร่างแข็งแกร่งของเขา ความปรารถนาอันดิบเถื่อนถูกปลุกเร้าขึ้นท่ามกลางกลิ่นอายของความตายและความลับที่ยังไม่ถูกเปิดเผย คีรินถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจโยนความรู้สึกสับสนระคนวาบหวามใส่หน้าเธอ "ถ้าคุณอยากรู้ความจริงนัก..." คีรินยิ้มมุมปาก ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความคลั่งไคล้ "คืนนี้... ในห้องนอนของผม ผมจะเล่าให้คุณฟังทุกเรื่อง... ทุกตารางนิ้วของความลับที่คุณอยากรู้" รินรดาผงะถอยหลังด้วยความตื่นตระหนก เมื่อตระหนักได้ว่าเธอกำลังก้าวเข้าไปในกรงเล็บของซาตานที่ไม่มีวันหาทางออกเจอ แต่ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปฏิเสธเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งตามด้วยเสียงรายงานจากบอดี้การ์ดคนสนิทที่ยืนอยู่ด้านนอก "นายครับ... ทางฝั่งสภาส่งคนมาตรวจโกดังสินค้าล็อตใหม่แล้วครับ และดูเหมือนพวกมันจะเจอ... ของที่ไม่ควรเจอ" คีรินชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง เขาดึงรินรดาเข้ามาใกล้แล้วกระซิบข้างหูเธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะผละตัวเดินไปหยิบสูทสีดำสนิทมาสวมทับ "ดูเหมือนเกมของเราจะต้องพักไว้แค่นี้ก่อนนะครับที่รัก..." คีรินหันกลับมามองเธ้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้ "แต่อย่าเพิ่งไปไหนล่ะ... เพราะพอกลับมา ผมจะทำให้คุณเป็นผู้หญิงที่รู้ความลับของผม... ลึกซึ้งที่สุด จนไม่มีวันลืม" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