ล่าตัวคนของใจ

เสียงคำรามต่ำในลำคอของคีรินดังแข่งกับเสียงฝนที่โหมกระหน่ำซัดสาดเข้าหากระจกกันกระสุนของคฤหาสน์หลังใหญ่ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทที่เปียกชื้นเล็กน้อยจากการก้าวลงจากรถสปอร์ตคันหรูยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกสุมจนแทบแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนด้ามปืนพกสีดำสนิทเป็นจังหวะกระชั้นชิด บ่งบอกถึงความอดทนที่กำลังขาดผึ่ง “ท่านครับ! พวกมันมากันเป็นร้อย... และคนที่นำทีมมาไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็น 'คุณภาคิน' พี่ชายต่างมารดาของท่านเองครับ!” เสียงรายงานของศราวุธที่วิ่งหน้าตาตื่นพุ่งเข้ามาในห้องยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แต่คีรินกลับไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มหยันที่มุมปากหนาหยักลึก แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมและกระหายเลือด พี่ชายต่างมารดาผู้ที่เคยเหยียบย่ำเขาในอดีต บัดนี้กล้าบุกมาถึงถ้ำเสือ เพียงเพราะต้องการแย่งชิงทุกอย่างที่ควรเป็นของเขา... รวมถึง 'เธอ' คนนั้น "ปล่อยให้พวกมันเข้ามา" คีรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง กวาดสายตามองลูกน้องนับสิบคนที่ยืนเรียงรายเตรียมพร้อมรับมือ "อย่าให้ใครรอดออกไปได้แม้แต่คนเดียว... ยกเว้นตัวพี่ชายฉัน ฉันจะเป็นคนต้อนรับเขาด้วยตัวเอง" บรรยากาศภายในห้องโถงกว้างอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของดินปืนและความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าในใจของคีรินกลับไม่ได้กังวลเรื่องสงครามธุรกิจหรืออำนาจมืดตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่กัดกินหัวใจของมาเฟียหนุ่มผู้ไร้ความปรานีผู้นี้คือ ความปลอดภัยของรินรดา เธอหายตัวไป... ตั้งแต่คืนก่อนที่กองกำลังของภาคินจะเข้าปิดล้อมพื้นที่ คีรินจำสัมผัสสุดท้ายจากเรือนร่างนุ่มนวลของเธอได้แม่นยำ กลิ่นกายหอมหวานที่เจือด้วยความหวาดหวั่นและแรงปรารถนาอันเร่าร้อนในยามที่เขาพันธนาการเธอไว้ใต้ร่าง รินรดาไม่ใช่แค่เชลยหรือเครื่องมือต่อรอง เธอกลายเป็นออกซิเจนที่เขาขาดไม่ได้ ร่างบางที่เคยต่อต้านแต่กลับต้องยอมจำนนต่อริมฝีปากและสัมผัสวาบหวามของเขา ภาพดวงตากลมโตที่คลอหน่วยด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นผสมผสานกับความสุขสมยังคงตามหลอนเขาในทุกค่ำคืน "ตามหาเธอให้เจอ..." คีรินพึมพำกับตัวเองขณะก้าวเดินฝ่าความโกลาหลออกไปยังลานกว้างเบื้องหน้า "ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน แผ่นดินนี้จะไม่มีที่ให้เธอซ่อนตัว... รินรดา" เสียงปืนนัดแรกดังสนั่นหวั่นไหว ฉีกกระชากความเงียบงันของค่ำคืนนี้ให้กลายเป็นสมรภูมิเดือด กระสุนปืนพุ่งแหวกอากาศตัดผ่านสายฝน คีรินก้าวเดินท่ามกลางหามกระสุนอย่างไม่สะทกสะท้าน เสื้อสูทสีดำลู่แนบไปกับแผ่นอกกว้างที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะลมหายใจอันร้อนระอุ ความโกรธแค้นจากการถูกล้ำเส้นผสมผสานกับความกระวนกระวายที่ไร้การควบคุม ทำให้สัญชาตญาณดิบเถื่อนของมาเฟียหนุ่มตื่นเต็มที่ เขาราวกับมัจจุราชที่เดินดิน พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่ขวางทางระหว่างเขากับผู้หญิงคนนั้น เบื้องหน้าของเขา ภาคิน พี่ชายต่างมารดายืนยันกายเด่นเป็นสง่าอยู่ท่ามกลางสมุนชุดดำนับสิบ ใบหน้าคมคายที่ถอดแบบความเย่อหยิ่งมาseparatedกันเหยียดยิ้มเยาะ "ไง น้องรัก..." ภาคินตะโกนแข่งกับเสียงฝน ท่าทางสบายๆ สวนทางกับบรรยากาศรอบตัว "ดูท่าทางนายจะร้อนรนเป็นพิเศษนะวันนี้ หาของเล่นหายหรือยังไง ถึงได้ทำหน้าเหมือนหมาบ้าแบบนี้" คีรินหยุดเดิน ห่างจากพี่ชายเพียงไม่กี่ก้าว แววตาคมกلاستของเขาจ้องมองอีกฝ่ายราวกับจะฉีกเป็นชิ้นๆ "แกซ่อนเธอไว้ที่ไหน" น้ำเสียงของคีรินราบเรียบ เย็นเยือก แต่น่ากลัวจนคนฟังต้องขนลุกซู่ "เธอไหนล่ะ? ผู้หญิงที่มีค่าแค่เครื่องมือแก้แค้นน่ะเหรอก..." ภาคินหัวسเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน "น่าแปลกใจจริงๆ ที่มาเฟียผู้ไร้หัวใจอย่างแก ถึงกับพลิกแผ่นดินตามหาผู้หญิงคนเดียวจนสติหลุด... แกหลงรักเหยื่อของตัวเองเข้าแล้วจริงๆ สินะ คีริน" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง คีรินพุ่งเข้าใส่พี่ชายอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด หมัดหนักๆ ซัดเข้าที่ใบหน้าของภาคินเต็มแรงจนอีกฝ่ายเซถลา เลือดสีสดไหลซึมออกจากมุมปากของภาคิน ทว่ารอยยิ้มกวนประสาทกลับยิ่งกว้างขึ้น "อยากได้คืนก็ตามมาสิ... ถ้านายมีความสามารถพอที่จะรอดออกจากที่นี่ไปได้นะ" ภาคินหัวเราะลั่นพร้อมกับส่งสัญญาณให้สมุนเปิดฉากถล่มทันที สมรภูมิความตายเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว คีรินเหี้ยมเกรียมและเด็ดขาด ทุกย่างก้าวที่เขาลุยฝ่าดงกระสุนคือความตายของศัตรู ความคิดของเขามีเพียงสิ่งเดียว—การไปให้ถึงตัวคนที่ขโมยหัวใจและร่างกายของเขาไป รินรดาจะต้องปลอดภัย และคนที่บังaرญอาจแตะต้องเธอจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต หลังจากการปะทะที่ยาวนานและนองเลือด คีรินยืนหอบหายใจหนักหน่วงอยู่ท่ามกลางซากความเสียหาย ร่างของสมุนฝ่ายตรงข้ามกองระเกะระระกะ มีเพียงภาคินที่ทรุดกายพิงกำแพงด้วยสภาพสะินทมสะท้าน คีรินเดินเข้าไปใกล้ ใช้ปลายกระบอกปืนจ่อตรงหน้าผากของพี่ชายต่างมารดา ดวงตาคมกริบไร้ซึ่งความปรานี "บอกมา... รินรดาอยู่ที่ไหน" ภาคินหัวเราะร่วนทั้งที่เลือดอาบหน้า "แกคิดว่าฉันจะบอกง่ายๆ งั้นเหรอก... หึ ไปหาเอาเองสิ แต่บอกไว้ก่อนนะ ป่านนี้เธอกำลังต้อนรับ 'แขกคนสำคัญ' อีกคนของฉันอยู่... แขกที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีเสียด้วยสิ" คีรินชะงักไปชั่วขณะ หัวใจกระตุกวูบด้วยสังหรณ์ใจที่แปลกประหลาด ก่อนที่คีรินจะทันได้เหนี่ยวไกปลิดชีพพี่ชาย เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทก็ดังขึ้น แสงหน้าจอที่สว่างวาบเผยให้เห็นเบอร์แปลกที่โทรเข้ามา ท่ามกลางความเงียบงันที่เหลือเพียงเสียงฝนโปรยปราย คีรินกดรับสายโดยไม่ละสายตาจากภาคิน "ฮัลโหล..." "(จำเสียงฉันได้ไหม... น้องชาย)" ปลายสายเป็นเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด เสียงที่คีรินไม่คิดว่าจะได้ยินอีกหลังจากเหตุการณ์ในอดีต "(ผู้หญิงของนาย... ตอนนี้อยู่ในกำมือฉันแล้ว อยากได้เธอกืนไหมล่ะ? ถ้าอยาก... ก็มาหาฉันตามพิกัดที่ฉันจะส่งให้ตอนนี้... มาคนเดียวนะ คีริน ถ้านายไม่อยากเห็นเธอกลายเป็นศพ)" สายตัดไปทันที พร้อมกับข้อความพิกัดที่เด้งเข้ามาในหน้าจอ คีรินกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่องอขาว แววตาดำมืดสนิทราวกับห้วงเหวแห่งความตาย ภาคินหัวเราะเบาๆ อย่างสมเพช "เกมยังไม่จบหรอก คีริน..." คีรินไม่ได้สนใจเสียงของพี่ชายอีกต่อไป เขาก้าวถอยหลัง หันหลังให้ศัตรู และพุ่งตัวขึ้นรถสปอร์ตคู่ใจทันที ปลายทางข้างหน้าไม่ใช่แค่การช่วยเหลือรินรดา แต่คือการชำระแค้นครั้งใหญ่กับบุคคลที่เขาลืมไม่ลง รถคันหรูพุ่งทะยานฝ่าสายฝนออกไปในความมืดมิดด้วยความเร็วสูง ขณะที่หัวใจของมาเฟียหนุ่มกำลังลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความคลั่งไคล้... รินรดา รอฉันก่อน ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันมืดมนและเร่าร้อนนี้ร่วมกันครับ - ภาคินทร์เที่ยงคืน -