ความหึงหวงที่ไร้เหตุผล

แก้วไวน์ทรงสูงในมือของรินรดาแทบจะหลุดร่วงลงมากระแทกพื้นหินอ่อน เมื่อปลายนิ้วแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กคู่หนึ่งเข้ามายึดข้อมือของเธอไว้จากด้านหลังอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนกระดูกข้อมือแทบร้าว แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือไอความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาของคนที่ยืนซ้อนอยู่เบื้องหลัง "คุยอะไรกันสนุกนัก ถึงกับต้องยิ้มจนตาหยีขนาดนั้นเลยรึครับ... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่กดต่ำจนเกือบเป็นเสียงคำรามดังชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นจัดที่เป่ารดต้นคอไม่ได้ทำให้รู้สึกวาบหวามเหมือนทุกครั้ง หากแต่มันเต็มไปด้วยไอสังหารและเปลวเพลิงแห่งความหึงหวงที่กำลังแผดเผาทุกอย่างเป็นจุล รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกวาดสายตามองไปยังชายหนุ่มนักธุรกิจลูกครึ่งผู้เป็นคู่สนทนาเมื่อครู่ ซึ่งบัดนี้หน้าถอดสีและถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว เมื่อตระหนักว่าผู้ที่กำลังโอบกอดเอวบางของหญิงสาวอยู่คือใคร คีริน... มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่ไม่มีใครกล้าต่อกร "ปล่อยฉันค่ะ... อ๊ะ!" รินรดาตั้งใจจะสะบัดข้อมือออกพร้อมกับเอ่ยปฏิเสธด้วยความถือดี แต่ยังไม่ทันที่คำพูดจะหลุดรอดจากริมฝีปาก แรงฉุดกระชากอย่างไร้ความปรานีก็ทำให้ร่างทั้งร่างของเธอปลิวไปตามแรงดึง พาหลีกหนีจากงานเลี้ยงหรูหราสู่มุมอับสายตาของระเบียงชั้นบนที่เงียบสงบและมืดมิด ปึง! แผ่นหลังบางกระแทเข้ากับผนังกระจกใสอย่างแรง แรงกระแทกจุกเสียดแล่นแปลบไปทั่วแผ่นอก แต่ยังไม่ทันได้หายใจทั่วท้อง ร่างสูงใหญ่ของคีรินก็ก้าวเข้ามาประชิด ล็อกกักขังเธอไว้ระหว่างอ้อมแขนและแผงอกกำยำที่กำลังกระเพื่อมไหวด้วยแรงอารมณ์ ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬในความมืดคู่นั้นวาวโรจน์ราวกับสัตว์ป่ากระหายเหยื่อ "กล้ามากนะ..." คีรินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน มือหนายื่นขึ้นบีบคางมนของเธอไว้แน่นบังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา "ผมบอกคุณว่าอย่างไร หืม? ว่าอย่าไปยืนยันยิ้มร่าให้ผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้นในอาณาจักรของผม แต่คุณก็ยังทำ... รินรดา คุณกำลังลองดีกับผมใช่ไหม" "คุณคีรินไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉันนะคะ!" รินรดาลุกขึ้นสู้ นัยน์ตากลมโตฉายแวววาวด้วยความโกรธขึง "ฉันจะคุยกับใคร จะยิ้มให้ใคร มันเป็นสิทธิส่วนบุคคลของฉัน เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ทำไมฉันจะต้องทำตามคำสั่งบ้าๆ ของคุณด้วย!" "ไม่ได้เป็นอะไรกันอย่างนั้นเหรอ!" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันแต่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง มือที่บีบคางเปลี่ยนเป็นเลื่อนมาลูบไล้ร่องแก้มเนียนแผ่วเบาก่อนจะออกแรงกดหนักหน่วง "ร่างกายของคุณ... ริมฝีปากของคุณ... และทุกลมหายใจของคุณ มันเป็นของผมตั้งแต่คืนนั้นแล้ว รินรดา! อย่ามาทำเป็นปากดีใส่ผม!" คำพูดดิบเถื่อนและแววตาที่เต็มไปด้วยความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ เธอรู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของชายคนนี้ดี รินรดาพยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสร้อนผ่าวที่ไต่ไล่จากคางลงมายังลำคอระหง แต่คีรินไม่มีทางปล่อยให้เธอรอดพ้น ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี เป็นการจูบที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความหึงหวง ความโกรธเกรี้ยว และความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ผสมปนเปกันจนน่ากลัว