กฎเหล็กในห้องนอน

แรงกดดันจากปลายนิ้วแกร่งที่ตรึงคางสลักเสลาไว้ รุนแรงเสียจนรินรดาได้กลิ่นคาวสนิมจางๆ จากมุมปากของตนเอง ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวของคีรินจ้องลึกลงมาในดวงตาเธอ ราวกับจะควักเอาความลับทั้งหมดที่ซุกซ่อนอยู่ในอกข้างซ้ายออกมาเชือดเฉือนต่อหน้าต่อตา ความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราอึมครึมราวกับถูกแช่แข็งด้วยไอน้ำคขขข็ง ทว่าไอความร้อนจากร่างกายของมาเฟียหนุ่มกลับแผดเผาจนผิวเนื้อเธอร้อนผ่าว "ฉันถาม... ว่าเธอเป็นใครกันแน่" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมและโทสะที่ถูกกักเก็บไว้จนใกล้ระเบิด คีรินไม่ชอบความลับ และยิ่งเกลียดชังพวกหนอนบ่อนไส้ที่กล้าอาจหาญมาขุดคุ้ยอาณาจักรที่เขาสร้างขึ้นด้วยหยาดเลือดและหยาดเหงื่อ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น แม้ความเจ็บแปลบที่คางจะแล่นริ้วไปทั่วใบหน้า แต่เธอก็เลือกที่จะเชิดหน้าขึ้นสู้ ปลายจางๆ ของความหวาดกลัวถูกกลบฝังไว้ใต้แววตานิ่งสงบที่ดื้อรั้นเกินหญิง "ฉันเป็นใคร... มันสำคัญกับคุณด้วยหรือคะ ในเมื่อตอนนี้ฉันก็เป็นแค่ผู้หญิงที่คุณซื้อมาขังไว้ในกรงนี้เพื่อแลกกับหนี้สินของครอบครัว" เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมไม่ให้สั่นไหว แม้หัวใจจะเต้นระรัวรากับกลองเพล คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก นิ้วแกร่งที่บีบคางเธออยู่เปลี่ยนเป็นไล้เบาๆ บนพวงแก้มเนียนนุ่ม สัมผัสนั้นแม้จะแผ่วเบา แต่กลับเต็มไปด้วยการคุกคามและกดขี่ "หึ... ปากกล้าดีนี่รินรดา เธอกล้าหาญมากที่คิดจะเล่นกับไฟอย่างฉัน" ฉับพลัน แรงกระชากอันดุดันก็ดึงร่างระหงของเธอให้ลอยละลิ่วเข้าปะทะกับแผงอกกว้างที่แข็งแกร่งดั่งกำแพงหิน คีรินรวบเอวบางไว้ด้วยมือข้างเดียว กักขังเธอไว้ระหว่างโต๊ะทำงานตัวใหญ่กับร่างกายกำยำของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ ชิดใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างให้หายใจ รินรดาตื่นตระหนก เธอใช้มือทั้งสองข้างดันแผงอกเขาไว้ แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะต้านทานมหาอำนาจของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลได้ "ปล่อยฉันนะ... คีริน!" "เรียกชื่อฉันห้วนๆ แบบนี้ แสดงว่าเธอเริ่มลืมตัวแล้วสินะ" คีรินกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าต่ำจนสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของหญิงสาว "งั้นฉันคงต้องทบทวนความจำให้เธอเสียใหม่... ว่าอยู่ที่นี่ เธอน่ะมีสถานะเป็นอะไร และควรเชื่อฟังใคร" ร่างสูงไม่ปล่อยให้เธอได้ทันตั้งตัวริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี การจูบครั้งนี้ไม่ใช่ความอ่อนหวานหรือความเสน่หา แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์ รสจูบดุดัน รุกเร้า และเรียกร้อง บดขยี้กลีบปากนุ่มจนเธอต้องเผยอรับความวาบหวามที่เขาป้อนให้อย่างไม่เต็มใจ ปลายลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินรดาพยายามบิดหน้าหนีและทุบตีไหล่กว้างเพื่อประท้วง แต่คีรินกลับตรึงท้ายทอยเธอไว้แน่น บังคับให้เธอต้องรับสัมผัสที่ปั่นป่วนจนสติกระเจิงนี้อย่างไร้ทางหนี รสจูบที่ยาวนานและดุดันทำให้ลมหายใจของเธอกระชั้นชิด สมองขาวโพลนไปหมด แรงต่อต้านที่เคยมีค่อยๆ มอดไหม้ลง