เมื่อไฟปรารถนาจุดติด

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานลับชั้นบนสุด ตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับอุณหภูมิความเดือดดาลที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่ม คีรินยืนประจันหน้ากับรินรดาโดยมีโต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานีตัวใหญ่นั้นเป็นเส้นแบ่งเขตแดนแห่งอำนาจ แววตาของเขาคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมจะกรีดเฉือนทุกเกราะป้องกันที่หญิงสาวพยายามสร้างขึ้นมาห่อหุ้มกาย "ดูเหมือนเกมของเราจะต้องพักไว้แค่นี้ก่อนนะครับที่รัก..." คำพูดทิ้งท้ายจากบทก่อนหน้ายังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของรินรดาไม่จางหาย และในตอนนี้ เขากลับมาแล้ว... กลับมาพร้อมกับดวงตาที่เต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความต้องการที่ไม่อาจปิดบัง รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้เธอจะพยายามเชิดหน้าขึ้นเพื่อรักษาศักดิ์ศรีและแสดงออกถึงความแข็งกระด้าง ทว่าเรียวขาที่สั่นเทาเล็กน้อยใต้ชายกระโปรงกลับทรยศความรู้สึกทั้งหมด "คุณต้องการอะไรอีก คีริน ฉันทำตามที่คุณต้องการทุกอย่างแล้วนะ" "ทุกอย่างงั้นหรือครับ..." คีรินทวนคำ เสียงทุ้มต่ำนั้นเจือไปด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก ร่างสูงก้าวเท้าอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่ามั่นคงและกดดันราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "คุณยังไม่ได้ให้สิ่งที่ผมต้องการจริงๆ เลยสักนิด... รินรดา" ก้าวเท้าของเขาหยุดลงเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบเดียว กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารุกรานประสาทสัมผัสของเธอจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาผถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ทว่าแผ่นหลังบางกลับชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้สักทองอย่างจัง ไม่มีทางหนี... เธอถูกกักขังไว้ในอ้อมแขนที่กางกั้นด้วยลำตัวหนาของเขาเสียแล้ว "ถอยไปนะ..." เธอเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามผลักอกแกร่งด้วยเรียวแรงทั้งหมดที่มี แต่มันก็แทบไม่ต่างจากการลูบไล้สำหรับเขา คีรินไม่เพียงแต่ไม่ถอย เขากลับใช้มือข้างหนึ่งยันชั้นหนังสือไว้เหนือศีรษะของเธอ ส่วนมืออีกข้างเอื้อมไปจับปลายคางมนของเธออย่างถือวิสาสะ บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับสัมผัสและสบตากับเขา นิ้วโป้งหยาบกร้านลูบไล้ริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่นอย่างนึกสนุก "เกลียดผมมากเลยสินะครับ..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ชิดริมฝีปาก "แต่ทำไม... ยิ่งคุณเกลียดผม ดวงตาคู่สวยคู่นี้ถึงได้สั่นไหวและเรียกร้องผมมากขนาดนี้ล่ะครับ" "คุณมัน... คนสารเลว" รินรดาเค้นเสียงด่าทอออกไป แม้หัวใจจะเต้นรัวระทึกจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก ความโกรธเกลียดที่เธอพยายามก่อร่างสร้างตัวขึ้นมานานนม กำลังถูกแผดเผาด้วยความร้อนรุ่มที่แผ่ออกมาจากสัมผัสอันตรายของเขา "ใช่... ผมมันสารเลวในสายตาคุณ" คีรินยอมรับอย่างไร้ข้อแก้ตัว แววตาดิบเถื่อนฉายชัดถึงความคลั่งไคล้ "แต่คนสารเลวคนนี้แหละที่จะทำให้คุณจำไปจนวันตายว่า ใครคือเจ้าของร่างกายและหัวใจของคุณ" สิ้นคำประกาศิต ริมฝีปากหนาก็ก้มลงทาบทับลงบนเรียวปากอิ่มของเธอทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ทันตั้งตัวหรือเปล่งคำปฏิเสธใดๆ ออกมาอีก ความรุนแรงและดุดันในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นรสจูบที่ลึกล้ำและเร่าร้อนราวกับไฟบรรลัยกัลป์ที่โหมกระหน่ำ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือบางที่เคยผลักไสค่อยๆ กำเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อความหอมหวานและแรงดึงดูดมหาศาลเริ่มกัดกินสติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อย รสจูบที่เริ่มต้นด้วยการลงทัณฑ์และความเอาแต่ใจ ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงเป็นความเว้าวอนและเรียกร้อง ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ มือหนาที่เคยจับคางเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่น จนไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดติดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วและรุนแรงไม่แพ้กัน ความเกลียดชังที่เธอเคยยึดถือไว้เป็นเกราะคุ้ม The shield กำลังพังทลายลงทีละนิดภายใต้สัมผัสที่จู่โจมอย่างแม่นยำและรู้จุดอ่อนของเธอทุกตารางนิ้ว รินรดาหลับตาลงอย่างจำนนต่อความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ความหวั่นไหวเข้ากัดกินหัวใจดวงน้อยจนอ่อนระที่ยวายวาง ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาอย่างน่าประหลาด เมื่อคีรินผริมฝีปากออกช้าๆ เพื่อให้เธอได้ตักตวงอากาศเข้าปอด หญิงสาวหอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความอับอายและแรงปรารถนาที่พุ่งพล่าน ดวงตาคู่สวยฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำใสและอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ คีรินจ้องมองผลงานของตัวเองด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มมุมปากของเขายิ่งทำให้เขาดูอันตรายและเย้ายวนใจในคราวเดียวกัน นิ้วเรียวยาวไล้ผ่านกรอบหน้าเนียนลงมาที่ลำคอระหง ก่อนจะหยุดอยู่ที่กระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ตตัวบาง "ตอนนี้... ไฟปรารถนาของเรามันจุดติดขึ้นมาแล้วนะครับที่รัก" เสียงกระซิบพร่าต่ำข้างใบหูทำเอาขนลุกซู่ "และคุณก็รู้ดีว่า... เราไม่มีทางดับมันลงได้ง่ายๆ แน่" มือหนาจัดการปลดกระดุมเม็ดแรกออกตามด้วยเม็ดที่สองอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความตื่นตระหนกที่กลับมาเยือนรินรดาอีกครั้ง ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้ขัดขืน เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวก็ขัดจังหวะความเป็นไปทั้งหมดในห้องทำงาน "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนผ่านประตูเข้ามาด้วยความร้อนรน "พวกมันบุกเข้ามาถึงชั้นใต้ดินแล้วครับนาย!" คีรินชะงักมือที่กำลังสัมผัสลาดไหล่เนียน ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันขึ้นในเสี้ยววินาที ร่างสูงถอยห่างจากรินรดาเพียงเล็กน้อย แต่สายตายังคงล็อกร่างบางที่หอบหายใจโยนไว้ไม่ห่าง "ดูแลตัวเองอยู่ในนี้..." คีรินกระซิบสั่งเสียงเข้มด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ก่อนจะหันหลังเตรียมก้าวเดินออกไปเผชิญหน้ากับปัญหาด้านล่าง ทว่า... ในวินาทีที่คีรินกำลังจะเอื้อมมือเปิดประตูห้องทำงานนั้นเอง เสียงฝีเท้านับสิบก็ดังขึ้นประชิดหน้าห้อง และก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัว ประตูบานใหญ่ก็ถูกถีบพังกระเด็นด้วยแรงระเบิด ร่างของลูกน้องคนสนิทกระเด็นลอยเข้ามานอนแน่นิ่งจมกองเลือดอยู่แทบเท้า คีรินหขรี่ตามองผู้ที่ก้าวข้ามผ่านกลุ่มควันจางๆ เข้ามาด้วยรอยยิ้มเยาะ และในเสี้ยวขณะนั้นเอง รินรดาที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อเงาร่างของบุคคลผู้มาใหม่ปรากฏชัดเจนต่อหน้า... คนที่เธอคิดว่าตายไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน "เซอร์ไพรส์ไหมล่ะ... คีริน" เสียงทุ้มเยียบเย็นเอ่ยขึ้น พร้อมกับกระบอกปืนสีดำสนิทที่เล็งตรงมายังหัวใจของมาเฟียหนุ่มอย่างแม่นยำ โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์นี้ด้วยกันนะครับ