เขาขบเม้มริมฝีปากอิ่มจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ก่อนจะแทกลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาโกยเอาความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างไร้ทางต่อต้าน รินรดาทุบตีอกแกร่งด้วยเรียวแรงทั้งหมดที่มี แต่มันช่างไร้ความหมาย ราวกับเธอกำลังใช้กำปั้นทุบลงบนแผ่นผาหิน คีรินคำรามต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ มือข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนที่มืออีกข้างจะสอดเลิกชายผ้าชุดเดรสยาวขึ้นมาสัมผัสกับเรียวขาเนียนนุ่มอย่างไร้ความเกรงใจ "อื้อ... ปล่อย..." เสียงประท้วงเล็ดลอดออกมาได้เพียงเท่านั้น เมื่อฝ่ามือหนาร้อนจัดลูบไล้ลึกเข้าไปภายใต้ร่มผ้า สัมผัสที่จงใจหยอกล้อกับความอ่อนไหวทำให้เข่าของรินรดากลวงโบ๋ ร่างกายทรยศต่อจิตสำนึกด้วยการสั่นสะท้านและแอ่นรับสัมผัสอันวาบหวามนั้นโดยอัตโนมัติ คีรินผริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจหอบกระชั้นรดรินอยู่ชิดริมฝีปากบวมเจ่อของเธอ แววตาคมกริบฉายประกายความเร่าร้อนที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง "ปากบอกว่าเกลียดผม... แต่ทำไมร่างกายของคุณถึงได้ตอบสนองผมดีขนาดนี้ล่ะครับ รินรดา" "คน... คนสารเลว..." เธอบอกได้แค่นั้นเมื่อนิ้วมือแข็งแกร่งเริ่มเคลื่อนไหวลึกล้ำ สร้างความปั่นป่วนจนสมองขาวโพลน ความโกรธเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยคลื่นแห่งความปรารถนาที่ซัดสาดเข้ามาอย่างรุนแรงจนตั้งรับไม่ทัน คีรินไม่ปล่อยให้เธอมีเวลาได้ตั้งสติ เขาอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดาย รินรดาร้องอุทานด้วยความตกใจ รีบเกี่ยวแขนโอบรอบคอแกร่งไว้ตามสัญชาตญาณ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อตระหนักว่าเขาไม่ได้พาเธอกลับไปที่งานเลี้ยง แต่กำลังก้าวตรงไปยังห้องสูทส่วนตัวที่อยู่ลึกเข้าไปในโซนต้องห้าม ประตูห้องถูกผลักปิดลงด้วยเท้าของชายหนุ่ม ก่อนที่ร่างของเธอจะถูกวางราบลงบนเตียงนอนคิงไซส์นุ่มฟู คีรินตามทาบทับลงมาทันทีราวกับเสือชีตาร์ที่ตะครุบเหยื่อ นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นมองสำรวจเรือนร่างที่สะท้อนภายใต้แสงไฟสลัวด้วยความกระหายหิวที่ถูกปลุกเร้าจนถึงขีดสุด "ในเมื่อคุณทำให้ผมหึงจนแทบคลั่ง... คุณก็ต้องรับผิดชอบความรู้สึกของผมด้วยวิธีนี้เท่านั้น รินรดา" สิ้นคำประกาศิตอันเอาแต่ใจ ริมฝีปากร้อนผ่าวก็พรมจูบซุกไซ้ไปทั่วลาดไหล่เนียนและซอกคอหอมกรุ่นอย่างกระหายหิว มือหนากระชากชุดเดรสหรูหราออกอย่างไร้ความปราณี เปิดเปลือยผิวเนื้อเนียนละเอียดต่อหน้าสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยไฟปรารถนา รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่างยามเมื่อสัมผัสวาบหวามไล่ระไปทั่วทุกตารางนิ้ว ความโกรธเคืองที่มีก่อนหน้ามลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความซ่านสยิวที่ถูกปลุกเร้าด้วยมือและริมฝีปากของมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอำนาจ เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกจากริมฝีปากบางยามที่เขาครอบครองพื้นที่ความรู้สึกของเธอจนหมดสิ้น ในค่ำคืนนี้... ไม่มีที่ว่างสำหรับความดื้อรั้น ไม่มีทางหนีสำหรับหญิงสาว มีเพียงบทเพลงแห่งเสน่หาที่ร้อนแรงและดุดัน ซึ่งถูกบรรเลงซ้ำแล้วซ้ำเล่าท่ามกลางความมืดมิดและเสียงหอบหายใจที่ประสานกันเป็นหนึ่งเดียว ทว่า... ในขณะที่บทรักอันเร่าร้อนกำลังดำเนินไปถึงจุดสูงสุด เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องสูทก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยเสียงรายงานจากบอดี้การ์ดคนสนิทที่หน้าประตู ซึ่งทำให้คีรินชะงักกึกทันที "นายครับ... สายของเราแจ้งด่วน คนของตระกูลศัตรูบุกเข้ามาในเขตอาณาจักรของเราแล้วครับ!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งเสน่หาไปด้วยกันนะครับ