เหลือเพียงความสั่นสะเทือนแปลกประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ความตึงเครียดในทีแรกแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่ลุกลามราวกับไฟลามทุ่ง ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกจนต้องยึดไหล่กว้างของเขาไว้เป็นที่พึ่งพิง เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มอ่อนระทวย คีรินจึงยอมผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอได้สูบฉีดอากาศเข้าปอดอย่างยากลำบาก ดวงตาคู่คมจดจ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อและแดงก่ำของเธอด้วยความพึงพอใจ "จำใส่สมองของเธอเอาไว้ รินรดา..." คีรินกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ริมฝีปากหยักคลอเคลียอยู่แถวใบหูและซอกคอหอมกรุ่น ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนเธอกายสะท้าน "กฎข้อแรกในโลกของฉัน... ห้ามขัดขืน และห้ามมีใครอื่นเด็ดขาด" คำประกาศนั้นมิใช่เพียงแค่คำสั่ง แต่มันคือพันธนาการที่รัดตรึงเธอไว้ในกรงทองแห่งความปรารถนา คีรินอุ้มร่างบางขึ้นนั่งบนขอบโต๊ะทำงานอย่างไร้ความเกรงใจ ร่างกายของเขาทาบทับเข้ามาจนเธอตกอยู่ในอ้อมกอดที่เปี่ยมด้วยอำนาจ มือแกร่งเกี่ยวรั้งสาบเสื้อเชิ้ตของเธอออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นผิวเนื้อเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟสลัวในห้องทำงาน ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศภายนอกปะทะเข้ากับผิวเนื้อที่เปลือยเปล่า ทำให้รินรดาสั่นสะท้านด้วยความหวิวไหว สายตาของคีรินเปลี่ยนเป็นดุดันและร้อนแรงราวกับสัตว์ป่าที่พบเหยื่ออันโอชะ เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอระหง ขบเม้มสร้างรอยรักสีแดงกุหลาบลงบนผิวเนื้อนุ่มอย่างจงใจ มือหนาลูบไล้เรียวขาเนียนผ่านเนื้อผ้ากระโปรง ก่อนจะสอดแทรกปลายนิ้วขึ้นไปสัมผัสกับความอ่อนนุ่มภายในอย่างไร้การปรานี "อื้อ... คีริน... อย่านะคะ" รินรดาครางประท้วง เสียงหวานสั่นพร่า ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความอับอายและเคลิบเคลิ้มในคราเดียวกัน "สายไปแล้ว..." เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาของมาเฟียหนุ่มเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้และกระหายหิว "ในเมื่อเธอรุกล้ำเข้ามาในอาณาจักรของฉันเอง เธอก็ต้องชดใช้มันด้วยร่างกายและหัวใจของเธอ... ทุกตารางนิ้ว" ความเร่าร้อนในค่ำคืนนี้เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และไม่มีทางที่เหยื่ออย่างเธอจะหลุดพ้นจากกรงเล็บของซาตานร้ายตนนี้ไปได้ ทว่า... ในวินาทีที่คีรินกำลังจะประทับรอยสัมผัสลึกลงมาอีกครั้ง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงลูกบิดที่ถูกบิดเปิดจากด้านนอกอย่างถือวิสาสะ ร่างของชายชุดดำคนสนิทก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "นายครับ... แย่แล้วครับ! ทางฝั่งศัตรูส่งคนบุกเข้ามาล้อมคฤหาสน์ของเราแล้ว!" คีรินชะงักกึก ดวงตาดำมืดหันขวับไปมองที่ประตูทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาราวกับภูเขาไฟที่พร้อมระเบิด ส่วนรินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อตระหนักได้ว่า... ศัตรูของเขามาเยือนถึงถิ่นในเวลาที่พวกเขาเปราะบางที่สุด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมเสมอนะครับ